L’église Saint-Médard
De kerk van Saint-Médard werd rond 1175 door de graven van Duras afgestaan aan de hospitaalorde van Sint-Jan van Jeruzalem. De huidige kerk in gotische stijl werd opgetrokken uit plaatselijke bouwmaterialen (gres en kalksteen). Het koor met een halfrond chevet en aan de buitenkant een verhoging met twee niveaus met lage ramen met rondboog onder een muurarcade, en het dwarsschip dat uitgeeft op twee apsiskapellen, verraden nog steeds een romaanse invloed. De constructie werd voltooid in het begin van de 14de eeuw met de hoge delen van het schip en de toren. Enkel de gewelven van de zijbeuken en de apsiskapellen zijn origineel. Die van het hoofdschip en het dwarsschip dateren uit 1759.
Auteur: Wizpr.guide
Meer informatie
Gebedsplaats

Sint-Germanuskerk
Tienen werd ooit de blanke stad genoemd wegens zijn witgekalkte gevels, maar tegenwoordig vooral vanwege zijn witte torens. Van op afstand zijn er vier zichtbaar: van west naar oost de nieuwe watertoren, de kerken van Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Germanus en de koeltoren van de suikerraffinaderij. De toren van Sint-Germanus is hiervan veruit de oudste: romaans, met zijn basis uit de 12de en 13de eeuw. De kerk staat er ook erg geprivilegieerd: op de hoogte van de Veemarkt, onder meer bereikbaar via twee steile trappen, met een stemmig beiaardhoekje aan de Apostelenhof. De kerk is tevens een voorbeeld van de bouwstenen uit de streek, vooral het kwartsiet van Overlaar. De toren (65 meter) en zijn beiaard (54 klokken) zijn bij gelegenheid te bezoeken. In de kerk tref je de organist aan het werk. Deze kerk is vereerd met het oudste kerkorgel van de Nederlanden. Na rampen in onder meer 1536 en 1635, zijn delen gotisch verbouwd. Mettertijd kwamen delen van de kerk ,,scheef'' te staan. Het koor is zeven graden uit de as van de beuk opgetrokken en de torenspits verzakte na een ontploffing in de stad. In 2003 werden drie muurschilderingen van Yvan Struys ingewijd. Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide
Meer informatie
Kerk

Onze-Lieve-Vrouw-ten-Poelkerk
De ranke kerk op de Grote Markt dankt haar naam aan de ,,poel’’ waarop ze is gebouwd. Naar de verering van Onze-Lieve-Vrouw-aan-de-poel verwijst onder meer de grot aan de kant van de "Heldensquare". De legende vertelt dat in de 12de eeuw een deugdzaam man werd vermoord en in deze poel werd geworpen. Een vrouw voorspelde de bouw van een tempel op die plaats. Sedert die dag gebeurden er bij deze poel mirakels. Daarom gaf Hertog Jan I van Brabant de toestemming om er een kerk te bouwen. De kerk (1357-15de eeuw) is ontworpen door architect Jan van Oisy, die er dertig jaar mee zoet was. Tot op de dag van vandaag blijven restaurateurs aan het werk. De kerkhaan (25 kilo) en het torenkruis (8 meter lang) zijn zopas teruggeplaatst na bijna 25 jaar. Typisch aan de kerk is dat het schip nooit werd gebouwd. De voorgevel leunt daardoor meteen tegen twee dwarsbeuken aan. De nissen in de portalen zijn verfijnd gebeeldhouwd maar verloren hun beelden. In het interieur is werk van de Aarschottenaar Pieter-Jozef Verhaegen aanwezig. De 'Kruisoprichting' van Niklaas De Backer (1689) is een kopie naar Jan Van Dyck.
Auteur: Wizpr.guide
Meer informatie
Kerk

16de eeuwse kapel
De 16de eeuwse laatgotische kapel domineert het uitzicht over Hoegaarden vanuit Hauthem, op 105 meter hoogte. De kapel is eind jaren zestig van de 20ste eeuw gerestaureerd en sedertdien frequent onderhouden. De oudste beeldhouwwerken zijn in veiligheid gebracht in de schatkamer van de Sint-Gorgoniuskerk. Het schilderij (17de eeuw) op het hoofdaltaar stelt de marteling van Sint-Gorgonius voor. De zijaltaren dragen schilderijen met een kruisiging en met de heilige Rochus. Een van de beelden is van de heilige Katharina, hier aanbeden tegen huidaandoeningen. Het kleine doksaal achteraan draagt het jaartal 1755. Het torentje met klok kwam er in de 17de eeuw bij. De kapel bestaat uit een beuk en een koor, met sterk hellend dak en spits torentje. Ze is opgetrokken in steen uit het nabije Gobertange (Geldenaken) met banden in steen van Overlaar (Hoegaarden). Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Kapel

Het oude stadhuis
Het oude stadhuis, dat momenteel onderdak biedt aan culturele verenigingen en diensten, is niet het eerste gebouw dat deze functie kreeg in Jodoigne. Er was sprake van een gemeenschapshuis dat in slechte staat verkeerde in de tweede helft van de 16e eeuw. Het huidige gebouw in classicistische stijl, gewoonlijk 'Hôtel des Libertés' genoemd, dateert van de eerste helft van de 18e eeuw, zoals de jaartallen 1733 en 1734 aangeven. Het is er gekomen, net zoals het Kasteel van het Graafschap of het Kasteel Pastur, gelegen in de rue du Château, dankzij een opdracht van Graaf de Romrée aan architect Verreucken, na de brand op de Grand-Place in 1710. Het oude stadhuis heeft een gevel die gebouwd werd met stenen van Gobertange, net zoals veel lokale gebouwen. Het is bereibaar via een centraal bordes met een leuning in smeedijzer. De hoofdgevel heeft twee niveaus met vijf traveeën die goed te onderscheiden zijn vanwege de verschillende behandeling van de oppervlakte, enerzijds met bossage, anderzijds met dunne houwstenen. Bovenaan onderscheidt men een driehoekig fronton met een ovalen oculus. Het gebouw onderging een restauratie door J. Clément tijdens het interbellum. Geklasseerd op 26/11/1973
Erfgoed

De stadswallen
De stad Jodoigne was ooit volledig omgeven met wallen die vermoedelijk dateerden uit de 13e eeuw, maar die de in de loop der eeuwen werden vernield. Vandaag heeft de stad nog enkel gedeeltelijke maar relatief belangrijke overblijfselen van de muur. De resten geven een idee van de min of meer diehoekige vorm van de versterking, die acht of negen torens telde en verschillende poorten. De muren omcirkelden de oorspronkelijke burcht, de voorganger van het huidge kasteel Pastur, de Grand-Place of Place du Marché en het middeleeuwse stadje. De Saint-Médardkerk, die vandaag deel uitmaakt van het uitzonderlijk erfgoed van Wallonië, lag evenwel buiten de stadsmuren. De belangrijkste stukken van de muur die bewaard zijn gebleven, bevinden zich aan de achterzijde van het nummer 4 in de rue Saint-Jean. Het gaat om een halfronde toren en een relatief consequent deel van de muur zelf. Andere resten van de versterking in breuksteen en steen van Gobertange zijn te zien achter het nummer 13 van de rue du Château, achter de nummers 1 tot 11 van de rue de la Grande Montagne en de nummers 8a, 9 en 10 van de Grand-Place (in het hart van het burggraafschap) en ten slotte in de rue du Sergent Sortet, achter het nummer 25 of het oud kasteel Ghobert. Geklasseerd op 07/07/1976
Erfgoed

Het Kasteel Pastur
Het kasteel Pastur is een classicistisch gebouw dat verschillende jaartallen uit de eerste helft van de 18e eeuw  vermeldt. Het dankt zijn naam aan de notaris die er eigenaar van was in de 19e eeuw en herbergt vandaag de diensten van het gemeentebestuur van Jodoigne. Het huidige uitzicht van het gebouw is het gevolg van een radicale wijziging aan een kasteel dat in de loop der eeuwen al verschillende keren werd aangepast. Oude resten daarvan zijn nog te zien in een vleugel die als een ingekorte U tegen het huidige gebouw kleeft. Het kasteel werd opgetrokken in opdracht van graaf de Romrée en men noemde het in die tijd het kasteel van het graafschap. De realisatie was in handen van architect Verreucken, die ook tekende voor het oude stadhuis op de Grand-Place. Het kasteel is gebouwd met steen van Gobertange, zoals veel gebouwen in Jodoigne. De gevel is omlijst met rubuuste vierkante torens met een bolvormige spits. Een driehoekig fronton met een oculus domineert de twee niveaus met negen traveeën van de voorgevel die ook een mooie toegangsdeur met een omlijsting bevat. Het kasteel bevindt zich in een afgesloten park. Geklasseerd op 25/11/1971
Erfgoed

Het klooster van de Grijze Zusters
Het etablissement van de Grijze Zusters of Hospitaalzusters van de Orde van Saint-François in Jodoigne, zag het daglicht in 1512, toen de bisschop van Luik, Érard de la Marck, hen toestond om zich te bekommeren om een gasthuis dat al in de 14e eeuw in geschriften werd vermeld. In 1515 liet de baljuw van Wasseiges, Jacques de Glymes, rechtover het gasthuis een kloostergebouw optrekken, samen met een kapel gewijd aan Saint Nicolas. Het klooster verdween in 1798 in de wervelwind van de Franse Revolutie, Vandaag zijn er van het klooster enkel schamele resten in de vorm van een afgeschuinde onderbouw en sporen van vensters zijn nog zichtbaar op de parking van de rue du Sergent Sortet. Op de plaats van het klooster verrijst nu een gebouw uit de 19e eeuw, waar vroeger de oude middelbare school van Jodoigne onderdak heeft gevonden. Geklasseerd op 16/11/1982

Het orgel van de kerk van Notre-Dame de la Visitation
De kerk van Notre-Dame de la Visitation werd in de tweede helft van de 18e eeuw gebouwd in baksteen en natuursteen door architect Jaumotte. Ze bestaat uit drie beuken met vijf traveeën die uitgeven op een apsis met afgekapte zijden. Een vierkante toren in steen van Gobertange, afgezoomd met bijgebouwtjes in dezelfde steen, domineert de kerk met zijn grote veelhoekige torenspits. Een eerste restauratie begon in 1839. De kerk grenst aan een afgesloten begraafplaats. Vlakbij ligt de boerderij van de heer of 'cense Risbais' die laat vermoeden dat hier oorspronkelijk een herencomplex heeft gelegen. De kerk is opgesmukt met overvloedig meubilair uit de 18e eeuw (preekstoel, altaren, biechtstoelen, doopvont). Op de galerij rechtover het koor staat een geklasseerd orgel uit 1724 van orgelmaker Louis I Delhaye. Het stond vroeger in de parochiekerk van Rupelmonde, maar werd in 1839 verkocht aan de kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Sint-Niklaas-Waas vooraleer in Mélin te belanden. De orgelkast, het werk van een zekere Meester Alexandre, omgaf vroeger een orgel uit 1626 dat gemaakt was door Philips Snoeck. Het nieuwe instrument van Louis I Delhaye nam de plaats in en de orgelkast maakt nog steeds deel uit van het meubilair van de kerk van Rupelmonde. Na belangrijke restauratiewerken in 1852 kreeg het instrument zijn huidig uitzicht. Het bestaat uit een centrale toren omgeven met velden en twee kleine laterale torentjes. Andere aanpassingen gebeurden blijkbaar niet. Geklasseerd op 29/08/1990 (orgel)

De pastorie van Mélin
De oude pastorie van Mélin, die zich rechts van de kerk van Notre-Dame de la Visitation bevindt, werd gebouwd in de eerste helft van de 18e eeuw. Oorspronkelijk bestond ze uit een gebouw met één verdieping en twee kernen, gebouwd in baksteen en steen van Gobertange, en een dak met dakpannen. In het midden was er een omlijste deur met daarboven een rondboog en een oculus omgeven met voluten. Een supplementair half-niveau, zeer goed geïntegreerd, werd bijgebouwd tijdens de eerste helft van de 19e eeuw. In die tijd bouwde men ook de omheiningsmuur met zijn gietijzeren hek. Het haakse bijgebouw, opgetrokken met dezelfde materialen, dateert net als het hoofdgebouw uit de 18e eeuw. Het geheel werd gerestaureerd. Geklasseerd op 18/07/1991

Het orgel van Sainte-Gertrudekerk
De kerk is een classicistisch gebouw in baksteen en steen van Gobertange, opgetrokken op een kleine hoogte die de beek van le Piétrain domineert. Ze heeft een smalle vierkante toren met ronde bijgebouwtjes, die bekroond is met een hoge veelhoekige spits. Achter deze toren bevindt zich een kerkschip zonder zijbeuken, met drie traveeën en een koor met afgeschuinde zijden. Het jaartal 1768, datum van de reconstructie van het gebouw, siert het timpaan van het portaal. De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Sainte-Gertrude, maar momenteel aan Saint-Gabriel de l’Addolorata. Een ommuurde begraafplaats omringt het gebouw. De kerk onderscheidt zich door haar orgel in Lodewijk XV stijl dat zich op de galerij rechtover het koor bevindt. Het werd gebouwd in 1756 door een orgelmaker die niemand zich nog herinnert. Het instrument heeft sindsdien slechts enkele kleine wijzigingen ondergaan. De orgelkast, relatief compact, toont weelderige omlijstingen en een hoofdcartouche in rocaille-stijl. Ze omgeeft een instrument dat bestaat uit twee torens omkaderd met velden. Geklasseerd op 29/08/1990 (orgel)

De kapel Saint-Antoine
Dit klein landelijk kapelletje met een rechthoekig schip zonder zijbeuken, gewijd aan Saint Antoine, werd volledig opgetrokken met houwsteen van Gobertange. Het werd al in geschriften vermeld in de 16e eeuw. In de zuidelijke gevel steken twee oculi. Het schip sluit aan op een smaller driezijdig koor in baksteen en steen van Gobertange. Een klokkentoren uit de tweede helft van de 17e eeuw werd afgebroken in 2001. Hij verrees boven een eenvoudig barok portaal met een chronogram uit de eerste helft van de 18e eeuw. Waarschijnlijk was de kapel, die vroeger ook een begraafplaats had, verbonden aan een leprozenhuis. Monument en site geklasseerd op 27/07/1983

L'église Saint-Sulpice Kerk
L'église Saint-Sulpice - Neerheylissem Locatie : Rue de la station – Neerheylissem FR Ce remarquable édifice roman fut construit en tuffeau vers la fin du 12ème siècle. Il fut restauré et en partie transformé au 18ème siècle. D'un style roman mosan très prononcé, l'imposante tour carrée aux murs épais domine l'ensemble composé d'une nef bordée de collatéraux, de transepts et d'une abside à trois pans. A l'intérieur, le mobilier sobre et la pénombre imposée par le manque d'ouverture, propre au style roman, créent une ambiance de mystère et incitent au recueillement. L'église Saint-Sulpice de Neerheylissem abrite aujourd'hui des orgues qui datent probablement de 1720. Il aura fallu près de 30 années aux hélécinois pour retrouver cette superbe pièce de plus de 800 tuyaux, aujourd'hui entièrement restaurée par la manufacture d'orgue de Bruxelles. A l'extérieur, c'est dans le soleil de fin d'après-midi que la pierre de Lincent (ou de Linsmeau, le village voisin) donne ses plus belles tonalités en jaune-ocre. L'édifice est classé comme monument depuis 1938. NL Dit opmerkelijk romaans gebouw werd gebouwd in tufsteen rond het einde van de 12e eeuw. Het werd gerestaureerd en gedeeltelijk verbouwd in de 18e eeuw. De indrukwekkende toren met zijn dikke muren, overduidelijk in romaanse stijl, domineert het geheel, dat bestaat uit een schip met zijbeuken, een transept en een driezijdige apsis. In het interieur zorgen het sobere meubilair en de halve duisternis die te wijten is aan de kleine ramen – wat typisch is voor de romaanse stijl – voor een mysterieuze sfeer die aanzet tot bezinning. De Saint-Sulpicekerk van Neerheylissem herbergt vandaag een orgel dat waarschijnlijk dateert van 1720. Het heeft 30 jaar geduurd vooraleer de inwoners dit prachtig instrument met 800 pijpen terug zagen, na een volledige restauratie in een orgelfabriek in Brussel. Buiten geven de stenen van Lincent (of Linsmeau, het naburige dorp) hun mooiste okerkleur in de late namiddagzon. Het gebouw is geklasseerd als monument sinds 1938.
Auteur: Rencontrez vos voisins
Kerk

Sint-Janscollege
Het Sint-Janscollege te Meldert bij Hoegaarden is een katholieke school voor Algemeen Secundair Onderwijs.De katholieke congregatie Aalmoezeniers van de Arbeid , opgericht in 1894 te Seraing, startte met dit college in 1957. Het was een voortzetting van het "Latijns College" , een tweetalige apostolische school voor secundair onderwijs te Ohain bij Brussel. Tot 1965 was de school van Meldert tweetalig. Meldert ligt vlak bij de taalgrens en Franstaligen volgden de lessen in klaslokalen in Sluizen, een buurgemeente 'over de grens'. De school biedt secundair onderwijs aan, voornamelijk studierichtingen in het algemeen secundair onderwijs.
Auteur: Wikipedia
Kasteel

Kapel Onze-Lieve-Vrouw van de Markt
De kapel Notre-Dame-du-Marché is een katholieke kapel in gotische stijl gelegen in Jodoigne, een gemeente in de provincie Waals-Brabant in België, bekend om zijn stenen toren.
Gebouwd en gewijd in het midden van de 14e eeuw, onderging ze talrijke transformaties. Na haar classificatie als Waals erfgoed en een volledige renovatie, heeft ze nu een dubbele functie als plaats van worship en als plaats voor culturele activiteiten.
Auteur: Wikipedia
Kapel

Paterskerk
De eerste begijnhofkerk in België werd in 1240 gebouwd te Luik. Als tweede oudste begijnhof wordt vaak het begijnhof van Tienen vermeld, waar in 1245 met de bouw van de vroeggotische begijnhofkerk werd gestart. De vlakke voorgevel bevatte geen klokkentoren. De plattegrond bestond uit drie beuken en een niet uitspringend pseudotransept uit de 13de eeuw. Het koor en de zijkapellen dateren uit de 14de eeuw. Van het schip zijn enkel de spitsbooggewelven tegen de voorgevel bewaard gebleven. Die tonen duidelijk aan dat alle bogen op eenvoudige vierkante zuilen rustten. De kerk bezat een gelambriseerd houten tongewelf.
Auteur: Wikipedia

Sint Ermelindiskerk
De vroegere Sint-Bartholomeuskerk - huidige Sint-Ermelindiskerk - was een belangrijke landelijke kerk en voormalig bedevaartsoord. Ze is gewijd aan de Heilige Ermelindis, de plaatselijke heilige, waar nog jaarlijks de processie voor uitgaat. Deze kerk herbergt ook de fraaie gotische grafsteen van jonker Lybrecht van Meldert, waarop hij afgebeeld is in volle wapenrusting. Elk jaar op Pinkstermaandag gaat de Sint-Ermelindisprocessie uit met heel wat figuranten. Naast de Sint-Ermelindiskerk zie je de barokke kapel die dateert uit de 17de eeuw. De kapel werd gebouwd boven het graf van de patroonheilige Sint-Ermelindis. De kapel wordt voor het eerst vermeld in de 13de eeuw. In de 14de eeuw wordt ze geciteerd onder verschillende benamingen. Het huidig gebouw werd in 1629 op initiatief van Jacobus d'Oyenbrugghe gebouwd op het oostelijk uiteinde van het kerkhof en verfraaid in 1691. Het is een zaalkapel met hexagonaal (=zeshoekig) afgesloten apsis (=veelhoekige uitbouw die het koor afsluit) en vlakke westgevel. Ze is opgetrokken in bakstenen, afwisselend in kop- en speklagen.
Auteur: De Tuinen van Hoegaarden

Marollenkapel
Het is een laatgotisch gebouw uit het midden van de 16de eeuw, dat omstreeks 1765 werd voorzien van een klokkentorentje en vergroot met een sacristie. Voor de noordgevel staan 2 oude lindebomen. Voormalige bedevaartplaats tegen huidziekten. Jaarlijks gaat de processie nog uit.
Auteur: De Tuinen van Hoegaarden

Huizen van Ranst
Op de Wolmarkt bevinden zich enkele van de mooiste woningen van de stad, die oorspronkelijk eigendom waren van de adelijke familie van Ranst. Waarschijnlijk vormden de van Ransthuizen (nrs. 15-17, 19 en 21) oorspronkelijk één groot geheel. Men veronderstelt dat deze huizen reeds in de 15de eeuw in het bezit gekomen zijn van deze familie. Verscheidene leden werkten zich in de stad op tot belangrijke openbare functionarissen. Zo werden Adrianus (1568) en Jacobus (1653) van Ranst beiden burgemeester van Tienen.
De huidige woningen zijn na 1635 gebouwd, nadat de originele gebouwen totaal verwoest werden tijdens de "Tiense furie". De rijk versierde muurankers, aangebracht op de voorgevel, bevestigen dat de woningen nr. 15-17 gebouwd werden in 1636. Het huis nr. 19 uit 1661 is een dubbelhuis, bestaande uit twee verdiepingen met een hoger opgetrokken middenstuk, onder een zadeldak dat tussen zijtrapgevels gevat is. In de eerste bouwlaag van dit huis kan men Toscaanse kapitelen bewonderen, die op de tweede verdieping in Ionische zuilen eindigen. De fraai geriemde vensteromlijstingen zijn uitgevoerd in Lodewijk XIV-stijl. De mooie barokke rondboogdeur is te bereiken via een pui van vier treden. Op de centrale sluitsteen stond het nu weggekapte wapenschild afgebeeld, met daarboven een sterk overhangend fronton.
De drie woningen zijn een mooi voorbeeld van de samensmelting van verschillende stijlen, namelijk de traditionele bak- en zandstijl, de barok en de Lodewijk XIV-stijl
Auteur: jorenpardon
Gebouw

Het Toreke
De tentoonstelling 'Doodgewoon! Rituelen van leven en dood in de Romeinse tijd' in museum het Toreke toont ons de vondsten van de grootste archeologische site van de Benelux (20 ha): de Gallo-Romeinse schatten van het Grijpenveld in Tienen.
In het luik 'Rituelen van dood' bezoek je de magische wereld van de dodenrituelen in de Romeinse tijd. Blikvanger is de levensgrote reconstructie van de grafkamer van het ontdekte tumulusgraf van Grijpen. Het luik 'Rituelen van leven' opent een venster op de diepste gevoelens van onze medemens die hier 2.000 jaar geleden leefde. Wat deed een koppel om de vruchtbaarheid te bevorderen? Wat deed men na afwijzing van een geliefde? Hoe probeerde men onheil af te wenden?
Deze tentoonstelling over de Gallo-Romeinen in Tienen werd in een nieuw kleedje gestopt en toegankelijker gemaakt voor iedereen. Enkele leuke doe-hoekjes dompelen je helemaal onder in de Romeinse wereld. Speel zelf antropoloog: stel een skelet samen en bepaal of het een man of een vrouw, een jongen of een meisje was. Laat je toekomst voorspellen door de Gallo-Romeinse goden. Achterhaal aan de hand van de dierenpuzzels welke stukken van de offerdieren ook effectief opgegeten werden ...
Het Toreke organiseert het hele jaar door ook tijdelijke tentoonstellingen en kan individueel of onder begeleiding van een gids bezocht worden.
Auteur: gita kinnaer
Museum

grote markt
Oorspronkelijk lag dit gebied buiten de oude stadskern. De Dries was de eeuwenoude benaming voor de magere weiden, gelegen buiten de Lombardpoort. In de 16e eeuw heette de Grote markt voor het stadhuis Koeimarkt, in 1521 geschreven opte coymerct. Op het einde van de 16e eeuw is het centrum van Tienen verplaatst naar de Grote Markt. Zo wordt in 1590 de Kruiwagen gesitueerd op de groote merckt. Na de verwoesting van Tienen in 1635 wordt de Dries definitief het nieuwe centrum van de stad
Auteur: jonathanpaesmans
Plein

Koninklijk Atheneum
Het Koninklijk Atheneum Tienen is een middelbare overheidsschool van het gemeenschapsonderwijs die in 1920 ontstond toen de Staat het Gemeentecollege van Tienen overnam. In 1944 werd de school door een Duitse tank beschoten en zo zwaar beschadigd dat na de oorlog nieuwbouw noodzakelijk bleek. Het nieuwe atheneum (1953) werd een voor zijn tijd modern gebouw, met ruime klassen en puik uitgeruste vaklokalen. Met zijn sobere lijn en bijna 100 meter gevellengte is de school de blikvanger van de Gilainstraat.
School

Suikermuseum
Een bezoek aan het gloednieuwe Suikermuseum mag zeker niet op het programma ontbreken. In dit museum gaan we op zoek naar de 'verloren smaak van suiker'. Kleurrijke animatiefiguren roepen op om de bron van het onheil op te sporen. Het wordt een tocht langs verhalen, geluiden en sfeerbeelden uit de kleurrijke wereld van suiker.
Het museum omvat verscheidene afdelingen, gespreid over de 3 verdiepingen van de vroegere stadshallen. Alle aspecten komen aan bod: de boeiende sociale geschiedenis, de bietenoogst, de honingproductie van de bijen, tot alle mogelijke toepassingen van suiker. Op de zolderverdieping van het museum is een ruimte voorzien voor tijdelijke tentoonstellingen, opgesteld voor de duur van één jaar.
Het Suikermuseum maakt gebruik van de nieuwste museumtechnieken. Een bezoek gebeurt aan de hand van een luistergids.
Museum

POI

Hesserée Boerderij***
Deze imposante vierhoekige boerderij*** genesteld op de bodem van een heuvel markeert de zuidelijke toegang tot het dorp**** van Mélin. Het verzamelt rond een rechthoekige binnenplaats een schitterende toegangsporg*** uit de 15e of 16e eeuw, een schuur uit het begin van de 18e eeuw en een woning uit het einde van de 18e eeuw die in de eerste helft van de volgende eeuw is verbouwd. De porch, samen met de schuur, is een emblematisch architectonisch element van de grote censes van Brabant Haspengouw. Een slank en sober hoofdgebouw, samengesteld uit zeven vensteropeningen op een enkel niveau, grenst aan het toegangspaviljoen. Dit gebouw, herbouwd in 1797, demonstreert, door zijn bijzondere behandeling, de overduidelijke rijkdom van de eigenaar. Voorbij de kelder is de ruime woning bezaaid met delicate accenten van Gobertange-steen. Momenteel wordt de boerderij gebruikt als een locatie voor de organisatie van evenementen. Details en contactinformatie op de boerderijwebsite.
Gecondenseerde tekst van FM - Waals Erfgoed Agentschap - Inventaris van Onroerend Erfgoed http://www.wallonie.be/patrimoine/ipic Bestand gegenereerd op 06/11/2020 en Mark Rossignol voor -
Auteur: pierre.apa.becquart@gmail.com
Boerderij

Kerk van Onze Lieve Vrouw van de Bezoeking
Op een verhevenheid met uitzicht op Mélin (107 m boven zeeniveau) is de kerk van Mélin te zien met zijn imposante massa. Gewijd aan Onze Lieve Vrouw van de Bezoeking, maakte het al deel uit van het erfgoed van Saint-Guibert, de oprichter van de Abdij van Gembloux, die in 946 al zijn bezittingen aan de gemeenschap schonk. Gebouwd in neoclassicistische stijl, dateert het uit 1780, zoals blijkt uit de datum die op het plafond boven het scherm staat ingeschreven. Het hoofdaltaar, in de Louis XV-stijl, is omgeven door een schilderij op hout, gemaakt door Léon Herbot, gedateerd 1874, dat Sint Dominicus afbeeldt die de rozenkrans ontvangt uit de handen van de Maagd. Het koor is versierd met elegante Louis XVI-panelen uit 1788 door de Tirlemont kunstenaar A.J. Gillis. Het orgel, gebouwd in 1616 en geclassificeerd als historisch monument, is een van de oudste in Waals-Brabant.
Auteur: Val et Oli

1 Vleugel Historisch Centrum
U komt aan bij het 1 Wing Historical Centre, gevestigd op de voormalige vliegbasis Culot in Bevekom. Dit privémuseum, beheerd door de vzw "The Golden Falcon", schetst de geschiedenis van de basis en de Belgische militaire luchtvaart sinds 1935. Het bevat een opmerkelijke collectie vliegtuigen (Spitfire, Hunter, F-104, F-16, A109, NH90, enz.), evenals motoren, uitrusting, uniformen, foto's en eenheidsinsignes. Het museum beschikt ook over een receptie, een cafetaria en een aangelegd park. Het is geopend op de 2e en 4e zondag van de maand, en op afspraak.
Geschiedenis van de “Beauvechain basis”
In 1935 bezat de Belgische staat twee verspreidingslocaties: locatie nr. 21 "Les Burettes" en nr. 25 "Hamme-Mille", dat later "Le Culot" zou worden, bedoeld om vliegtuigen van operationele bases te huisvesten. Op 10 mei 1940 zochten enkele overlevenden van de aanval in Schaffen hun toevlucht in Les Burettes: ze werden daar de volgende dag vernietigd.
In 1940 nam de Luftwaffe zijn intrek op het Culot-terrein en bouwde er een vliegbasis met twee landingsbanen en enkele gebouwen. Hier zou een bommenwerpereenheid (KG3) worden gehuisvest, uitgerust met Dornier 17's en vervolgens Junkers 88's. Deze eenheid zou daar blijven tot september 1941, toen ze na het uitbreken van Operatie Barbarossa naar het oostfront werd gestuurd.
Op de basis Beauvechain werden vervolgens detachementen Messerschmitt 110 en Junkers 88 nachtjagers gestationeerd tot de bevrijding in september 1944.
Amerikaanse eenheden uitgerust met P-47 Thunderbolt jachtbommenwerpers (36FG en 373FG) volgden, daarna B-26 Marauder bommenwerpers (322BG) die daar tot het einde van de oorlog bleven.
In oktober 1946 nam de luchtmacht de basis Beauvechain over en installeerde er de 1st Fighter Wing, die uit maximaal zes squadrons zou bestaan, waarvan de meest prestigieuze de 349th en 350th waren, die tijdens de oorlog binnen de Royal Air Force waren gevormd. Spitfires, Mosquito's, Meteors, Hunters, CF100's, F-104G's en F-16's zouden volgen. De laatste verliet de basis in maart 1996 na de ontbinding van de 1st Fighter Wing.
Sindsdien is de missie van de basis geëvolueerd. In 1996 werden onder meer de Marchetti van de Elementary Pilot School (voorheen in Gossoncourt) en de Alpha-Jet van de Advanced Pilot School (voorheen in Brustem) verwelkomd. Vervolgens werden de Agusta A109-helikopters en ten slotte de NH90.
Auteur: Maison du tourisme du Brabant wallon
Museum

Sint-Janscollege
Een adellijke heer met grootheidswaanzin pootte het ooit neer, nu is het in al zijn glorie hersteld en vormt het een unieke schoolomgeving voor meer dan 600 leerlingen. Welkom in het Sint-Janscollege in Meldert, welkom in het Vlaamse Zweinstein.
Over de vergelijking met de toverschool uit de Harry Potter-reeks zijn de meningen op het Sint-Janscollege verdeeld. De ene leerling vindt het afgezaagd, de andere juist cool: “Ik droom ervan dat de trap hier ook plots begint te bewegen. En dat een hoed beslist in welke klas je terechtkomt.”
Om te weten waar de associatie met Zweinstein vandaan komt, volstaat alleszins één blik. ‘Feeëriek’ is het eerste woord dat in ons opkomt als we het kasteeldomein van Meldert (Hoegaarden) oprijden. Rechts: het negentiende-eeuwse kasteelgebouw, links: het wagenhuis en recht voor ons, achter de speelplaats, nog de prachtige orangerie. Allemaal doen ze dienst als schoolgebouwen.
Auteur: Mediahuis België
School

GS Bikers rit 3 voor team C in 2026