Eglise St Sulpice
* De Sint-Sulpitiuskerk Stationstraat – 1357 Neerheylissem Dit opmerkelijke romaanse gebouw werd eind de 12e eeuw opgetrokken in tufsteen. Het werd gerestaureerd en gedeeltelijk omgevormd in de 18e eeuw. In een zeer uitgesproken Maaslandse romaanse stijl domineert de imposante vierkante toren met dikke muren het geheel, bestaande uit een schip omringd door zijbeuken, transepten en een driezijdig koor. Binnen creëren het sobere meubilair en de schaduw die ontstaat door het gebrek aan openingen, kenmerkend voor de romaanse stijl, een mysterieuze sfeer en nodigen uit tot bezinning. De Sint-Sulpitiuskerk van Neerheylissem herbergt tegenwoordig orgels die waarschijnlijk uit 1720 dateren. Het kostte de inwoners van Hélécine bijna 30 jaar om dit prachtige stuk van meer dan 800 pijpen terug te vinden, dat nu volledig is gerestaureerd door de orgelconstructie van Brussel. Buiten, in de zon van de late namiddag, geeft de steen van Lincent (of van Linsmeau, het naburige dorp) zijn mooiste tinten in geel-oker. Het gebouw is sinds 1938 als monument geklasseerd.
Auteur: Rencontrez vos voisins
Meer informatie
Kerk

Avennes
Avennes is een dorp in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van de gemeente Braives. Het was een zelfstandige gemeente tot het bij de fusie van 1977 toegevoegd werd aan de gemeente Braives.
Avennes ligt in het westen van de gemeente Braives. De oude Romeinse heerweg van Tongeren naar Bavay, de huidige N69, vormt de noordgrens van de deelgemeente. De Mehaigne stroomt door het dorp. Avennes is een landbouwdorp in Droog-Haspengouw met vooral akkerbouw.
Auteur: Wikipedia
Meer informatie
Deelgemeente

Lens-Saint-Servais
Lens-Saint-Servais is een deelgemeente van de gemeente Geer, in de provincie Luik in het Waalse Gewest van België. Tot in 1977 was het een zelfstandige gemeente.
Nestor Bayot is uit Lens-Saint-Servais afkomstig. Nestor Bayot was een stalknecht die op 20 augustus 1914 met het Eerste Regiment Gidsen van het Belgisch leger de bossen van Lichtaart verkende. De soldaat liep daar in een hinderlaag die er door Duitse ulanen was gelegd. Een eerste Duitse kogel bracht hem ten val en zijn paard vluchtte weg, een tweede kogel betekende zijn dood. Hij werd eerst begraven in Lichtaart, na de oorlog werd zijn lichaam naar zijn geboortedorp overgebracht. Op de plaats waar hij sneuvelde werd aanvankelijk een rouwkapel opgetrokken, die later evolueerde tot het ‘hofke van Bayot’.
Auteur: Wikipedia
Meer informatie
Deelgemeente

Abolens
Abolens is een dorpje in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van Hannuit. Het dorp telt ruim 300 inwoners en is 271 ha groot. Op het grondgebied van Abolens ontspringen de Jeker en de Grande Bek.
Het dorp wordt voor het eerst beschreven in het jaar 1250, toen nog geschreven als Abolenz, naar de Germaanse god Aboldus. Tijdens de Franse Revolutie werd het dorp samengevoegd met Poucet. Nadat Abolens weer onafhankelijk werd, werd Abolens in 1822 opnieuw samengevoegd met het dorp Lens-Saint-Remy. In 1881 zou Abolens weer onafhankelijk worden van dit dorp.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Neerheylissem
Neerheylissem is een dorp in de Belgische provincie Waals-Brabant en een deelgemeente van Hélécine.Neerheylissem is een uitbreiding van Heilissem . Deze Germaanse naam is te reconstrueren als Hailingahaima, dit is "woning van de lieden van Hailo". Het voorvoegsel "neer" wijst op het feit dat het lager gelegen is .

Hakendover
Hakendover is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van de stad Tienen. Hakendover is voornamelijk bekend vanwege de jaarlijkse paardenprocessie op paasmaandag. Het ligt ten zuidoosten van Tienen, op de grens van het Hageland en Haspengouw. In de deelgemeente ligt ook het gehucht Wulmersum. Hakendover was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.

Sint-Gitterdal
Deze archeologisch zeer belangrijke site is gelegen ten zuidwesten van Landen, tussen Overwinden en Walsbets. Ondanks zijn rijke bewoningsgeschiedenis bestaat de site heden vooral uit graslanden, akker en bos. Ooit lag hier Ouderstad, de voorloper van het huidige Landen. De belangrijkste relicten zijn twee mottes en een Merovingisch grafveld. Sint-Gitterdal beslaat ongeveer 6,5 ha en ligt ingesloten tussen een industriezone en een woongebied. De stroken bos aan weerszijden van het gebied en een holle weg behoren volgens het gewestplan respectievelijk tot de industrie- en de woonzone. Men kan hier het archeologisch openluchtmuseum van de Ouderstad of Sint-Gertrudis bezichtigen.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
POI

Geitenboerderij van Vissoul
Geitenkaas, appelsap, eieren, honing, bloem.
-Non-alcoholische dranken, siropen
-Cider/appelsap
-Jam en honing
-Bloemenhoning
-Granenproducten, bakkerij en patisserie
-Bloem
-Boerderijproducten en conserven
-Geitenkaas
-Ei
Periode en openingstijden
De winkel is open op vrijdagen van 16:30 uur tot 19:00 uur en op zaterdagen van 09:30 uur tot 12:30 uur.
Auteur: Fédération du Tourisme de la province de Liège
Regionaal product

Parc Naturel Des Vallées De La Burdinale Et De La Mehaigne
Het natuurpark van de Burdinale- en Mehaignevalleien ligt tussen het plateau van Haspengouw en de oevers van de Maas, in een driehoek gevormd door de steden Hoei, Andenne en Hannut.
Het park verenigt 22 dorpjes van de entiteiten van Braives, Burdinne, Héron en Wanze, en er wonen ongeveer 15.000 mensen.
De rivieren de Burdinale en de Mehaigne slingeren door het park en creëren zo twee geografisch zeer gevarieerde valleien. Het landschap in het park is dan ook zeer interessant en de dorpjes zijn goed geconserveerd. Deze bijzondere kenmerken zorgen voor vochtige, bosrijke ecosystemen en weidelandschappen, evenals de uitgestrekte agrarische gebieden van Haspengouw. De wandelaar kan hier genieten van gevarieerde wandelroutes, te midden van een uitzonderlijk natuurschoon en diverse Natura 2000-gebieden.
Dit natuurpark met zijn prachtige natuur, en rijke historie, cultuur en architectuur zoals kastelen en monumentale boerderijen, is een ideale bestemming voor vakantie en (landelijk) toerisme, met oog voor de omgeving.
-Natuurerfgoed
-Erkend natuurpark
-Site / Natuurreservaat
Auteur: Fédération du Tourisme de la province de Liège
Natuurpark

L'hirondelle
Zin in een wervelend dag met uw gezin of met vrienden
Op het programma: speelplein, zwembad met waterglijbaan van meer dan 35 meter, bewegwijzerde wandelingen in het Natuurpark, tennis, vissen op forel... Honge
Er is een restaurant, een plaats om te barbecuen en drankkiosken. Volstaat één dag niet
Kom overnachten op de camping, in het hotel of huur een chalet, een bungalow of een mobilhome. In L'Hirondelle wordt de zon aanbeden!
-Gebouwenerfgoed
-Park en tuin
-Natuurerfgoed
-Panorama, belvedère, landschap
-Vrijetijd
-Waterrecreatiecentrum
-Recreatiecentrum
-Attractiepark
-Sport & fysieke activiteit
-Barbecue/picknickzone
Auteur: Fédération du Tourisme de la province de Liège
Picknick plaats

Ferme De La Grosse Tour
De hoeve Ferme de la Grosse Tour staat sinds 1998 op de monumentenlijst en dankt haar naam aan de imposante toren uit de 18e eeuw. Voorheen heette de hoeve het kasteel van Burdinne en was dit het domein van de heren van de regio. Het is gebouwd naar het model van de vierkante hoeve, en aan alle gebouwen die uit de 16e en 18e eeuw dateren zijn diverse werkzaamheden uitgevoerd. De schuur en de stallen zijn in de 17e eeuw toegevoegd en in de 18e eeuw is een nieuw woongedeelte gebouwd, in het verlengde van het binnenplein. Dit grote gedeelte vergroot de oppervlakte van het binnenplein en zorgt ervoor dat het plein een L-vorm krijgt.
De gebouwen zijn in de stijl van de Maas-renaissance en de inrichting van de binnenruimtes reflecteert ook nu nog de sociale status van de bewoners.
-Gebouwenerfgoed
-Kasteel
-Boerderij, kasteelhoeve, molen
Boerderij

Lens-Saint-Servais
in Lens-Saint-Servais ontspringt "De Jeker". Een rivier die door een groot gedeelte van Haspengouw stroomt.
De Jeker was vóór 1930 een van de visrijkste rivieren van Nederland. Door lozingen van de suikerbietenindustrie en door rioollozingen, kwam hier een einde aan. Nu de waterkwaliteit verbeterd is, wordt er in Maastricht gewerkt aan een natuurlijker Jeker. De mogelijkheid om natuurlijk te stromen wordt hersteld, vis zal weer omhoog de Jeker op kunnen zwemmen.
Door de aanleg van het Albertkanaal en de bemaling door de Eerste Nederlandse Cement Industrie is het Jekerdal ernstig verdroogd. De grondwaterstand is meer dan 1,5 meter gedaald ten opzichte van historische waarden
Auteur: Go4Cycling
Rivier

stadhuis Tienen
Over de exacte datum waarop het eerste stadhuis gebouwd is, bestaat geen duidelijkheid. Het huidige stadhuis is zeker niet het eerste stadhuis. Dit gebouw staat op de Grote Markt, sinds de verwoesting van de stad in 1635 het nieuwe centrum van Tienen. Het was oorspronkelijk opgericht in mooie Vlaamse renaissancestijl. In de 16e eeuw was het eigendom van de familie Immens. In 1712 kocht de stad het gebouw aan.
De prachtige voorgevel werd in 1836-37 afgebroken volgens de plannen van K.L. Drossart. In plaats hiervan kwam een massieve voorgevel, rustend op zes massieve Korynthische zuilen en een reusachtige kroonlijst. In de nieuwe gevel werden nissen aangebracht waarin de borstbeelden prijken van de schilders Van Dyck, Rubens en Coebergher, naast Karel de Vijfde, Vesalius, Grétry en Justus Lipsius.
Auteur: jonathanpaesmans
Stadhuis

Onze-Lieve-Vrouw ten Poelkerk
Kerk

Poppentheatermuseum
Dit museum bevat een collectie van 250 marionetten en handpoppen uit de verschillende wereldelen en uit het Tiense Poppentheater Tijl dat al meer dan 50 jaar bestaat.
Auteur: JadeEs
Museum

Het suikermuseum
Een bezoek aan het gloednieuwe Suikermuseum mag zeker niet op het programma ontbreken. In dit museum gaan we op zoek naar de 'verloren smaak van suiker'. Kleurrijke animatiefiguren roepen op om de bron van het onheil op te sporen. Het wordt een tocht langs verhalen, geluiden en sfeerbeelden uit de kleurrijke wereld van suiker.
Het museum omvat verscheidene afdelingen, gespreid over de 3 verdiepingen van de vroegere stadshallen. Alle aspecten komen aan bod: de boeiende sociale geschiedenis, de bietenoogst, de honingproductie van de bijen, tot alle mogelijke toepassingen van suiker. Op de zolderverdieping van het museum is een ruimte voorzien voor tijdelijke tentoonstellingen, opgesteld voor de duur van één jaar.
Gebouw

POI

Natuurreservaat van het Paradijs
Dit natuurreservaat in het hart van de Hesbaye is een voormalige kalksteenfabriek, ontgonnen voor de productie van cement en geëxploiteerd van 1899 tot 1956. Sindsdien heeft de natuur haar recht weer opgeëist. Dit milieu vormt vandaag de dag een gebied van grote biodiversiteit waar droge zones, bloeiende weiden, vochtige gebieden en bosrijke ruimtes naast elkaar bestaan. Het 3 hectare grote reservaat herbergt zeer zeldzame soorten zoals het bloedgeranium, de camérisier en drie soorten orchideeën.
Auteur: Val et Oli
Natuureducatief centrum

Janshoven, Maltezers en hereboeren
De oorsprong van de heerlijkheid Janshoven gaat terug naar het einde van de 12de eeuw, waar deze vermeld wordt onder de naam ‘Jehancourt’. De heerlijkheid behoorde toe aan de Hospitaalridders van Sint-Jan van Jeruzalem, ook nog Johannieterorde, later Maltezerorde genoemd. Tot aan de Franse Revolutie hing Janshoven af van de commanderij van Chantraine, gevestigd te Huppaye (Jodoigne).
Janshoven wordt voor het eerst vermeld in 1248. Op een kaart van 1656 wordt Janshoven ook "hoeve van chantrain" genoemd. Chantraine bij Geldenaken was een commanderij van de ridderorde van Malta op haar beurt afhankelijk van de commanderij bij het kasteel van de hertog van Brabant op de Keizersberg te Leuven. Het hoeveklooster bestond uit twee volumes: een U-vormige plattegrond tegen de weg naar Waasmont, aan de noordrand van een omhaagd perceel met fruitbomen, en een rechthoekig gebouw meer naar het midden van het perceel toe, ongetwijfeld bedoeld als residentie. Het complex brandde grotendeels af in 1723 en werd daarna heropgebouwd.
In 1831 behoorde Janshoven samen met 34 hectare grond toe aan Michel Orban uit Grivegnée bij Luik, familie van één van de peetvaders van de industriële revolutie in België en die in 1811 als eerste een stoommachine installeerde in een steenkoolmijn. In 1844 werd door het kadaster een eerste verbouwing opgetekend: het hoevecomplex is dan volledig gesloten en de noordelijke hoek ervan is afgesplitst als "quartier maître", ongetwijfeld het huidige residentiële gedeelte. Dat bestaat uit een bakstenen dubbelhuis met een mezzanine, onder een schilddak en met als enige versieringen de blauwe hardsteen van de plint, de deur- en vensteromlijstingen, de hoekkettingen en de drie banden tussen de verdiepingen. Het volume, de symmetrie en de soberheid zijn typisch voor de landhuizen uit het midden van de 19de eeuw.
In 1857 werd Janshoven verkocht aan Clément Grégoire, die zich als herenboer in Janshoven vestigde. Hoewel in de kadastrale legger de term lusttuin ("jardin d'agrément") pas opduikt na de Eerste Wereldoorlog, blijkt uit de afmetingen van sommige bomen – gewone en bruine beuken (Fagus sylvatica, F.s. 'Atropunicea'), een zilverlinde (Tilia tomentosa), een zilveresdoorn (Acer saccharinum) en een gewone plataan (Platanus x hispanica) – dat er rond 1860 reeds sierbeplanting aanwezig was.
Opvallend is de 145 meter lange beplanting langs de rechte oprijlaan vanaf de Wezerenstraat en die volgens het plan bestond uit een afwisseling van naald- en loofbomen. In de huidige dreef van witte paardenkastanjes (Aesculus hippocastanum) zijn nog sporen aanwezig van deze tussenbeplanting met fijnsparren (Picea abies). De grote, in negen bedden verdeelde moestuin ("légumier") is verdwenen, maar de rij oude struiken buxus met geelgerand blad (Buxus sempervirens 'Marginata') zouden overblijfsels kunnen zijn van de haagjes rond de groentenbedden.
Een tweede oprit met smeedijzeren hek bevindt zich in de Grégoirestraat. Links van deze oprit staat een in 2000 gerestaureerde neogotische kapel binnen een ommuurd perceeltje.
Auteur: Jan Rymenams
Hoeve

Een unieke kasseiweg uit de late 19de eeuw
Van bij de wegkapel op de Wezerenstraat ten noorden van Sint-Janshove kruist een kasseiweg de Molenbeek en loopt naar het zuiden richting de 18e-eeuwse Hoeve Janshoven. De kasseiweg is aangelegd in regelmatige porfier kasseien in halfsteensverband met wat bijmenging van Tiense kwartsiet. Het wegprofiel is vrij breed en licht bolrond en begrensd door een opstaande boord. In de bochten zijn de oorspronkelijke boordstenen in Petit Granit nog bewaard.
In het 17e-eeuwse kaartboek van de abdij van Park te Heverlee loopt deze weg van bij Walsbets langs de graanmolen op de Molenbeek naar Hoeve Janshoven om dan aan te sluiten op de weg ‘Van Janshoeffve naer Waesmondt’. Bij de hoeve Janshoven kwamen meerdere wegen samen die de hoeve verbonden met de omliggende centra zoals Walsbets, Velem en Wamont. Ook op de 18e-eeuwse kaarten is het duidelijk dat de hoeve gelegen in de beekvallei een belangrijk wegenknooppunt vormde. Op de topografische kaart van 1871 staat de weg tot aan Janshoven aangeduid als gekasseid. De aanwezigheid van de hoeve Janshoven speelde dus duidelijk een grote rol bij de keuze voor verharding eind 19de eeuw waarbij de focus lag op ontsluiting van de hoeve enerzijds en de rol van de hoeve als wegenknooppunt anderzijds.
Auteur: Jan Rymenams
Weg

De grafkapel van Sint-Jozef
Deze neogotische kapel in de Grégoirestraat is toegewijd aan Sint-Jozef. Ze werd opgericht ter nagedachtenis van Joseph Grégoire, die overleed op 1 april 1875, en ze deed dienst als grafkapel voor de familie Grégoire, die midden 19de eeuw eigenaar was van Janshoven. Volgens Ons Landens Erfdeel werd Clémént Grégoire hier reeds op 13 april 1972 begraven en Jozef Grégoire op 5 april 1876! In de zestiger jaren van vorige eeuw werden de stoffelijke resten uit de grafkelder overgebracht naar het kerkhof van Walshoutem.
Tijdens het interbellum was de kapel in het begin van de maand mei het middelpunt van de kruisprocessies of de Kruisdagen. Deze processie was populair in landbouwgebieden waar de welstand afhankelijk was van een goede oogst. Die dagen van verering werden op deze plaats afgesloten met een mis.
De eenbeukige kapel is opgetrokken met baksteen en bedekt met een leien zadeldak. In de boogvormige bakstenen muren met 14 spitsboognissen waren eertijds de staties van de kruisweg geplaatst. Aan de achterzijde kan je nog een deksteen zien die toegang gaf tot de grafkelder. De storm van 1990 berokkende heel wat schade. Bovendien bleef de kapel ook niet gespaard van vandalisme, zoals een roof in de jaren 1980.
Auteur: Jan Rymenams
Kapel

De kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand
Op het Kruispunt van de Clément Grégoirestraat en de Wezerenstraat, dicht bij de dorpskom van Walsbets, staat sedert 1828 een kapel van baksteen. Ze werd opgericht door de familie Lambrechts uit dankbaarheid voor de genezing van een familielid. Oorspronkelijk troonde in de veldkapel een beeld van O.-L.-Vrouw-van-Altijddurende-Bijstand - een Madonna met Kind op de linkerarm -. Pastoor P.J.B. Dirix schonk het beeld in 1828 aan zijn grootouders om het in de kapel te plaatsen. In ruil gaf de familie een ander beeld aan de kerk. Het erg vervallen gepolychromeerde beeld kwam in 1910 op de zolder van de hoeve Lambrechts terecht. In 1956 kreeg pastoor Wolfs (1956-1962) het beeld terug en werd het na restauratie in de kerk van Walsbets geplaatst.
In de veldkapel stond tot voor enige tijd een ander beeld van O.-L.-Vrouw, namelijk dat van 'Onze-Lieve-Vrouw van Banneux'. Gedurende vijf jaar (1951-1955) werd een beeld van onze Lieve-Vrouw van Banneux in een grootse genadetocht door heel Limburg gedragen. Waarschijnlijk kreeg naar aanleiding hiervan de kapel rond 1954 een beeld toegewijd aan O.L.-Vrouw van Banneux. Volgens Ons Landens Erfdeel staat er vandaag wel degelijk een O.L.-Vrouw-van-Bijstand met een kind Jezus op de arm. De O.L.-Vrouw van Baneux zou in de jaren 1980 geroofd zijn.
Het bakstenen gebouwtje is wit geschilderd en schuilt onder een zadeldak met bijzonder golvende oude pannen. Begin jaren negentig van vorige eeuw werd de kapel door de buurtbewoners opgeknapt. Elk jaar op 15 augustus trok de processie vanuit de kerk van Walsbets naar deze kapel.
Kapel

De molen van Bets
Deze verscholen ‘molen van Bets’ is gelegen op de linkeroever van de Molenbeek en werd in 1739 gebouwd door Johannes Philip Hastier. Tot de bouw van deze watermolen kon pas worden overgegaan nadat de molenaar op de naburige molen van Janshoven voor de schepenbank verklaard had dat de nieuwe molen geen hinder zou vormen.
Het oorspronkelijke molengebouw werd vanaf de hoogste blauwe hoeksteenketting vergroot, wat een vertekening van de aangewende bakstenen teweegbracht. In de 19de eeuw volgde een verbouwing waarvan de sporen nog duidelijk merkbaar zijn. Sedert 1995 werd het geheel eigendom van de familie Wuyts die instond voor de restauratie. De graanwatermolen vormt één enkel geheel met het woonhuis. De voorgevel van het molenaarshuis vertoont een korfboogvormige poort, enkele vensteropeningen en een laaddeurtje met hijsinrichting.
Het ijzeren bovenslagrad werd in 1964 verwijderd samen met het sluiswerk van maal- en lossluis. een bovenslagrad wordt gebruikt voor beken met een onregelmatig debiet. Voor de sluis werd dan een spaarbekken ingericht om een constante hoeveelheid aan 'vallend' water te hebben. Het spaarbekken hier is dichtgeslibd. Van op de maalvloer van gestampte aarde leidt een trapje naar de ‘halve’ steenzolder. Verder resten er nog een steenkoppel, een steengalg met schroef en hoepels, en een hefboom voor het sluiswerk. Op de luizolder bevindt zich nog het slaapvertrek van de molenaarsknecht.
De watermolen is heden in onbruik.
Watermolen

Sint-Amanduskerk
Even idyllisch dan het kerkje van Walsbets, is dit van Wezeren. De kerk, die architecturaal een overgang is tussen romaans en gotisch, zou in het begin van de 13e eeuw zijn opgetrokken. Ze werd gebouwd tegen een verdedigingstoren die in opdracht van hertog Hendrik I van Brabant was gebouwd. Wezeren lag op de grens tussen het hertogdom Brabant en het prinsbisdom Luik en was regelmatig het strijdtoneel tussen beide machten. Bekend is de Slag van Steps in 1213 op ongeveer 2 km afstand van de kerk en waarbij de Luikse ambachten de Brabantse ridders versloegen.
De toren was oorspronkelijk te bereiken via een ladder naar de eerste verdieping en een deurtje dat nu toegang geeft tot het oksaal. Een smalle stenen trap van ca. 60 cm breed was in de muur uitgespaard en leidde naar boven. Het doksaal werd in 1759 gebouwd. De kerkbanken dateren van 1774. In 1981 werd de toren hersteld met maaskalksteen en niet met de originele stenen uit Lincent.
Bijzondere bezienswaardigheid is een altaar dat volgens de experten uit de tijd van de Merovingen (7e eeuw) zou dateren. Het is een monoliet met elf nissen met rozetten in de bovenste laag. Deze rozetten zouden afkomstig zijn uit het praalgraf van Pepijn van Landen. Experten vermoeden dat ze bij de restauratie van het altaar in 1551 van de kerk van het Gitterdal in Landen naar hier werden overgebracht. De rozetten zijn symbolen van het goddelijke, het koninklijke en het heilige en kwamen voor op grafmonumenten van de eerste eeuwen.
Interessant zijn verder een doopvont uit blauwe steen van Hoei, een koperen lezenaar en een paaskaarshouder uit de 17e eeuw, een piëta van een anoniem kunstenaar uit de 16e eeuw en een bronzen schrijn uit 2005 met de relikwieën van Amandus, Gertrudis, Begga, Bavo, Aldegondis en het Heilig Kruis. Op het schrijn werden Pepijn van Landen en zijn echtgenote Ida van Nijvel afgebeeld. Het zijn de ouders van Gertrudis, Bavo en Begga. Amandus was de raadsman van Ida van Nijvel.
De verering van Sint-Amandus
In Wezeren wordt de heilige Amandus vereerd, de heilige die voor rachitis aanbeden werd. Pater Jozef Lammers, die in 1995 pastoor van Wezeren was, schreef over deze heilige de brochure “Parochie Sint-Amandus Wezeren”. Hij verhaalt dat de verering teruggaat naar een duister verleden. Meer concreet is de vermelding in de parochieregisters in 1582 van een broederschap. Dit broederschap was in 1995 nog steeds actief en telde toen meer dan zevenhonderd leden. De Sint-Amandusaflaat werd tot aan de Franse tijd verschillende malen door pausen bevestigd.
Kerk

De Eerste wereldoorlog in Wezeren
Het oorlogsmonument van de gemeente Wezeren bevindt zich op het kerkhof aan de Sint-Amanduskerk. Het werd opgericht naar aanleiding van de herdenking van gesneuvelde soldaten en oud-strijders van de Eerste Wereldoorlog. Caspers Desire sneuvelde te Hofstade (Mechelen) op 25 augustus 1914 bij de eerste uitval van het Belgisch leger uit de vesting Antwerpen. Savonet Victor overleed aan ziekte in het krijgsgevangenkamp van Dörnitz Altengrabow (Duitsland) waar heel wat Belgische soldaten tijdens de oorlog geïnterneerd werden.
Na de Tweede Wereldoorlog werden de namen van de gesneuvelden en slachtoffers van dit conflict toegevoegd.
In het parochieverslag dat in maart 1919 na de Eerste Wereldoorlog op verzoek van kardinaal Mercier door pastoor Robijns werd geschreven, lijkt het alsof de oorlog aan het dorp is voorbijgegaan: ‘Ik neem de eerbiedige vrijheid uw doorluchtigheid Hoogwaardigheid te melden dat in de oorlog in de parochie Wezeren (Landen) niets merkwaardigs is voorgevallen.’
Monument

Ooit stond hier een herdenkingsboom
Bij de parochiekerk Sint-Amandus staat nog een stronk van een oude paardenkastanje, die al in die hoedanigheid te zien is op een postkaart waarvan de foto werd genomen na de herstelling van de kerk in 1925. Deze dorpsboom stond hier al geruime tijd, mogelijks al rond de 200 jaar. Waarom hij hier geplant is werd niet achterhaald. De boom stond op openbaar domein dat vroeger deel was van het kerkhof. De Wezerenstraat was hier ooit een voetweg die over het kerkhof liep.
Boom

Frans Cavaleriekorps Museum van Jandrain
U bevindt zich momenteel in het Musée de la Cavalerie des Corps in Jandrain. Dit gemeentelijk museum is volledig gewijd aan de gevechten van mei 1940 in de regio Jandrain-Jandrenouille, bekend als de Slag bij Petite Gette. Dit museum belicht de rol van Franse eenheden die betrokken waren bij de gewelddadige, vertragende gevechten tegen de Duitse opmars. Aan de hand van uniformen, objecten, kaarten, foto's en getuigenissen brengt het museum deze cruciale uren tot leven. Het roept ook de levens op van burgers die in de chaos terechtkwamen. Elke tentoonstelling vertelt een lokaal verhaal, getekend door moed en verzet. Het museum is toegankelijk op afspraak.
U stapt in uw voertuig en rijdt naar het Museum van het Eerste Franse Leger in Cortil-Noirmont.
De gevechten van mei 1940
Op 10 mei 1940 viel Duitsland België, Luxemburg en Nederland binnen. De geallieerden dachten dat, net als in 1914, de hoofdaanval via de Haspengouwse vlakte zou komen, bijgenaamd "de invasiecorridor". Daarom concentreerden ze daar aanzienlijke Frans-Britse troepen. Maar het Duitse plan – bekend als het Von Mansteinplan – voorzag in werkelijkheid in een aanval met sikkelkracht in de Ardennen, die onbegaanbaar zouden zijn voor pantservoertuigen.
Het Dijleplan (later Dijle – Breda genoemd)
In het geval van een Duitse aanval voorzag het Dijleplan in een gecoördineerde inzet van geallieerde troepen:
- De Belgische troepen verdedigden, naast de verdediging achter het Albertkanaal en Groep K in onze Ardennen, ook de sector Antwerpen-Leuven,
- Het Britse expeditieleger bestreek Leuven-Wavre,
- Het 1e Franse leger beschermde Wavre-Namen (de versterkte positie van Namen bleef verdedigd door Belgische eenheden).
- Het Franse 9e Leger bezette het zuiden van het land.
De Duitsers zouden daarom dezelfde invasieroute volgen als in 1914, maar in mei 1940 verrasten ze de geallieerden door de hoofdaanval via de ten onrechte als onbegaanbaar beschouwde Ardennen te lanceren. Deze verrassende omleiding leidde tot een beslissende doorbraak bij Sedan.
Slag bij Petite Gette
Onder bevel van generaal Blanchard, commandant van het 1e Franse Leger, bestaat het Cavaleriekorps van generaal Prioux uit twee lichte gemechaniseerde divisies: het 2e DLM en het 3e DLM. Dit Cavaleriekorps (+/- 25.000 man en +/- 400 tanks) heeft als missie de versterking van het 1e Leger te dekken. Concreet moet het voorkomen dat Duitse troepen vóór de ochtend van 14 mei contact maken met de verdedigingspositie van het 1e Leger. Om dit te bereiken, moet generaal Prioux een vertragingsmanoeuvre uitvoeren waarbij hij ermee instemt terrein te verliezen om tijd te winnen. Hij besluit zijn twee divisies, de Petite Gette ( 3e DLM) en de Mehaigne ( 2e DLM), vanaf de avond van 10 mei te positioneren achter twee kleine rivieren, in een formatie Tienen-Hannuit-Hoei. Vanaf de vroege ochtend van 12 mei zouden de gevechten, die de eerste tankslag van de Tweede Wereldoorlog vormden, heviger worden en in deze formatie voortduren tot de avond van 13 mei. Vooral de 3e DLM, die de sector Tienen-Orp-Crehen verdedigde, zou op de proef worden gesteld, aangezien deze geconfronteerd zou worden met de aanval onder leiding van het XVI Panzer Korps (2e Pantserdivisie en 1e Infanteriedivisie), bestaande uit +/- 600 rupsvoertuigen, waaronder Panzer III en IV tanks. Op de ochtend van 14 mei zouden de divisies van generaal PRIOUX opnieuw halt houden achter de barrières van Cointet nabij Perwez, alvorens zich terug te trekken achter de stelling van het 1e Leger.
Meer dan 160 Franse officieren, onderofficieren en soldaten sneuvelden aan de Tienen-Hoei-linie, waaronder 60 in het gebied Orp-Jauche. Sommige eenheden leden zeer zware verliezen, zoals het 11e Regiment Dragoons, dat een derde van zijn sterkte verloor, oftewel zo'n 1000 man, gedood, gewond, vermist of gevangengenomen.
Wat betreft de uitrusting verloor alleen al de 3e DLM 105 tanks van de 239 die in actie kwamen, terwijl de Duitse troepen, voor de twee pantserdivisies, 160 rupsvoertuigen verloren van de 640 die in actie kwamen. Bovendien hebben Duitse reparatiewerkplaatsen de meeste van deze voertuigen geborgen en weer in gevechtsconditie gebracht.
Auteur: Maison du tourisme du Brabant wallon
Museum

Cointet-barrière in het museum van het Franse Cavaleriekorps
Vlakbij het Cavalry Corps Museum kunt u de voorkant van een Cointet-barrière zien, een overblijfsel van de KW-linie.
De KW-linie (Koningshooikt-Waver) vormde de ruggengraat van het Belgische systeem. Ze bestond uit bunkers, loopgraven, betonnen bunkers en vaste obstakels. De uitbreiding naar het zuidoosten, de zogenaamde antitanklinie Leuven-Namen, had tot doel de kloof tussen Waver en de versterkte positie van Namen te dichten. De route, die meer dan 50 km lang was, werd verschillende keren aangepast. De laatste route liep door Beauvechain, Incourt, Perwez en Marchovelette.
Deze linie bestond uit Cointet-barrières (element C), elk ongeveer 1300 kg zwaar, soms ondersteund door spoorlijnen, tetraëders of antitankgrachten. Er zouden 70.000 exemplaren van deze barrière zijn gebouwd. Om effectief te zijn, moest de barrière actief worden verdedigd door infanterie, artillerie en antitankeenheden, wat slechts gedeeltelijk lukte. Alleen het gedeelte tussen Perwez, Aische-en-Refail en Liernu werd tijdelijk bezet door de Ardense Jagers.
Restanten van deze linie zijn vandaag de dag nog steeds zichtbaar in de vorm van meerpalen en bij de musea langs deze route. Een voorbeeld van het voorste deel van de Cointet-barrière is te zien buiten het Museum van het Franse Cavaleriekorps.
Deze barrières hebben verschillende levens gekend:
- Bleef op zijn plaats tot 1942,
- Hergebruikt door de Duitsers voor de Atlantikwall,
- Hergebruikt door de Amerikanen in Normandië, nadat ze in stukken waren gesneden, om voor tanks te worden geïnstalleerd (waardoor het mogelijk werd om het Normandische bocagegebied over te steken),
- Na de oorlog gesloopt om het staal te hergebruiken.
Tijdens de rally komt u meerdere van deze overblijfselen (barrières en grensmarkeringen) tegen. Het zijn stille getuigen van een verdedigingslinie die nu bijna vergeten is.
Auteur: Maison du tourisme du Brabant wallon
Erfgoed

Monument van het Cavaleriekorps
U passeert het monument ter ere van het Cavaleriekorps. Na de Tweede Wereldoorlog werd op initiatief van de "Overlevenden van het 1e Kurassierregiment" een Frans-Belgisch comité opgericht om in Jandrain een monument voor de Franse Cavalerie op te richten. De eerste steen werd gelegd op 5 juni 1949 door de gouverneur van de provincie Brabant, in aanwezigheid van generaal PRIOUX. Het monument werd onthuld op 17 mei 1953 in aanwezigheid van een aantal prominenten, waaronder generaal LANGLOIS, commandant van de 3e Lichte Mechanische Divisie ( 3e DLM) in mei 1940. Het monument bestaat uit een sokkel met het embleem van het Cavaleriekorps, waarop een militair Frankrijk staat, het werk van beeldhouwer DEMANET, met zwaard en schild in de hand, gericht naar de indringer. Rondom de basis staat een hoefijzervormige muur, symbool voor de cavalerie, met de namen van de regimenten die in mei 1940 deelnamen aan de operaties van het Cavaleriekorps. Recentelijk is er een tankkoepel aan het monument toegevoegd. Deze koepel was een geschenk van de Franse minister van Defensie, mevrouw Michèle Alliot Marie, aan de Vereniging van Veteranen van de 8e Kurassiers, die hem vervolgens aan het Cavaleriekorpsmuseum in Jandrain schonk.
Auteur: Maison du tourisme du Brabant wallon
Erfgoed

GS Bikers rit 5 voor team A in 2026