Zoutleeuw
Zoutleeuw is gelegen in het Hageland.
De betekenis van zout is nooit afdoende verklaard. Lange tijd was Zoutleeuw de verst landinwaarts gelegen havenstad, waar zout werd ingevoerd. Zoutleeuw ligt aan de rivier de Kleine Gete.
Enkele bezienswaardigheden zijn:
De Sint-Leonarduskerk op de Grote Markt, zowat de enige kerk in BelgiÙ met een intact gebleven laat-gotisch interieur. Deze kerk met haar torens behoort sinds 1999 tot het Werelderfgoed van de UNESCO.
Het Stadhuis, gebouwd door Rombout Keldermans II vanaf 1529.
Het Vleeshuis van Zoutleeuw, ten onrechte de Lakenhalle genoemd. Het Vleeshuis bestond al in de 13de eeuw. In het Vleeshuis bevonden zich vleesbanken, die erfelijk waren. Ze werden net als onroerend goed beschreven met reengenoten.
Het Lakenhuis, in het archief zelden Lakenhalle genoemd, grensde aan de Spiegel.
De BethaniÙnschuur, enig overblijfsel van het klooster van BethaniÙn of Sint-Maria-Magdalena. Dit klooster van de reguliere kanunnikessen van Sint-Augustinus werd gesticht in 1478. I
De Rode Leeuw, voormalige herberg naast het Stadhuis.
De Spiegel, op de Grote Markt 23, ten onrechte Spiegelhuis genoemd. De bouwdatum is onbekend. Oude prentkaarten geven 1471 aan.
(bron: wikipedia)
Auteur: Sarah De Keyzer
Meer informatie
Stad

Bogaardenklooster
De bogaarden -of beggaarden- waren de mannelijke tegenhangers van de begijnen. Het was een groep vrome mannen, die men oorspronkelijk 'beguini' noemden. Rond 1250 werden ze vooral 'beghardi' genoemd. Ze leefden net als hun vrouwelijke 'collega's' in afzonderlijke woningen, gegroepeerd rond een centraal kerkgebouw.
Meer informatie
Klooster

De drie Tumuli
Je staat nu voor de drie imposante Romeinse grafheuvels . Deze heuvels herbergen het graf van slechts 1 persoon ! Dit monument is het enige bovengrondse overblijfsel van het roemrijke Gallo-Romeinse verleden van de stad . Meer uitgebreide informatie en de afbeelding van twee topstukken vind je in het museum ' Het Toreke '
Auteur: nanatje
Meer informatie
Begraafplaats

De Drie Tumuli
Als je hier langs komt moet je even (100 m) van de weg af om de 'Drie Tumuli' bezoeken. Een uniek historische Gallo-Romeinse begraafplaats Het ligt er nu wat verscholen en pretentieloos bij, maar binnenkort zal deze ganse site in ere hersteld worden.
Auteur: Thierry!
Archeologische site

Sint-Leonarduskerk
Het monumentaal gotisch gebouw werd grotendeels opgetrokken tussen de 13de en de 16de eeuw. De Sint-Leonarduskerk is rijk aan kunstschatten en dankt voornamelijk daaraan haar internationale bekendheid. De Beeldenstorm in 1566 en de Franse Revolutie gingen vrijwel ongemerkt aan de kerk voorbij, waardoor het indrukwekkende kunstpatrimonium bewaard bleef: retabels, schilderijen, heiligenbeelden, koper- en zilverwerk, misgewaden en andere devote voorwerpen. Hierna worden een aantal pronkstukken genoemd. Een van de pronkstukken is de pas gerestaureerde sacramentstoren. Dit tabernakel, in witte steen van Avesnes, is gemaakt in de ateliers van Cornelis Floris de Vriendt te Antwerpen en is in 1552 opgericht in Zoutleeuw. De toren is 18 meter hoog, heeft negen verdiepingen en bevat ongeveer 200 beeldjes met taferelen uit het Oude en het Nieuwe Testament. De koperen paaskandelaar is 5.68m hoog en weegt ongeveer 950 kg. Hij werd gegoten door Renier van Thienen. Het is de op één na grootste paaskandelaar van Europa. De zijkapellen werden in de 16de eeuw bijgebouwd door de gilden en bevatten een schat aan retabels: een Sint-Anna-retabel (16de eeuw), Sint-Rochus-retabels (15de en 16de eeuw), een Onze-Lieve-Vrouw-retabel (16de eeuw) en een Sint-Leonardusretabel (15de eeuw). Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

Erfgoed
De kapel uit 1538 ligt in het gehucht Ossenweg, op de Brabants-Limburgse provinciegrens. De legende vertelt dat het miraculeuze Mariabeeldje in de kapel van de Ossenweg afkomstig is van de kapel op de versterkte Castelberg. Het beeldje werd in de 16de eeuw tijdens het ploegen in een nabijgelegen veld gevonden. Men hing het op aan een eikenboom en al vlug werd het een groeiend centrum van verering. In 1536-1538 werd een kapelletje gebouwd. Door de geweldige volkstoeloop werd de kapel in de loop der eeuwen steeds verder uitgebreid. Dit bedevaartsoord ter ere van Maria is dagelijks toegankelijk. In de buurt bevindt zich het provinciaal domein Het Vinne, een natuurgebied met natuurlijk meer. Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide

perceelgrenzen
Langs de perceelgrenzen : de Tintelkinderen zijn fan van stille wegen, deze wandeling volgt dus zoveel mogelijk de oude buurt- en voetwegen, maar om een mooie lus te kunnen maken waren ze genoodzaakt om een deel van het traject langs de gewone baan te nemen en soms moesten ze ook afwijken van de platgetrapte paden langs de randen van maïsvelden. De twee uitersten dus. Hier volgen we een wel erg stil pad en nemen we er de topografische kaart bij om de snijpaden van de akkers te volgen. Door de afwisseling van grasweiden, fruitbomen en maïsvelden is dit de ideale biotoop voor o.a. de steenuil (koesterbuur Vlaams-Brabant). Steenuilen zitten graag in hoogstamboomgaarden of in een dikke knotwilg. Je kan ze 's avonds regelmatig horen keffen. De kinderen van de TintelTuin willen in deze omgeving graag twee steenuilkasten ophangen.
Auteur: TintelTuin
Landschapsgrens

freinetschool TintelTuin Zoutleeuw
De TintelTuin wil op een hedendaagse manier de freinetpedagogie in al zijn aspecten waarmaken door kwaliteitsvol onderwijs te bieden in een boeiende en creatieve omgeving. Milieuzorg Op School is bij ons geen loos begrip. De mooie natuur rondom onze school nodigt uit om bewust met MOS bezig te zijn. Er worden geiten en kippen gehouden, via een beurtrol verzorgd door de kinderen, er is een TintelmoesTuin met vergeten groenten en frambozenstruiken, er zijn projecten rond watervervuiling en zwerfvuil. De school neemt ook deel aan DikkeTruienDag, Walk For Water én vanaf schooljaar 2013-2014 werken de leerlingen zelf mee aan een ‘GROEN MASTERPLAN’ om ‘den buiten’ grondig aan te pakken. Een wandeling langs de Gete, een expeditie door de open velden of bezoekjes aan het Vinne gebeuren regelmatig spontaan naar aanleiding van gespreksrondes. De TintelTuin creëert zo een uitermate boeiende omgeving voor levend leren.
Auteur: TintelTuin
School

Eliksem
Eliksem is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van Landen. Het landelijk dorpje ligt aan de Kleine Gete. Eliksem was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1971.Bij de onafhankelijkheid van België inventariseerde geograaf Philippe Vandermaelen in dit dorp 37 vakwerkhuizen, een kerk, twee watermolens en een brouwerij. Er waren 184 inwoners. De inventaris omvat verder details over de natuurlijke omgeving, bodems, landbouwproductie en veestapel. Ook het wegennetwerk van toen is beschreven.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Ezemaal
Ezemaal is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van Landen. Het dorp ligt aan de Kleine Gete. Ezemaal was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1971.Het toponiem Ezemaal is mogelijk een samenstelling uit "hees" en "maal" . De betekenis van de naam kan dan ook samengevat worden als moerassige plek in het kreupelhoutbos of helling in het kreupelhoutbos.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Runkelen
Runkelen is een dorp in de Belgische provincie Limburg en een deelgemeente van Sint-Truiden. Het dorp heeft een oppervlakte van 1,86 km² en telde in 2001 425 inwoners.
Runkelen werd in 1366 voor het eerst vermeld als Runkeren. Het maakte steeds deel uit van het graafschap Duras en was kerkelijk afhankelijk van de parochie Wilderen. Pas in 1773 werd Runkelen een aparte heerlijkheid. Zij bleef wel in het bezit van de graaf van Duras, die ook de titel heer van Runkelen droeg.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Sint-Bartholomeus
Een neoclassicistische kerk (1880) van de zeer productieve architectenfamilie Van Arenbergh. De kerk van het dorp Halle (Zoutleeuw) behoorde aanvankelijk tot het Prinsbisdom Luik en lag vlakbij de grens met het vroegere Hertogdom Brabant. De neoclassicistische kerk werd voltooid in 1880 naar het ontwerp van architect A. Van Arenbergh, een telg uit een architectengeslacht die het uitzicht van heel wat kerken in de regio bepaald heeft. De ingebouwde toren kijkt uit op een driebeukig schip van vijf traveeën en een recht afgesloten koor. Het koor is ouder dan de rest van de kerk en dateert uit 1772. De kerk werd opgebouwd in baksteen met hoek- en raamomlijstingen in natuursteen. Het interieur en het meubilair van de kerk dateren hoofdzakelijk uit de 19de eeuw met uitzondering van de romaanse doopvont en de 18de-eeuwse altaren. De doopvont achteraan de kerk dateert uit de 12de eeuw en is één van de oudste van België. De hardstenen kuip is versierd met maskers en florale thema’s en word afgesloten door een koperen deksel met kruis. In de kerk vindt je bovendien enkele eeuwenoude grafmonumenten uit de 16de en de 17de eeuw, waaronder de renaissancistische grafplaat van M. Menten (+1620). Het was in het verleden een prestigieuze zaak om tegen betaling in de kerk begraven te worden. Uit hygiënische overwegingen kwam deze gewoonte in ongebruik.
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

Overhespen
Het toponiem Hespen, later onderscheiden met Neer- en Over-, is niet met zekerheid te verklaren. Volgens de meest gangbare uitleg gaat het eerste lid terug op Germaans *hasp, dat weide betekent. Hespen is van deze wortel afgeleid met een Romaans n-suffix, zoals Kempen is afgeleid van Romaans campania "(hoog)vlakte". Omdat het n-suffix doorgaans dient om waternamen te vormen, ziet Herbillon in Hespen eerder een waternaam *absa, bij de wortel *ab, "water". De begin-H van Hespen is volgens Herbillon een Germaanse aanpassing.
Auteur: adeline

Parochiekerk Sint-Sulpitius
Westtoren vóór een ruime beuk van drie traveeën, verbreed door een uitspringend transept en een koor, dat uitloopt op een halfronde apsis; sacristie aan de zuidoostzijde. Stoere zandstenen toren in overgangsstijl uit de 13de eeuw, thans met meer gedrongen uitzicht (huidig niveau veel hoger dan oorspronkelijk); bouwwerk met drie verdiepingen voorzien van eenvoudige schietgaten en kleine galmgaten op de klokkenverdieping; begane grond overdekt met kruisribgewelven, aan de westzijde gewijzigd; torenspits uit de 17de eeuw en restauratie in de 20ste eeuw door pastoor Th. Wernerd (opschrift op een voeg aan de westzijde). Overige gedeelten van bak- en zandsteen homogeen gebouwd in classicistische stijl (tweede helft 18de eeuw).
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Kerk

Gesloten hoeve met watermolen
De Koningsmolen is een uniek voorbeeld van een watermolen, oorspronkelijk een hertogelijke banmolen (later uitgerust met een zeldzame Girard-turbine) in combinatie met een oude brug/vierkantshoeve/cichoreifabriek met ast, als geheel te dateren vanaf de 15de eeuw (oude kern) tot circa 1900.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Hoeve

Koninklijk Atheneum
Tijdens het optrekken van het nieuwe gebouw moest de school elders ondergebracht worden. Hiervoor had de Tiense Suikerraffinaderij de lokalen van haar "'Patronaat" in de Beaudouinstraat afgestaan. Op 18 november 1953 werden de nieuwe gebouwen van het Atheneum plechtig ingewijd in het bijzijn van de minister van Nationale Opvoeding, de heer Harmel. Het nieuwe Koninklijk Atheneum van Tienen vormt een indrukwekkend geheel van gebouwen. De lengte van de voorgevel, uitziend op de Gilainstraat, bedraagt niet minder dan 98,35 meter. Het Koninklijk Atheneum Tienen - den athenai- heeft een rijke geschiedenis van bijna honderd jaar op zijn naam. In 2020 willen we dit op een gepaste wijze vieren.
School

het toreke
Op 13 mei 1847 stelde stadsarchitect François Drossaert een ontwerpdossier samen voor de bouw van een nieuwe gevangenis achter het politiebureau op de Grote Markt. Op 1 oktober 1848 werd het gebouw in dienst genomen. Tot 1862 zat men hier ook daadwerkelijk de politiestraffen uit. Na de restauratie in 1978 werd het ingericht als museum.
Na 20 jaar werd het museum gerenoveerd en gevoelig uitgebreid. Hierbij werd niet alleen de tentoonstellingsruimte verdubbeld, maar werd ook voldoende ruimte voorzien om de museumstukken in optimale omstandigheden te bewaren.
Auteur: jonathanpaesmans
Museum

suikermuseum
Het museum
In 2002 werd het gebouw geopend als Suikermuseum. Dit idee kwam tot stand toen men in 1988 het 150-jarig bestaan vierde van de Tiense Suikerraffinaderij. Eerst zou een nieuw museum gebouwd worden op de plaats van het stadsarchief. Uiteindelijk is men van deze plannen afgestapt en heeft men het voormalige Vredegerecht gekozen als locatie.
Museum

POI

Onze-Lieve-Vrouw-ten-Poelkerk
De kerk, een parel van de hooggotiek, gebouwd in de veertiende een vijftiende eeuw, dankt haar naam aan de poel waarop ze werd opgetrokken en - zoals gebruikelijk was rond die tijd - aan een legende uit de 12de eeuw. Een eervol man zou zijn vermoord waarna zijn lijk in deze poel werd geworpen. Daarop voorspelde een vrouw dat er uit de poel een tempel zou oprijzen. Omdat sinds die dag heel wat mirakels aan de poel werden toegeschreven, gaf de toenmalige hertog van Brabant Jan I de opdracht tot de bouw van een kerk, ter verering van deze vrouw. Aan de noordzijde bevindt zich een bedevaartsgrotje met beneden achter de tralies de Haspoelbron.
Auteur: Jonathan Holslag
Kerk

Dormaal
Ons aller gemeenschappelijke voorouder, teilhardina, leefde 56 miljoen jaar geleden. En u zult het niet geloven, maar dat was hier in Vlaams-Brabant, in Dormaal. Die vond men in een geologische laag van ongeveer 56 miljoen jaar geleden, uit het Peologeen. Het was de periode waar de zoogdieren sterk begonnen door te breken, nadat aan het eind van het Krijt de dino's letterlijk weggebalzen werden door een meteoor. Het type-exemplaar van de soort wordt bewaard in het Museum voor Natuurwetenschappen. Al was teilhardina niet groter dan een veldmuis, ze had reeds alles wat een primaat tot primaat maakt. Er zijn trouwens nog steeds aapjes van dat formaat.
Auteur: Pascal Brackman

Steenberg
Hier op de Steenberg van Wommersom werden de kwartsieten van Tienen ontgonnen. Dat deed men ook in de buurt van Rommersom. Al in de prehistorie was men dol op deze harde stenen om werktuigen te vervaardigen. Je kan hier in de buurt artefacten vinden van prehistorische stenen werktuigen. Je maakt veel kans net nadat een landbouwer het veld omploegt.
Later werd dit gesteent ook als lokale bouwsteen gebruikt. De vorming van deze kwartsieten is gekoppeld aan het toenmalige klimaat van het Paleogeen (56 miljoen jaar geleden). Het silicarijke gronddwater droog tijdens droge periodes heel snel op en lieten harde kwartsietlagen achter. Het was hier toen in Vlaanderen een zwoele 30 °C gemiddeld. Het zou nooit meer zo warm worden.
Auteur: Dromos
Geologisch punt

Kasteel van Duras
Het Kasteel van Duras, gelegen in Sint-Truiden, is een prachtig voorbeeld van neoclassicistische architectuur en kent een rijke geschiedenis die teruggaat tot de 12e eeuw. Oorspronkelijk stond hier een waterburcht van de graven van Duras, voor het eerst vermeld in 1102. Tussen 1787 en 1789 werd het huidige kasteel gebouwd door baron Jean Joseph Van der Noot en zijn echtgenote Florence de Ruyssche, naar een ontwerp van architect Ghislain-Joseph Henry.
Het kasteel heeft historische banden met het Nederlandse koningshuis. Henriette d'Oultremont, de zus van Charles d'Outremont die met Louise van der Noot was getrouwd, huwde in 1843 met koning Willem I der Nederlanden. Om met deze katholieke Belgische te kunnen trouwen, deed Willem I afstand van de troon. Een deel van hun briefwisseling wordt bewaard in het kasteelarchief, terwijl de rest in een Nederlands museum te vinden is. ​
Het Kasteel van Duras diende ook als decor voor de misdaadroman 'Het meisje in de ijskelder' van Herman Grouwels. In dit boek wordt in de oude ijskelder van het kasteel een skelet gevonden, wat leidt tot een intrigerend onderzoek dat de lezer meeneemt naar het begin van de 20e eeuw. ​
Omgeven door een uitgestrekt domein van meer dan 300 hectare, bestaande uit bossen, weilanden, akkers en een ommuurde moestuin met wijngaard, biedt het kasteel een prachtig landschap dat typerend is voor Haspengouw.
Auteur: Cheerio
Kasteel

Melkwezer. Het dorpsplein en 1 onderwijzer voor 48 kinderen
Hoewel het er hier zo’n 100 jaar geleden anders uitzag dan tegenwoordig, tonen oude postkaarten ons een welvarend dorp. De dorpsstraat is gekasseid. Naast de overwegend lage boerderijen met een halve bovenverdieping en hoge ronde poorten zie je reeds enkele fraaie interbellumhuizen. De elektriciteitspalen weven een web van draden boven de straat. De aarden voetpaden en een bloeiende fruitboom laten iets vermoeden van het landelijk karakter. Je hebt een beetje verbeelding nodig om in het plaatje het huidige straatbeeld te herkennen. Het valt op hoe tegenwoordig de verharding tegen de huizen opkruipt. Gelukkig is de straat geen gesloten lint, maar is er ruimte tussen de huizen en springt er af en toe eentje achteruit om het groen van een tuin te laten zien.
Het open dorpsplein aan het vroegere stadhuis voelt enigszins als een verademing. Toegegeven dat parkeerplaatsen de functie bepalen. De jonge bomen, het met hagen omzoomd grasveldje en een bank suggereren dat we hier ‘op den buiten’ zijn. Vooral het gezicht op het ietwat verder gelegen ‘s Hertogenhof versterkt deze suggestie.
De oude dorpsschool is prominent aanwezig. Gebouwd in 1867 volgens de plannen van provinciaal architect Alexander Van Arenbergh was het ook het gemeentehuis. Voor deze school er was, dienden de 10 à 12 scholieren naar een buurtdorp te gaan. Van de 37 gezinshoofden konden er toen slechts zeven hun handtekening zetten. Volgens de volkstelling van 1900 kon 70% van de mannen en 67% van de vrouwen lezen en schrijven. Een foto van het laatste jaar van de Eerste Wereldoorlog geeft ons een verrassend beeld van 48 ernstige kinderen, jongens en meisjes en de enige, afwezig kijkende, onderwijzer.
Auteur: Jan Rymenams
Plein

De Sint-Pancratiuskerk te Melkwezer. Opgepast voor de huilmuil!
Van de heiligen die hier vereerd worden, is Sint-Pancratius de meest eigenaardige sint. Hij is een van de vier ijsheiligen. Maar hij is in de streek gekend als de ‘huilmuil’. Moeders uit de brede omgeving kwamen naar hier wanneer hun baby abnormaal veel weende. Zelfs als het kind groter was, werd bij een huilbij gedreigd met: ‘We zullen met u naar de huilmuil gaan en er u met uw gezicht tegen stoten.’
De neogotische kerk werd in 1869 gebouwd. Er moet hier reeds vroeg een Sint-Annakapel gestaan hebben. Ze werd opgericht door een zekere Peylenpeerd. Toen hij op strafbedevaart naar Rome werd gestuurd, gaf de paus hem nog een extra boetedoening. Architect van het huidige gebouw was niemand minder dan Alexander van Arenbergh. Drie generaties Van Arenbergh hebben het Hageland getekend met kerken, pastorieën, scholen en gemeentehuizen
Auteur: Jan Rymenams
Kerk

’s Hertogenhof en de verdwenen melkerij
Het huidige ’s Hertogenhof dateert van 1747. Het is een voor die tijd hoge woning van twee en half verdiepingen. De stijl is typisch voor die periode: baksteenbouw met gebruik van zandsteen. Let vooral eens op de rechthoekige vensters met de witte omlijstingen en de bovenaan uitstekende sleutels.
Ooit was dit de pastorij, maar vandaag kan je het ‘s Hertogenhof huren voor een meeting, een team-of familiebijeenkomst of je kan er in weekend gewoon komen vertoeven in onze bar of op het tuinterras. De kinderen hebben het er met de kleine speeltuin zeker naar hiun zin.
Vlakbij heeft ooit de melkerij van Melkwezer gestaan. Op het einde van de 19de eeuw rezen in het Hageland de melkerijen als paddenstoelen uit de grond. Gustaaf Donville startte in 1901 met de zuivelfabriek Sint-Eligius. Boter werd via het spoor te Drieslinter naar Brussel en Luik verstuurd. Naar het schijnt betaalde Donvil de boeren die de melk aanbrachten meer dan elders. In 1940 werd het bedrijfje door de Duitse wegens al dan niet vermeende overtredingen gesloten. In 1950 kwam er een inmiddels ook reeds verdwenen betonfabriek in de plaats.
Auteur: Jan Rymenams
Historisch gebouw

Het Heilig Hart van Parentani. Niet zomaar een beeld.
Waar men gaat langs Vlaamse wegen, kom je wel een Heilig Hartbeeld tegen. Ook hier ging deze typische rage van deze bijzondere katholieke verering van het heilig hart van Christus tijdens het interbellum niet aan Melkwezer voorbij.
Tijdens de eerste wereldoorlog werden de gelovigen opgeroepen zich te wenden tot het Heilig Hart, en op 7 juni 1918 werd het land aan het Heilig Hart toegewijd. In 1928 werd de verering verder gevoed door de verheffing van het feest van het Heilig Hart tot een van de grootste plechtigheden in het kerkelijk jaar door paus Pius XI. Het succes van de verering zorgde er zelfs voor dat de kerk regels moest opleggen rond de afbeelding van het Heilig Hart. Volgens een decreet uit 1877 mocht het Heilig Hart enkel op het midden van de borst van Jezus en op Zijn kleed worden voorgesteld, op ware grootte maar niet naturalistisch of realistisch.
Wat we hier zien lijkt een beeld zoals we er tientallen op dorpspleinen zien. Toch is dit bijzonder. Het werd gemaakt door de bekende gebroeders Parentani, beeldhouwers die in het interbellum actief waren. Ze produceerden naast tal van andere religieuze voorwerpen, massaal heiligenbeelden in goedkoop materiaal zoals gips en ceramiek. Grotere beelden waren eerder uit natuursteen. Zelfs in het Vaticaan kon je hun producten vinden.
Deze pose van Christus zien we minder vaak. Het brandend hart op de borst is deels door de mantel bedekt. De rechterhand is in een zegenend gebaar opgeheven. Maar het is vooral de naar beneden wijzende en licht gebogen linkerarm die onze aandacht trekt. De hand is licht geopend. Een meer courante pose is de linkerarm op de borst en een hand die naar het hart zelf verwijst. Maar dit gebaar is als een uitnodiging en een teken van toegankelijkheid. De houding naar beneden benadrukt de nabijheid tot de mens en de aarde (de gelovigen). De gedeeltelijk naar boven geopende hand is zowel een gebaar van aanbieden (Christus biedt zijn liefde, zijn hart, zijn barmhartigheid, of de verlossing aan de gelovigen aan) als een van verwelkoming (Jezus taat open voor iedereen die zich tot Hem wendt, als een teken van openheid en onvoorwaardelijke acceptatie).
Standbeeld

Dorpszaal Concordia. Een stukje vroegere stroopfabriek?
In 1896 werd eer een landbouwtelling gehouden, over gans Vlaanderen. Toen bleek dat van de 415 ha landbouwgrond in Melkwezer er zo’n 35 ha suikerbieten voorzien waren. Dat was toen erg winstgevend.
Niet alle bieten gingen naar d suikerfabriek. In deze regio waar er ook veel fruit was, startten drie landbouwers in 1911 met een stroopfabriek. Het was een stoomfabriek wat betekende dat de ketels verhit werden met stoom. Dit was veel properder dan boven een hout- of steenkolenvuur. Je moest veel minder opkuisen en je kon bijna continu stroop maken. Er waren twee kookketels en vier persen. De verlichting gebeurde toen nog verlichting met petroleumlampen; die had men nodig want tijdens de rooiperiode werd dag en nacht gewerkt. Siroop werd in houten vaten verpakt over het spoor vervoerd.
Om bietenstroop te maken werd het sap ingekookt tot 78% droge stof. Het resultaat is erg vloeibaar (geen pectine), rekbaar en niet smeerbaar. Men noemde dat: bietenleur (leuren is Limburgs voor rekken). Daarom werden er appels toegevoegd. Deze melange of rinse appelstroop verving rond 1850 de zogenaamde appel-peersiroop.
Clublokaal

GS Bikers woensdagrit 13 in 2026