De Sint-Helenasluis
De omgeving van de driebek gevormd door de Gete, de Borggracht en de Sint-helenasluis, dateert uit de 14de eeuw. Deze sluis was één van de velen die op de Gete en haar bijrivier de Mene gelegen waren en die het waterdebiet regelden voor de watermolens
Meer informatie
Sluis

Hoegaarden Brouwerij
Het meest gekende bier van de brouwerij van Hoegaarden is ongetwijfeld het witbier van Hoegaarden. Mout, tarwe, hop, water, koriander en gedroogde sinaasappelschil zijn de ingrediënten. Het bier is ongefilterd en is van hoge gisting. Daarenboven wordt het nog eens gegist in de fles. Het alcoholpercentage bedraagt 4,9%. Het is een fris bier en een uitstekende dorstlesser. Het heeft ook een karakteristieke smaak.
Auteur: Dromos
Meer informatie
Brouwerij

Sint-Gorgoniuskerk
De toren in witte gobertangesteen uit de streek domineert van verre het beeld van de brouwersgemeente. De kerk staat bekend als grootste rococokerk van het land. Ze kwam tot stand met kapitaal van de brouwers in 1754-59, nadat de oudere romaanse kerk was ingestort. De cartouche op de in 2006 gerestaureerde toren verwijst naar Alpäidis, gravin van Hoegaarden, die omstreeks 977-987 het Hoegaardse kapittel stichtte. Het Kapittelhuis en – park (toegankelijk) naast de kerk verwijzen hier ook naar. Kerk en andere gebouwen in de dorpskom getuigen van de welstand die de quasi autonome Luikse enclave in het hertogdom Brabant wist te verwerven. Onder de kerktoren is een beveiligde schatkamer ingericht met een romaans doopvont, een gotisch beeldhouwwerk en de palmezel die jaarlijks met palmzondag in processie wordt rondgedragen. Opvallend zijn ook de preekstoel, biechtstoelen en het omvangrijke koorgestoelte. Let wel op waar u loopt: de notabele bouwheren van weleer rusten in de crypte onder u. De bedevaartskapel  van Sint-Katharina (18de eeuw) in het gehucht Hauthem is tevens geopend. De kapel is onder meer bereikbaar via een panoramisch wandelcircuit van 5km. Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide
Meer informatie
Kerk

église Notre-Dame de l'Assomption
Auteur: BobVerheyen
Kerk

Het orgel van Sainte-Gertrudekerk
De kerk is een classicistisch gebouw in baksteen en steen van Gobertange, opgetrokken op een kleine hoogte die de beek van le Piétrain domineert. Ze heeft een smalle vierkante toren met ronde bijgebouwtjes, die bekroond is met een hoge veelhoekige spits. Achter deze toren bevindt zich een kerkschip zonder zijbeuken, met drie traveeën en een koor met afgeschuinde zijden. Het jaartal 1768, datum van de reconstructie van het gebouw, siert het timpaan van het portaal. De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Sainte-Gertrude, maar momenteel aan Saint-Gabriel de l’Addolorata. Een ommuurde begraafplaats omringt het gebouw. De kerk onderscheidt zich door haar orgel in Lodewijk XV stijl dat zich op de galerij rechtover het koor bevindt. Het werd gebouwd in 1756 door een orgelmaker die niemand zich nog herinnert. Het instrument heeft sindsdien slechts enkele kleine wijzigingen ondergaan. De orgelkast, relatief compact, toont weelderige omlijstingen en een hoofdcartouche in rocaille-stijl. Ze omgeeft een instrument dat bestaat uit twee torens omkaderd met velden. Geklasseerd op 29/08/1990 (orgel)
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

De Saint-Pierrekerk
Deze kerk die gewijd is aan Saint-Pierre, bestaat  uit twee onderscheiden delen waarvan er slechts één geklasseerd is als monument. Het oudste gedeelte van het gebouw, in de tweede helft van de 12e eeuw opgetrokken in natuursteen, beperkt zich tot een romaanse toren net voor het koor. Bij deze vierkante toren begint een gotisch koor uit de 13e eeuw. Dat onderscheidt zich door friezen met een reeks spitsboogjes, waarvan de voet gesculpteerd is met plantenmotieven en een mensenhoofd. Sommige zijn hermaakt en herinneren aan de reeks spitsboogjes op het onderste deel van de toren, waarvan de voet ook omlijst is en waarvan er één een mensenhoofd toont. Het schip, aan de andere kant van de toren, werd afgebroken om plaats te maken voor drie beuken in eclectische stijl, gebouwd met baksteen en natuursteen. De nieuwe constructie dateert van het einde van de 19e eeuw en is van de hand van architect Émile Coulon, die ook tekende voor de Saint-Lambertkerk. Het gebouw is omgeven door een afgesloten tuin, die ook de pastorie en de begraafplaats omvat. Geklasseerd op 03/08/1956
Auteur: Wizpr.guide
Kerk

De kapel van Notre-Dame de Bon-Secours
De kapel van Notre-Dame de Bon Secours is een interessant gebouwtje, dat eenzaam verrijst in het uiterste noordoosten van het gehucht Zétrud. Het heeft een cirkelvormig koor dat dateert uit het einde van de 17e eeuw en dat werd opgetrokken met stenen van Gobertange. Dat koor was waarschijnlijk het enige oorspronkelijke gebedshuis. Het kerkschip dat versierd is met pilasters en bekroond is met een klokkentoren, werd pas bijgebouwd in het begin van de 18e eeuw. Het schip, zonder zijbeuken, werd opgetrokken met stenen van Gobertange en bakstenen. Men betreedt de kapel langs een barok portaal dat het jaartal 1718 vermeldt. In de tweede helft van diezelfde eeuw werd de vorm van de ramen gewijzigd. Op het einde van de 18e eeuw kwam er ook nog een sacristie. In het begin van de 19e eeuw werd ze grafkapel van de familie d’Astier. Ze werd gerestaureerd in 1961. Geklasseerd op 30/11/1960
Erfgoed

Zittert-Lummen
Zittert-Lummen is een dorp in de Belgische provincie Waals-Brabant en een deelgemeente van Geldenaken. Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente.Van 1810 tot 1922 maakte het overwegend Nederlandstalige Outgaarden, nu een deelgemeente van Hoegaarden, deel uit van het overwegend Franstalige Zittert-Lummen. Op zijn beurt werd Zittert-Lummen slechts na de vastlegging van de taalgrens in 1962 overgeheveld van het arrondissement Leuven naar het arrondissement Nijvel.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Orp-le-Grand
Orp-le-Grand is een plaats en deelgemeente van de Belgische gemeente Orp-Jauche. Groot-Adorp, zoals de Nederlandse naam van Orp-le-Grand luidt, ligt in de provincie Waals-Brabant en telt ongeveer 2200 inwoners.Maret en Orp-le-Petit, gelegen ten noorden en ten zuiden van het dorp Orp-le-Grand, zijn onderdeel van Orp-le-Grand. Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Grand-Hallet
Grand-Hallet is een dorp in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van de stad Hannuit. Het was een zelfstandige gemeente tot het bij de fusie van 1977 toegevoegd werd aan de gemeente Hannuit.
Grand-Hallet ligt in het noordwesten van de gemeente Hannuit. De dorpskom ligt ten westen van de N64, de weg naar Tienen die over het grondgebied van de deelgemeente loopt. Grand-Hallet is een landbouwdorp in Droog-Haspengouw met nog veel akkerbouw en veeteelt.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Vierkantshoeve De 11000 Maagden
De Vierkantshoeve De 11000 Maagden is een pracht van een gesloten hoeve. Er is een opschirft te zien: "IN DE REFUGIE VAN DE ELF DUYSENT MAEGDEN 1748" en ook nog "Sint-Ursula en de 11000 maagden" boven de segmentbooginrijpoort, die toegang verleent tot het binnenhof. De hoeve ontleent dus haar naam aan de legende van SInt-Ursula.
Volgens de "Legenda aurea" was Ursula de beeldschone, wijze en vrome dochter van de christelijke koning Deontus van Bretagne. Haar reputatie was de koning van Engeland ter ore gekomen. Hij zond een ambassadeur naar Deontus om haar ten huwelijk te vragen voor zijn enige zoon Aetherius en eventueel met oorlog te dreigen als vriendelijkheid niet tot een resultaat leidde. Deontus was ten einde raad; hij wilde zijn dochter niet uithuwelijken aan de zoon van de machtige heidense koning die berucht was om zijn wreedheid. Maar Ursula was wiskundig goed bij de pinken en raadde haar vader aan het aanzoek te accepteren op voorwaarde dat de koning haar tien zeer mooie maagden zou sturen, elk vergezeld door 1000 andere maagden en daarbovenop nog duizend maagdelijke gezellinnen voor zichzelf. Ze moest ook voorzien worden van schepen om met het gezelschap op reis te gaan. Verder bedong ze een termijn van drie jaar voor een bedevaart naar Rome en om de jonge prins de gelegenheid te geven het christelijke geloof te bestuderen en zich te laten dopen. De vloot vertrok en legde aan in Keulen. Een engel verscheen aan Ursula om haar mee te delen dat ze na haar reis naar Rome hier zou terugkomen en de martelaarskroon zou ontvangen, samen met al haar reisgenoten. Ze zeilden door naar Bazel en van daar ging het over land verder naar Rome. Daar werden ze verwelkomd door paus Cyriacus, volgens de schrijver de negentiende opvolger van Petrus, maar hij voegt eraan toe dat hij geschrapt werd uit de lijst van pausen omdat hij beslist had zijn pontificaat op te geven en de maagden terug naar Keulen te vergezellen. Ze vertrokken terug naar Keulen. Een aantal edelen en geestelijken sloot zich bij hen aan. Toen ze aankwamen in Keulen werd de stad belegerd door de Hunnen, die het complete gezelschap vermoordden, alleen Ursula bleef gespaard omwille van haar grote schoonheid, op voorwaarde dat ze de bruid zou worden van hun aanvoerder Atilla. Ursula weigerde en werd door Atilla met een pijl doorboord. Aetherius, die ondertussen na de dood van zijn vader koning was geworden, had zich bekeerd tot het christendom. Door een goddelijke boodschap verwittigd, reisde ook hij naar Keulen om er zijn bruid te ontmoeten en stierf er samen met haar de martelaarsdood. Na de slachting werden de Hunnen verdreven door een hemels leger van maagden, uiteraard samengesteld uit de maagden die de Hunnen net hadden gedood.
Auteur: Dromos
Hoeve

Gemeentehuis Hoegaarden
Bak- en zandstenen gemeentehuis met twee verdiepingen en schilddak uit de 19de eeuw. Verhoogde begane grond met zandstenen sokkel en trapbordes; geprofileerde zandstenen rondboogramen op imposten; consoles dragen de onderdorpels der vensters; hoekkettingen. Uitspringende puilijst; op de tweede verdieping rechthoekige vensters. De uiterste traveeën van het gebouw springen licht vooruit. Veranderingen: gestileerd hoofdgestel onder de kroonlijst; frontons ter bekroning van de uitstekende traveeën en pui.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Gemeentehuis

Sint-Rochuskapel
Eénbeukig gebouw van bak- en zandsteen, uitlopend op een halfronde apsis, opgenomen in een neostijlcomplex. Gevel versierd met volutes en bekroond met een fronton, heden grotendeels achter een vleugel van het klooster verborgen; onderaan cartouche, gedateerd 1767.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen

Parochiekerk Sint-Sulpitius
Westtoren vóór een ruime beuk van drie traveeën, verbreed door een uitspringend transept en een koor, dat uitloopt op een halfronde apsis; sacristie aan de zuidoostzijde. Stoere zandstenen toren in overgangsstijl uit de 13de eeuw, thans met meer gedrongen uitzicht (huidig niveau veel hoger dan oorspronkelijk); bouwwerk met drie verdiepingen voorzien van eenvoudige schietgaten en kleine galmgaten op de klokkenverdieping; begane grond overdekt met kruisribgewelven, aan de westzijde gewijzigd; torenspits uit de 17de eeuw en restauratie in de 20ste eeuw door pastoor Th. Wernerd (opschrift op een voeg aan de westzijde). Overige gedeelten van bak- en zandsteen homogeen gebouwd in classicistische stijl (tweede helft 18de eeuw).
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen

Belgische militaire begraafplaats van Houtem
Het 3de Duitse legercorps en een deel van het 9de rukten onder bevel van generaal von Kluck op naar de Grote Gete tussen Halen en Tienen. Het Belgische 22ste linieregiment was in Sint-Margriete-Houtem ingekwartierd, rond Grimde werd de linie bezet door het 3de linieregiment. De 3de Gemengde Brigade beschutte de zuidwest- tot zuidoostkant van Tienen. Ze hadden als taak om de Getelinie te verdedigen, de aftocht van het Belgische leger te dekken en het van een omsingeling te behoeden.
Begraafplaats

Avernas Golf Club
Golfbaan met 9 holes in Engelse stijl met een lengte van 2674 m, ontworpen door architect Martin Hawtree. De uitstekende drainage is volledig aangepast aan het Belgische weer en de baan wordt omringd door weidelandschap waar de wind vrij spel heeft.
Ontvangst in het gezellige clubhouse.
Deze prachtige golfclub ligt op een paar kilometer van de autosnelweg E40, tussen Brussel en Luik.
Dagelijks geopend, behalve op maandagmorgen.
Ladies' Day: 1e en 3e dinsdag van de maand - Senior's Day: 4e donderdag van de maand -
Men's Day: 1e en 3e donderdag van de maand.
-Sport & fysieke activiteit
-Golf
Auteur: Fédération du Tourisme de la province de Liège
Golf

Watermolen van Rufferdinge
De naam Rufferdinge zou verwijzen naar een Frankische grondbezitter, Rupert of Ruffer. Op de plaats waar vandaag nog steeds een watermolen staat, was er rond 1200 ook al sprake van 'de molen van Ruffertingen'. Het huidige uitzicht van de molen stamt hoofdzakelijk uit het laatste gedeelte van de 19de eeuw. Toen hoorde er ook een brouwerij bij de molen en die produceerde bier tot in 1924. De molen zelf bleef actief tot in de jaren 1960. Vandaag zijn er in de watermolen- met intacte maalinrichting-een Molenmuseum en een Heemkundig Museum gehuisvest. Een taverne mocht niet ontbreken in dit stemmige geheel, omgeven door kastanjebomen. Het Heemmuseum werd ingericht door de Geschied- en Heemkundige Kring van
Auteur: Lannoo
Watermolen

Oud Station
De eerste jaren na de opening van het station van Oplinter (1881) stopten de treinen er enkel op marktdagen. Later werd het een gewone halte en vanaf 1889 werd ook vrachtvervoer toegelaten.
Auteur: Sigge
Treinstation

Koninklijk Atheneum
Het "Koninklijk Athenaeum van Thienen" is ontstaan in 1920 toen het "Gemeentecollege van Thienen" (of "Collège Communal de Tirlemont", opgericht in 1802) door de Staat overgenomen werd. De huisvesting werd overgebracht naar het Oudemannenhuis in de Gilainstraat.
Tijdens het schooljaar 1924-1925 werden de eerste meisjes toegelaten en waren er reeds drie Nederlandse klassen. In september 1925 bestond het Atheneum uit 276 leerlingen waarvan er 118 ingeschreven waren in de Franse afdeling en 158 in de Nederlandse. Tot 1930 werden slechts enkele vakken in het Nederlands onderwezen en de leerlingen, vooral zij die uit de omliggende dorpen kwamen, hadden het wel moeilijk om over die taaldrempel te komen. In 1932 werd een volledig onderwijs in het Nederlands voorzien op basis van “streektaal = moedertaal”.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft het Atheneum zeer zwaar geleden onder de bezetter. De school werd herhaaldelijk door Duitse troepen bezet. In de gebouwen had het Geheime Leger zijn hoofdkwartier. In september 1944, toen de Duitse bezetting op haar einde liep, wilde het Geheime Leger Duitse soldaten in de school lokken om ze dan te ontwapenen. Een van hen kon ontsnappen en een Duitse tank verwittigen. De tank stelde zich op onder de poort van het gebouw tegenover het Atheneum en schoot. De leden van het geheime leger vluchtten via de achterzijde van het gebouw. De linkervleugel lag in puin. Het gebouw zelf werd zo geschonden dat na de oorlog nieuwbouw noodzakelijk bleek.
In 1946 werd architect Rimanque belast met het opmaken van de plannen voor een volledig nieuwe school die op de plaats van de oude gebouwd zou worden. Het werd een voor die tijd modern gebouw, sober van lijn, volledig uitgerust volgens de behoeften van de nieuwe tijd: ruime lokalen, speciale klassen voor fysica, chemie, aardrijkskunde, een turnzaal met speciale vloer en een feestzaal die ook als turnzaal kan ingericht worden. In 1950 werd begonnen met de bouw.
Tijdens het optrekken van het nieuwe gebouw moest de school elders ondergebracht worden. Hiervoor had de Tiense Suikerraffinaderij de lokalen van haar “Patronaat” in de Beaudouinstraat afgestaan. Op 18 november 1953 werden de nieuwe gebouwen van het Atheneum plechtig ingewijd in het bijzijn van de minister van Nationale Opvoeding, de heer Harmel. Het nieuwe Koninklijk Atheneum van Tienen vormt een indrukwekkend geheel van gebouwen. De lengte van de voorgevel, uitziend op de Gilainstraat, bedraagt niet minder dan 98,35 meter.
Het Koninklijk Atheneum Tienen – "den athenai" - heeft een rijke geschiedenis van bijna honderd jaar op zijn naam. In 2020 willen we dit op een gepaste wijze vieren.
Auteur: jonathanpaesmans
School

stadhuis Tienen
Over de exacte datum waarop het eerste stadhuis gebouwd is, bestaat geen duidelijkheid. Het huidige stadhuis is zeker niet het eerste stadhuis. Dit gebouw staat op de Grote Markt, sinds de verwoesting van de stad in 1635 het nieuwe centrum van Tienen. Het was oorspronkelijk opgericht in mooie Vlaamse renaissancestijl. In de 16e eeuw was het eigendom van de familie Immens. In 1712 kocht de stad het gebouw aan.
De prachtige voorgevel werd in 1836-37 afgebroken volgens de plannen van K.L. Drossart. In plaats hiervan kwam een massieve voorgevel, rustend op zes massieve Korynthische zuilen en een reusachtige kroonlijst. In de nieuwe gevel werden nissen aangebracht waarin de borstbeelden prijken van de schilders Van Dyck, Rubens en Coebergher, naast Karel de Vijfde, Vesalius, Grétry en Justus Lipsius.
Auteur: jonathanpaesmans
Stadhuis

Het suikermuseum
Mooi oud gebouw in de volksmond wel de "cotegaer" genoemd. Hier is in het heden het museum van de suiker, de enige echte Tiense suiker.
Auteur: jonilenaerts
Gebouw

POI

Deze toch opmerkelijke kerk wordt door toeristen genegeerd. Begonnen in het midden van de 11e eeuw, werd ze in 1100 voltooid. Ze is zowel van buitenaf opmerkelijk, met de afwisseling van open en blinde arcades, als van binnenuit in haar grote puurheid. Een waar meesterwerk dat zeker de moeite waard is om te bezoeken. Haar oorsprong gaat terug tot de stichting door Sainte Adèle van een klooster in dit dorp in de 7e eeuw. Beschouwd als een van de belangrijkste illustraties van de Maaslandse romaanse architectuur. Volgens een lokale legende zou Alpaïde, de overgrootmoeder van Karel de Grote, begraven liggen in de crypte van de Sint-Maartenskerk.
Auteur: Val et Oli

Natuurreservaat van het Paradijs
Dit natuurreservaat in het hart van de Hesbaye is een voormalige kalksteenfabriek, ontgonnen voor de productie van cement en geëxploiteerd van 1899 tot 1956. Sindsdien heeft de natuur haar recht weer opgeëist. Dit milieu vormt vandaag de dag een gebied van grote biodiversiteit waar droge zones, bloeiende weiden, vochtige gebieden en bosrijke ruimtes naast elkaar bestaan. Het 3 hectare grote reservaat herbergt zeer zeldzame soorten zoals het bloedgeranium, de camérisier en drie soorten orchideeën.
Auteur: Val et Oli
Natuureducatief centrum

Petit-Hallet
Het oudste document waarin de naam Hallet wordt vermeld dateert uit 1116. Wist u dat er in 1472 slechts 14 bewoonde huizen waren? De laatste edelman met de naam Hallet stierf op 6 oktober 1638. Men kan nog steeds zijn grafsteen zien in de Sint-Lambertuskerk (bron: Les Amis Réunis de Petit Hallet)
Auteur: Val et Oli

De kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand
Op het Kruispunt van de Clément Grégoirestraat en de Wezerenstraat, dicht bij de dorpskom van Walsbets, staat sedert 1828 een kapel van baksteen. Ze werd opgericht door de familie Lambrechts uit dankbaarheid voor de genezing van een familielid. Oorspronkelijk troonde in de veldkapel een beeld van O.-L.-Vrouw-van-Altijddurende-Bijstand - een Madonna met Kind op de linkerarm -. Pastoor P.J.B. Dirix schonk het beeld in 1828 aan zijn grootouders om het in de kapel te plaatsen. In ruil gaf de familie een ander beeld aan de kerk. Het erg vervallen gepolychromeerde beeld kwam in 1910 op de zolder van de hoeve Lambrechts terecht. In 1956 kreeg pastoor Wolfs (1956-1962) het beeld terug en werd het na restauratie in de kerk van Walsbets geplaatst.
In de veldkapel stond tot voor enige tijd een ander beeld van O.-L.-Vrouw, namelijk dat van 'Onze-Lieve-Vrouw van Banneux'. Gedurende vijf jaar (1951-1955) werd een beeld van onze Lieve-Vrouw van Banneux in een grootse genadetocht door heel Limburg gedragen. Waarschijnlijk kreeg naar aanleiding hiervan de kapel rond 1954 een beeld toegewijd aan O.L.-Vrouw van Banneux. Volgens Ons Landens Erfdeel staat er vandaag wel degelijk een O.L.-Vrouw-van-Bijstand met een kind Jezus op de arm. De O.L.-Vrouw van Baneux zou in de jaren 1980 geroofd zijn.
Het bakstenen gebouwtje is wit geschilderd en schuilt onder een zadeldak met bijzonder golvende oude pannen. Begin jaren negentig van vorige eeuw werd de kapel door de buurtbewoners opgeknapt. Elk jaar op 15 augustus trok de processie vanuit de kerk van Walsbets naar deze kapel.
Auteur: Jan Rymenams
Kapel

Gallo-Romeinen in Walsbets: de tumulus van Bortombe
Van ver reeds zie je kleine heuvel in het landscap afgebakend door een boom. In het ‘Tombeveld’ ligt de Romeinse tumulus (tweede helft 2de eeuw-begin 3de eeuw) met een diameter van circa 20-25 meter. Een tumulus is een Romeinse grafheuvel die opgetrokken werd boven het crematiegraf van een vooraanstaand persoon. De grafheuvel bevindt zich op ongeveer anderhalve kilometer van het opgegraven Romeins villacomplex van Hemelrijk.
Het opleven van de tumulusbegraving in Haspengouw vond vermoedelijk rond de jaren 70-80 plaats. Het opgeven van deze begravingsvorm in het begin van de 3de eeuw werd toegeschreven aan de verzwakking van het Romeinse gezag in de streek langs de Rijn en Donau enerzijds en aan de geleidelijke introductie van de christelijke inhumatiebegraving anderzijds.
Reeds op de kabinetskaart van de Ferraris (1770-1778) wordt op deze locatie een cirkelvormige verhevenheid weergegeven, met de vermelding van het toponiem “Tombe de Betz”. In 1863 voerden H. Schuermans er opgravingen uit, waarbij een rechthoekige grafkamer van 2,18 bij 2,05 meter werd aangetroffen. De grafheuvel bedekte gedeeltelijk de resten van een brandstapel. In de grafkamer werden rijke giften teruggevonden: terra sigillata-kommen, verbande ijzerfragmenten, terra nigra, glas, kralen in glaspasta, benen en bronzen voorwerpen en munten van Faustina I en Tiberius en Hadrianus. Op basis van de vondsten kon de grafheuvel gedateerd worden tussen de tweede helft van de 2de eeuw en het begin van de 3de eeuw.
Auteur: Jan Rymenams
Graf

Een voormalige school en een gemeentehuis op vreemde grond
Wanneer je vanuit Walsbets naar Wezeren stapt, zal je verwonderd zijn om schijnbaar in de velden een groot basktenen gebouw te zien staan. De vroegere gemeenteschool situeert zich aan de rand van de dorpskern van Wezeren aan het landelijke uiteinde van het straatdorp en niet zoals je zou verwachten in het midden van het dorp. Maar dat heeft zo zijn reden. In 1896 vermeldt een Koninklijk Besluit de oprichting van een ‘école primaire’. Tijdens de ambtsperiode (1896-1936) van burgemeester Clément Grégoire van Walsbers, werden tussen 1897 en 1900 een school, een onderwijzerswoning en twee gemeentehuizen gerealiseerd, een voor Wezeren en een voor Walsbets. En dit op het grondgebied van Wezeren! Omdat het gemeentehuis van Walsbets wettelijk niet op Wezerse grond mocht staan, werd een klein stuk bouwgrond van het perceel - een enclave, zeg maar - overgedragen aan Walsbets. Feitelijk waren beide gemeentehuizen ondergebracht in één en hetzelfde pand. Het schoolgebouw was voorzien voor de kinderen samen uit beide gemeenten.
In 1962 werd er nog een lange vleugel met een klaslokaal en gang toegevoegd. De gemeentefusie in 1964 waardoor Walshoutem, Waasmont, Walsbets en Wezeren samen werden gevoegd onder de naam Walshoutem was aanleiding om in 1971 de leerkrachten en leerlingen ‘over te hevelen’ naar de gemeenteschool in Walshoutem. In 1978 werd dit gebouw een oefenlokaal voor het zangkoor ‘Singhet ende Weset Vro’. Je vindt de initialen nog op de ijzeren toegangspoort. In 1982 volgde een grote fusie met de stad Landen. Het pand werd gedeeltelijk enkele jaren ingezet als kleuterklas, maar uiteindelijk gesloopt in 1993. Anno 2019 staan de klaslokalen grotendeels leeg en wordt het complex enkel gebruikt door het plaatselijke zangkoor.
De tuin is momenteel niet meer te herkennen en verwaarloosd, maar toen was het normaal dat de onderwijzer ook een schooltuin bezat en daarin praktische lessen tuinbouw en fruitteelt gaf.
Auteur: Jan Rymenams
School

Steenberg
Hier op de Steenberg van Wommersom werden de kwartsieten van Tienen ontgonnen. Dat deed men ook in de buurt van Rommersom. Al in de prehistorie was men dol op deze harde stenen om werktuigen te vervaardigen. Je kan hier in de buurt artefacten vinden van prehistorische stenen werktuigen. Je maakt veel kans net nadat een landbouwer het veld omploegt.
Later werd dit gesteent ook als lokale bouwsteen gebruikt. De vorming van deze kwartsieten is gekoppeld aan het toenmalige klimaat van het Paleogeen (56 miljoen jaar geleden). Het silicarijke gronddwater droog tijdens droge periodes heel snel op en lieten harde kwartsietlagen achter. Het was hier toen in Vlaanderen een zwoele 30 °C gemiddeld. Het zou nooit meer zo warm worden.
Auteur: Dromos
Geologisch punt

paasmaandag-C
GSB rit voor paasmaandag (team C)