Kerk St-Jean-Baptiste
Auteur: janvg
Meer informatie
Kerk

Eglise Saint-Martin
We beklimmen een kleine kasseiweg en ontdekken bovenop de heuvel één van de merkwaardigste romaanse kerken van heel het land. De betovering is alom, bij al wie verzot is op eenvoud en de soberheid van de primitieve romaanse bouwkunst. De eerste blik valt op de grote, plompe vierkantstoren met zijn dikke muren. Die verklaart het adjectief ,,grosse'' in de naam van de gemeente. De kerk is één van de oudste van het land. Ze gaat terug tot de tiende eeuw. De restauratie die werd aangevat in de jaren vijftig heeft gelukkig de primitieve aanblik van de kerk gerespecteerd: vierkante pijlers, een erg groot maar niet zo hoog schip, kleine bovenramen, een zoldering in hout en kalkbepleistering op de wanden. Al sedert veertig jaar is de kerk in november het toneel voor een muzikaal en theatraal spektakel. ,,Les fêtes de la Saint-Martin'' verenigen de bewoners. Het initiatief kwam van wijlen ceramist Max van der Linden, waarvan men enkele van de mooiste beelden terugvindt in de kerk. Ook de omgeving charmeert: een oude begraafplaats rond de kerk, een grote pastorie en een overweldigend uitzicht.
Auteur: Wizpr.guide
Meer informatie
Erfgoed

Spoorwegbrug
Er kwam een treintunnel waar de eerste treinen die van Leuven naar Tienen reden.
Naast de tunnel kwam een tweede. Toen deze op 21 januari 1845 instortte, verwekte dit voorval een groot schandaal. Meer dan 500 arbeiders werkten aan de afbraak van de twee tunnels, zodat de trein voortaan in de open lucht zou rijden.
Auteur: projectklas
Meer informatie
Brug

Jan & Patrick Van der Velpen
In 1998 namen Patrick en Jan het fruitbedrijf van hun ouders over. Het is altijd een fruitbedrijf geweest, maar sinds de overname is het bedrijf uitgebreid en vernieuwd (onder andere de koeling, een ammoniakpompinstallatie, e.d.). Tijdens de plukperiode gebruiken ze pluktreintjes en de zelfrijdende plukmachines ‘pluk-o-tracs’. Het fruit wordt gestockeerd in eigen frigoruimte en zelf gesorteerd. Er worden verschillende variëteiten geteeld, zoals jonagold, golden, elstar, boskoop, greenstar, conference en doyenné. Sinds een 10-tal jaar worden op een apart perceel, afgezonderd van de andere percelen, appelen geteeld op biologische wijze. Hiervoor planten ze speciale appelsoorten die schurftresistent zijn. Zo is er zelfs een appelsoort die anti-allergisch is, de variëteit Topaz (speciaal voor mensen met een allergie voor appel). Op alle percelen worden bijenkasten geplaatst voor de bestuiving van de bloesems. Ook wordt overal feromoonverwarring uitgehangen. In de thuisverkoopwinkel worden appels en peren verkocht, maar ook appelsap van eigen appelen, honing, siroop, e.d.. Het grootste deel van het fruit wordt verkocht via veiling BFV.
POI

Treinongeval bij Pécrot
Het treinongeval bij Pécrot was een spoorwegongeval op spoorlijn 139 bij de plaats Pécrot op 27 maart 2001, waarbij twee passagierstreinen op elkaar botsten, doordat één trein kilometers lang over het verkeerde spoor reed. Bij het ongeluk kwamen acht mensen om en raakten twaalf personen gewond.
Auteur: Wikipedia
Gebeurtenis

Roosbeek
Roosbeek is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van Boutersem. Roosbeek was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1970.De eerste schrijfwijzen waren Roscebeke en Rosebeke en zou kunnen voortspruiten uit de Salisch-Frankische vorm van “rietbeek". Ten tijde van de Romeinse overheersing strekte zich in een groot deel van Roosbeek één groot moeras uit. Rond 840 werd het zoals Kerkom bezit van de abdij van Cornelimunster en kwam vervolgens, langs het kapittel van Sint-Lambertus te Luik, grotendeels in handen van de abdij van Villers.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Sint-Gilliskerk
De Sint-Gilliskerk van Kumtich is een kerk gebouwd in romaanse stijl, in Kumtich, gemeente Tienen, in de provincie Vlaams Brabant. De kerk is genoemd naar Sint-Gillis, die leefde in de 7e en 8e eeuw.
De kerk werd gebouwd in de 12e eeuw, de zijbeuken zijn gereconstrueerd in de 18e eeuw, de neo-gotische toren dateert uit 1838. In 1924 werd de kerk gerestaureerd.
Auteur: Wikipedia
Kerk

Station Oud-Heverlee
Sinds 1995 is het gebouw geen eigendom meer van de de spoorwegen maar in privé-handen. Sindsdien is het helemaal gerestaureerd en eigentijds gemoderniseerd en geïsoleerd. Het is samen met het station in Sint-Joris-Weert een van de 'groene' haltes langs deze spoorlijn en verschaft direct wandeltoegang tot het Zoet Water, Heverleebos en Meerdaalwoud, alsook tot de Doode Bemde en het natuurgebied Oud-Heverlee Zuid en Noord. Het is een van de weinige stationsgebouwen in Vlaanderen met een 'groene' gevel en 'groene' perrons. Samen met het station Heverlee en het station Sint-Joris-Weert is deze spoorlijn een van de weinige plaatsen waar nog drie van deze oude typen stations zijn overgebleven. Dit is des te opmerkelijker omdat het hier een van de drukste vrachtvervoerslijnen betreft met treinverkeer tussen de haven van Antwerpen en Frankrijk.
Treinstation

Zoet Water
Zoet Water of Zoete Waters is een domein bij Oud-Heverlee in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en omvat vijf vijvers, een recreatiepark en wandelpaden.
Vroeger was de hier gelegen vallei een moerasgebied met vele bronnen. In opdracht van de hertog van Arenberg zijn er in de 17e eeuw de vijvers gegraven. Ze zijn van elkaar gescheiden door dammen, maar staan met elkaar en met de Vaalbeek in verbinding door middel van een overloopsysteem. De waterstand kan zo voor iedere vijver apart geregeld worden. Het vijvercomplex is ruim een kilometer lang.
Vijver

Sint-Remigiuskerk
De Sint-Remigiuskerk is een kerkgebouw in Neervelp in de Belgische gemeente Boutersem in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk ligt aan de Klein-Heidestraat en de Vertrijksestraat en wordt omgeven door een ommuurd kerkhof.
Het gebouw bestaat uit een ingebouwde westtoren, een eenbeukig schip met drie traveeën, een klein transept en een driezijdig gesloten koor. De westgevel is in zandsteen opgetrokken in classicistische stijl en is voorzien van een portaal en drie segmentboogvensters. In dezelfde stijl zijn de andere ramen van het gebouw voorzien. De toren heeft in iedere zijde een rondboogvormig galmgat en wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. Tegen het koor zijn lage sacristieën aan gebouwd. Binnen zijn er kruisribgewelven op pilasters geconstrueerd in een classicistische stijl.
Kerk

Sint-Pieterskerk
De Sint-Pieterskerk of de Kerk van Sint-Pietersbanden is een kleine kerk in de parochie Sint-Pieters te Vissenaken .
De Sint-Pieterskerk is een eenbeukige classicistische kerk met ingebouwde westertoren. Ze is gebouwd in 1767. Als bouwmaterialen werd vooral gebruikgemaakt van baksteen en zandsteen. Naast de kerk bevindt zich de ommuurde pastorie uit 1636, opgetrokken in Vlaamse renaissancestijl. In de 18e eeuw werden wijzigingen aangebracht aan de ingangsdeur en aan het interieur.

Sint-Maartenskerk
De eerste, kleine Sint-Maartenskerk was opgetrokken uit keien en arduinsteen en bedekt met een schaliëndak. Rond 1100 werd een romaanse kerk opgetrokken. De heilige Himelinus zou er volgens de overlevering in 631 begraven zijn en dat maakte van de kerk een centrum van volksdevotie. Eeuwenlang kwamen pelgrims uit alle windstreken ernaartoe. Boven het graf van de heilige, aan de ingang, was een altaar opgericht met erboven een muurschildering die Sint-Hemelinus voorstelde. Aan het altaar, achter een gesloten deur, was een grote put. Pelgrims haalden aarde uit deze put - er stond een ladder met wel zeven sporten in, zo diep was hij - en namen die mee naar huis. Zij mengden de aarde in het eten van mens en dier en hoopten zo ziekten te genezen. Het altaar met het beeld van de heilige werd door Franse en Hollandse troepen in 1635 vernield.

Sint-Jan-Evangelistkerk
De Sint-Jan-Evangelistkerk is een kerkgebouw in Blanden in de Belgische gemeente Oud-Heverlee in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk ligt aan de Haasroodsestraat en is gewijd aan Sint-Jan-Evangelist. Dit is een naam waarmee vroeger de apostel Johannes bedoeld werd. Johannes wordt gezien als de auteur van vijf boeken van het Nieuwe Testament, waaronder het "Evangelie volgens Johannes". Erachter is de pastorij gelegen en ten noordoosten van de kerk het kerkhof. Beide gebouwen zijn beschermd sinds 1980. In 1772 namen de bouwwerken aan deze kerk een aanvang en in 1804 werd het kerkhof ingewijd.

Deurne
Deurne is een dorp aan de taalgrens in de Belgische provincie Waals-Brabant en een deelgemeente van de gemeente Bevekom. Het was een zelfstandige gemeente tot het bij de fusie van 1977 toegevoegd werd aan de gemeente Bevekom.
Deurne en Bevekom vormden in de middeleeuwen een enclave van het prinsbisdom Luik in het hertogdom Brabant. Bij de vorming van de gemeenten in 1795 werden beide dorpen samengevoegd tot één enkele gemeente onder de naam Deurne-Bevekom . In 1841 werden beide dorpen gescheiden en werden ze beiden een zelfstandige gemeente.
Deelgemeente

Kerk Sint-Jan Evangelist Blanden en pastorij
Deze kerksite is in neoclassicistische stijl opgetrokken en werd ontworpen door niemand minder dan Louis Montoyer, de hofarchitect die in de Oostenrijkse periode instond voor het eerste stedenbouwkundige project in onze streken, namelijk het Brusselse Park en het Koningsplein en die duidelijk vooral thuis was in de burgerlijke architectuur. De aanwezigheid van een steengroeve met witte kalksteen, die dezelfde eigenschappen vertoont als de steen van Gobertange, had een ruim gebruik van deze steen tot gevolg en verhoogt de kunstwaarde van het gebouw. Ondanks de gestage bevolkingsgroei waren de inwoners van Blanden ca 1780 nog steeds aangewezen op de veraf gelegen parochiekerk van Bierbeek. De Raad van Brabant ging in op het verzoek van de schepenen en veroordeelde de Theologische Faculteit van Leuven, die eigenaar was van de kerk van Bierbeek, in 1785 tot het bouwen van een bijkerk nabij het gehucht Haasrode. Die stelde de bouw uit waarop de Oostenrijkse overheid in 1786 architect Montoyer aanstelde voor het maken van een ontwerp van de kerk en de pastorie. Door de Brabantse omwenteling liepen de werken vertraging op. Op 3 oktober 1792 werd de nieuwe bijkerk, toegewijd aan Sint-Jan- Evangelist, plechtig ingezegend. De pastorij werd gebouwd na de kerk en in gebruik genomen in 1795. De inwijding van het kerkhof dateert van 1804. De kerk kreeg in 1842 bij koninklijk besluit het statuut van een parochiekerk. Kerk, kerkhof en pastorie vormen een bescheiden enclave gelegen aan een wegkruising. Het driehoekige kerkhof aan de voorzijde is omgeven met een bakstenen muur en betonnen hekwerk. De site is sedert 1980 beschermd dorpsgezicht. Tegen de kerkmuur bevinden zich de ingemetselde grafplaten van de pastoors Rouchau (+ 1839) en Wirix (+1848). De kerk is alleen toegankelijk tijdens de eredienst.
Auteur: erfgoed hhh

Konijnenhoek
De kapel van OLV van Fatima werd in 1958 door de buurtbewoners gebouwd onder impuls van pastoor Van der Pas. In de kapel zou een fles ingemetseld zijn met de namen van diegenen die er aan meewerkten. Waar nu het kapelletje staat, werden in de jaren 1930 tot 1950 elke ochtend de melkkruiken verzameld van de keuterboeren van de ‘Konijnenhoek’. Vervolgens werd alles opgeladen en naar Leuven gevoerd, naar handelaars, bakkers, ijsverkopers en private afnemers. Geen mens die zich stoorde aan het kletterende geluid van melkkruiken om zes uur ’s ochtends.
Auteur: erfgoed hhh
Wijk

Sint-Annakerk
De Sint-Annakerk dateert van in het begin van de 11de eeuw en was opgetrokken in Schelderomaans. Dit wil zeggen dat de toren tussen schip en middenbeuk stond, Het was toen een bescheiden zaalkerkje met een toren in ruwe zandsteenblokken en ervoor een absis als koor. In 1758 werd de romaanse kerk – met uitzondering van de toren –gesloopt en werd een nieuwe kerk met twee zijbeuken in classicistische stijl gebouwd. In 1823 werd het oorspronkelijk koor afgebroken en aan de westzijde kwam een nieuw koor. De romaanse absis werd afgebroken en de ingang werd langs de toren gemaakt. Daardoor is de kerk niet naar het oosten maar naar het westen gericht. Het interieur is vooral neoclassicistisch. Meest opvallend zijn de barokke biechtstoel uit 1660 in de linker zijbeuk en een Van Peteghem - orgel uit 1816. De kerk staat in een ommuurd kerkhof en is beschermd. Op het kerkhof maakte men rechts vooraan in 1859 een afzonderlijke begraafruimte voor de protestantse gemeenschap van Oud - Heverlee, omringd met een doornhaag. In de kerkhofmuur rechts van de toegang kan men nog de toegemetselde aparte toegang tot de ‘geuzen hoek’ of ‘het duvelskerkhof’ zien.
Auteur: erfgoed hhh

School Heilig Hart Oud-Heverlee
In 1880 werd in volle schoolstrijd de vrije katholieke Sint-Jozefsschool opgericht op de plaats waar nu het nieuwe schoolgebouw naar een ontwerp van architect De Ceulaer staat. Willem Rondou en Willem Van den Abeele waren de eerste onderwijzeres. Theresia Rondou werd het hoofd van de naaischool. De school overleefde enkele jaren dankzij de steun van de hertog van Arenberg. Toen werd een gemeenteschool opgericht achter het toenmalige gemeentehuis en kwam het schoolgebouwtje leeg te staan. In 1902 - 1907 vond dan de oprichting van een vrije meisjesschool plaats, nu met de steun van de gemeente. Pastoor Van de Poel bekwam enkele zusters annuntiaten van Heverlee om er onderwijs te komen verschaffen aan meisjes. De nieuwe school heette de Sint-Annaschool. De hertog van Arenberg stelde het gebouw gratis ter beschikking. Na de Eerste Wereldoorlog verwierf het schoolcomité de eigendom. In de volgende decennia breidde de school zich organisch uit met nieuwe klaslokalen. In 1961 werd de Waversebaan verlegd en moest de speelplaats van voor de school naar achter verplaatst worden. De tuinberg werd hiervoor uitgegraven, de speelplaats werd omgeven met een stenen omheiningsmuur en getooid met een Mariakapelletje. In 1976 hield de zustergemeenschap in Oud -Heverlee op te bestaan. In 1989 werd de school gemengd en kreeg ze de naam Heilig Hart Oud - Heverlee. In 1993 werd, na een periode van fusie met de lagere school van het Heilig - Hartinstituut de autonome basisschool opgericht (defusie). De partnerscholen bleven hun pedagogische visie en schoolbeleid wel verder op elkaar afstemmen. Eind jaren 1990 barstte de school uit zijn voegen en waren de gebouwen totaal versleten. De plannen voor een nieuwbouw konden uiteindelijk in 2011 worden voltooid.
School

De voormalige afspanning 'De Jacht' - restaurant '500'
Op de hoek van de Bierbeekpleindreef en Naamsesteenweg staat het voormalige boswachtershuis "De Jacht". Het is één van de 13 dienstwoningen die gebouwd werden op strategische plaatsen aan de rand van Heverleebos en Meerdaalwoud. Op oude boskaarten worden zij aangeduid als 'garde'. Van 1612 tot 1914 had het huis Arenberg boswachters in dienst. In de gevel langs de Naamsesteenweg is het wapen van Leopold-Filip van Arenberg (1690-1754) en van zijn echtgenote Maria Francisca Pignatelli (1692-1766) te zien. Het wapen van Arenberg heeft drie mispelbloemen. Hartmann de Erberch, een verre voorvader van de familie Arenberg, werd dodelijk gewond bij de slag van Unstrut (933). Hij slaagde er nog in zich onder een mispelboom te slepen. Op zijn schild, rood van zijn eigen bloed, vielen drie mispelbloemen. De Duitse koning voor wie hij streed, verleende Hartmann als wapen dit rode schild met de drie mispelbloemen. Vandaag is dit nog steeds het wapenschild van de hertogelijke familie van Arenberg. Leopold -Filip huwde in 1711 met Maria Francisca Pignatelli. Het familiewapen van Pignatelli is goud met drie zwarte keteltjes. De naam Pignatelli is zuid-Italiaans en is afgeleid van 'pignatta', letterlijk een keteltje. Leopold Filip liet Heverleebos en Meerdaalwoud in blokvormige percelen of omheiningen verdelen door de aanleg van dreven, die de bossen van noord naar zuid en van west naar oost doorkruisten. Dit dambordpatroon vergemakkelijkte de houtexploitatie en de organisatie van drijfjachten. Het jaar tal 1727 verwijst waarschijnlijk naar de aanleg van de steenweg Leuven - Namen. Later gebeurde de hertracering van het oude boswegenpatroon in rechtlijnige dreven. Het gebouw aan de overkant van de steenweg – Restaurant 500 – fungeerde al in de 18de eeuw als afspanning voor paarden. Later werd het jachthuis, en van 1900 tot 1964 werd het door dezelfde familie onafgebroken uitgebaat als restaurant. De restaurantuitbater van de 500 kreeg in 2010 het gebouw aan de overkant in concessie van het Agentschap Natuur en Bos.
Historisch gebouw

Sint Ermelindiskerk
De vroegere Sint-Bartholomeuskerk - huidige Sint-Ermelindiskerk - was een belangrijke landelijke kerk en voormalig bedevaartsoord. Ze is gewijd aan de Heilige Ermelindis, de plaatselijke heilige, waar nog jaarlijks de processie voor uitgaat. Deze kerk herbergt ook de fraaie gotische grafsteen van jonker Lybrecht van Meldert, waarop hij afgebeeld is in volle wapenrusting. Elk jaar op Pinkstermaandag gaat de Sint-Ermelindisprocessie uit met heel wat figuranten. Naast de Sint-Ermelindiskerk zie je de barokke kapel die dateert uit de 17de eeuw. De kapel werd gebouwd boven het graf van de patroonheilige Sint-Ermelindis. De kapel wordt voor het eerst vermeld in de 13de eeuw. In de 14de eeuw wordt ze geciteerd onder verschillende benamingen. Het huidig gebouw werd in 1629 op initiatief van Jacobus d'Oyenbrugghe gebouwd op het oostelijk uiteinde van het kerkhof en verfraaid in 1691. Het is een zaalkapel met hexagonaal (=zeshoekig) afgesloten apsis (=veelhoekige uitbouw die het koor afsluit) en vlakke westgevel. Ze is opgetrokken in bakstenen, afwisselend in kop- en speklagen.
Auteur: De Tuinen van Hoegaarden

Het Bordingenhof
Aan deze voormalige hoeve van het Leuvense Driutiuscollege wordt een Frankische origine toegekend waardoor zij tevens tot één van de oudste van de streek kan worden gerekend.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Hoeve

Sint-Corneliuskapel
Pittoresk gotisch gebouw van kwartsiet en kalkzandsteen. De plattegrond ontplooit een ingebouwde westertoren, een enkele beuk en een koor uitlopend op een driezijdige apsis.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Kapel

Dijle
De bron van de Dijle ligt op ongeveer een kilometer van de dorpskern van Houtain-le-Val (bij de grens van Henegouwen en Waals-Brabant) op een hoogte van 145 meter. Het is een bronrivier, die behalve het water van de eigen bron ook het water van talrijke zijrivieren en beken opneemt. Nog voor de Dijle Sint-Agatha-Rode bereikt, heeft zij reeds het water ontvangen van de Thyle, de Train en de Orne. In Sint-Agatha-Rode stroomt het water van de Laan (ook Lane en Lasne) in de Dijle; in Sint-Joris-Weert gebeurt hetzelfde met de Nethen. In Neerijse stroomt de IJse in de Dijle en in Oud-Heverlee de Vaalbeek. Toch zijn er weinig overstromingen in dit deel van het Dijlebekken: anders dan bij regenrivieren is de wateraanvoer bij bronrivieren behoorlijk constant in de loop van het jaar.
Auteur: Lannoo
Rivier

Sint-Joris-kerk van Sint-Joris-Weert
De voornaamste bezienswaardigheid van Sint-Joris-Weert is de Sint-Joris-kerk, grotendeels uit het begin van de 19de eeuw. Eigenlijk werd de kerk gebouwd omheen het koor van een vorige kerk uit de 16de eeuw. Tussen de kunstwerken en het kerkmeubilair zitten behoorlijk wat stukken die veel ouder zijn dan de kerk zelf: beelden uit de 16de en 17de eeuw, kerkmeubilair in rococostijl uit de periode 1750-1800, een calvariegroep uit het begin van de 16de eeuw en een reliekschrijn uit het einde van de 18de eeuw.
Auteur: Lannoo

Sint-Agathakerk
De Sint-Agathakerk is een kerkgebouw in Sint-Agatha-Rode in de gemeente Huldenberg in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De kerk is gewijd aan de heilige Agatha van Sicilië. De kerk staat aan de Leuvensebaan en de St.-Agathastraat en wordt omgeven door een kerkhof met kerkhofmuur.In de 11e eeuw werd er hier waarschijnlijk al een kerk gebouwd door de graaf van Leuven, Godfried I, toen Sint-Agatha-Rode hier ontstond. Het was toen waarschijnlijk een romaans kerkgebouw. In 1140 werd de kerk door Godfried II overgedragen aan het kapittel van de collegiale Sint-Pieterskerk in Leuven.

Station Pécrot
Station Pécrot is een spoorweghalte langs spoorlijn 139 bij het dorp Pécrot in de gemeente Graven .
Op 27 maart 2001 was bij Pécrot een spoorwegongeval, waarbij twee passagierstreinen op elkaar botsten, doordat één trein kilometers lang over het verkeerde spoor reed.
Treinstation

Taalgrens
Wist je dat de taalgrens een wereldunicum is. Ze werd in 1962 vastgelegd, hopend dat dit het einde zou zijn van een al zeer lang durende taalstrijd. Alhoewel een taalgrens een dynamisch karakter heeft werd deze taalgrens in beton vastgelged. De geschiedenis van die taalgrens wordt soms wel eens met voeten getreden. Francofone radicalen zien de grens als een instrument om de Vlaamse dominantie te forceren. Maar de eis van een taalwet met taalgrens kwam uit Wallonië en dateert van een vrees in de 20ste eeuw. Men was bang dat een streken zoals Charleroi en La Louvière met hun duizenden Vlaamse economische migranten een Nedelantstalig taaleiland zou worden. Die vrees was niet ongegrond, want groot Charleroi telde toen meer dan 30 000 Vlamingen, en dat was meer dan het bevolkingsaantal van de oude kernstad. De eerste taaleis werd besproken op het socialistische taalcongres van 1929. De eerste serieuze taalwetten kwamen er in 1932 om de dreigende tweetaligheid in enkele Waalse region's af te remmen.
Auteur: Dromos
Grens

POI

Bruyère du Wez
Beklimmingscode van RouteYou : E_1_c
Lengte : 0.41 km
Stijging : 33 m
Gemiddelde hellingsgraad : 7 m / 100 m - 7.06 %
Maximale hellingsgraad : 13.55 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Korbeekdamstraat
Beklimmingscode van RouteYou : E_3_d
Lengte : 0.48 km
Stijging : 32 m
Gemiddelde hellingsgraad : 6 m / 100 m - 6.46 %
Maximale hellingsgraad : 9.73 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

GS Bikers rit 13 voor team B in 2026