Hageland
In het Hageland wordt op diverse plaatsen aan wijnbouw gedaan. Op sommige plaatsen werd er al eeuwen geleden mee begonnen, op andere plaatsen is deze activiteit recenter. Om een beeld te krijgen van de wijnbouw in deze regio is een bezoek aan het bezoekerscentrum een uitstekende eerste stap. Op een overzichtskaart zie je waar de wijngaarden gelegen zijn en hoe je langs deze wijngaarden kunt fietsen of wandelen. Daarnaast is er ook een overzichtskaart van de wandelmogelijkheden in de Wingevallei. En omdat je nu toch in Wezemaal bent, wil je beslist ook de maquette van de Wijngaardberg bekijken, met daarop de Wijngaardwandeling aangeduid. Om te proeven van de Hagelandse wijn moet je naar de wijnkelder (enkel voor groepen, na afspraak), ingericht door de vzw Steenen Muur. Je kunt er proeven van wijnen gemaakt op basis van de diverse druivenrassen die in het Hageland aangeplant worden: Chardonnay, Pinot Gris, Pinot Noir en Dornfelder.
Auteur: Lannoo
Meer informatie
Regio centrum

Paterskerk Tienen
Vertrek aan de oude Begijnhofkerk Tienen beter gekend als de Paterskerk (in 1976 werd de kerk door een hevige brand grotendeels vernield)
Auteur: JM fietser
Meer informatie
Kerk

Spoorwegbrug
Er kwam een treintunnel waar de eerste treinen die van Leuven naar Tienen reden.
Naast de tunnel kwam een tweede. Toen deze op 21 januari 1845 instortte, verwekte dit voorval een groot schandaal. Meer dan 500 arbeiders werkten aan de afbraak van de twee tunnels, zodat de trein voortaan in de open lucht zou rijden.
Auteur: projectklas
Meer informatie
Brug

Lubbeek
In de 17e eeuw werd Pellenberg een baronie. In 1781 werd de steenweg tussen Leuven en Diest voltooid, die ook door Lubbeek liep en waarheen de parochie Sint-Bernard zou ontstaan. Bij de Tiendaagse Veldtocht werd ook gevochten in Lubbeek en in Pellenberg werd uiteindelijk het wapenstilstandsverdrag getekend dat een einde maakte aan deze veldtocht.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Sint-Germanuskerk
De Sint-Germanuskerk is een kerk in de Belgische stad Tienen. De bestaande kerk dateert oorspronkelijk uit de 12e eeuw. Ze ligt langs de Veemarkt en de Wolmarkt.
Men situeert de bouw van de kerk vaak nog in de 9e eeuw, steunend op een verondersteld vervalste akte van Karel de Kale van 872. De romaanse kerk werd in werkelijkheid in de eerste helft van de 12de eeuw gebouwd. Volgens sommige bronnen was zij een opvolger van een naburige kerk met dezelfde naam, die reeds vóór 872 werd gesticht vanuit de abdij van Saint-Germain-des-Prés in Parijs. Die kerk lag naar alle waarschijnlijkheid niet exact op dezelfde plaats als de huidige, maar wel zeer dichtbij.
Auteur: Wikipedia
Kerk

Loksbergen
Loksbergen is een dorp gelegen in de Belgische provincie Limburg en een deelgemeente van de stad Halen, op de grens met Vlaams-Brabant.
Loksbergen werd in 1141 voor het eerst schriftelijk vermeld als Loxberge. Lox zou betrekking kunnen hebben op een persoonsnaam of op een ingesloten stuk land .
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Gete
De rivier wordt gevormd door de samenvloeiing van de Kleine Gete en de Grote Gete in Budingen. De Gete stroomt van daaruit noordwaarts en even boven Halen mondt hij uit in de Demer. De bovenloop van de Demer vanaf Halen is korter dan die van de Gete, waardoor men de Gete ook als bovenloop van de Demer zou kunnen beschouwen.
Water

Kasteel van Blekkom
Het Kasteel van Blekkom is een kasteel uit de negentiende eeuw dat in het gelijknamige gehucht Blekkom staat.
Het 'kasteel' is een alleenstaand, neoclassicistisch herenhuis, in 1859 gebouwd naar een ontwerp van architect Victor Jamaer in opdracht van Hyacinthe de Maret, de eerste burgemeester van de in 1866 zelfstandig geworden gemeente Loksbergen.
Kasteel

Natuurgebied de Grote Ge(k)te
De Grote Ge(k)te is een natuurgebied in de Grote Gete Vallei tussen Zoutleeuw en Linter. Het is een lappendeken uit van populierbossen, wilgenstruwelen, elzenbroekbossen en graslanden. Kleine waterlopen en grachten doorsnijden de vallei. Deze mooie lap natuur van 210 hectare is het leefgebied van enkele bijzondere koesterburen zoals de kamsalamander, ijsvogel, boerenzwaluw, sleedoornpage, waterspitsmuis, watervleermuis en weidebeekjuffer. Je vindt het wandelgebied van de Grote Ge(k)te langs de fietsroute "Ijzerenweg" op het einde van de Dotermontstraat in Linter, tussen de fietsknooppunten 50 en 58.
Auteur: Dromos
Natuurgebied

Wijndries
Helling in holle weg, lengte 400m, gemiddeld stijgingspercentage van 8%, maximum 14%
Auteur: tournst
Helling

Sint-Martinus
Toren met romaanse kern geïntegreerd in een gewoon classicistisch gebouw opgetrokken uit bak- en zandsteen (1783); toren door zijn vrij late vormen te dateren in de tweede helft van de 13de eeuw; spits uit de 18de eeuw; grondig gewijzigd tijdens de 19de eeuw.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Gebedsplaats

Belgische militaire begraafplaats van Houtem
Het 3de Duitse legercorps en een deel van het 9de rukten onder bevel van generaal von Kluck op naar de Grote Gete tussen Halen en Tienen. Het Belgische 22ste linieregiment was in Sint-Margriete-Houtem ingekwartierd, rond Grimde werd de linie bezet door het 3de linieregiment. De 3de Gemengde Brigade beschutte de zuidwest- tot zuidoostkant van Tienen. Ze hadden als taak om de Getelinie te verdedigen, de aftocht van het Belgische leger te dekken en het van een omsingeling te behoeden.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Begraafplaats

Sint-Quirinus
Heterogeen geheel met omringend kerkhof: westtoren, een beuk van drie traveeën, een uitspringend transept en een driezijdig koor, geflankeerd door sacristieën. Gotisch koor van bak- en zandsteen, op sokkel van ijzerzandsteen, versterkt door typisch Brabantse steunberen (15de eeuw?); noordsacristie uit dezelfde tijd. Gotisch transept van dezelfde materialen uit de 16de eeuw. Bakstenen beuk heropgebouwd in 1748 (steen in de noordgevel), waarbij de oude zijbeuken weggelaten werden; binnenin sporen van de spitsboog der zijbeuk (ook buiten zichtbaar); oostelijke zuilen van de zijbeuk op eigenaardige wijze opnieuw gebruikt. Stucplafonds en zuidsacristie uit de 18de eeuw. Toren en bijbouwen gedagtekend 1847.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Gebedsplaats

café De Smid
Het café De Smid werd ooit door een smid gebouwd, die van de dorpskern naar de spoorlijn verhuisde toen hij de opdracht kreeg er onderdelen voor te maken. De man had een goed oog in de dorst van de reizigers en installeerde meteen ook een café, dat druk werd bezocht door zowel vroege als late reizigers.
Auteur: Lannoo
Cafe

Sint-Cyriacuskerk van Budingen
Het dorpscentrum van Budingen (een deelgemeente van Zoutleeuw) wordt gedomineerd door de classicistische Sint-Cyriacuskerk, waarvan de bouw werd aangevat in 1788. De onderbouw van de toren in ijzerzandsteen met zijn typische kleur dateert nog uit het begin van de 18de eeuw. Het kerkje bevat enkele kerkmeubelen uit de 17de en 18de eeuw, naast nog oudere beelden, onder meer een Sint-Ambrosius uit het einde van de 15de eeuw.
Auteur: Lannoo
Kerk

Oud Station
De eerste jaren na de opening van het station van Oplinter (1881) stopten de treinen er enkel op marktdagen. Later werd het een gewone halte en vanaf 1889 werd ook vrachtvervoer toegelaten.
Auteur: Sigge
Treinstation

Koninklijk Atheneum
Tijdens het optrekken van het nieuwe gebouw moest de school elders ondergebracht worden. Hiervoor had de Tiense Suikerraffinaderij de lokalen van haar "'Patronaat" in de Beaudouinstraat afgestaan. Op 18 november 1953 werden de nieuwe gebouwen van het Atheneum plechtig ingewijd in het bijzijn van de minister van Nationale Opvoeding, de heer Harmel. Het nieuwe Koninklijk Atheneum van Tienen vormt een indrukwekkend geheel van gebouwen. De lengte van de voorgevel, uitziend op de Gilainstraat, bedraagt niet minder dan 98,35 meter. Het Koninklijk Atheneum Tienen - den athenai- heeft een rijke geschiedenis van bijna honderd jaar op zijn naam. In 2020 willen we dit op een gepaste wijze vieren.
School

de huizen van Ranst
Deze huizen zijn één van de mooiste huizen van de stad.Deze pareltjes waren oorspronkelijk eigendom van de familie van Ranst.Waarschijnlijk vormden de van Ransthuizen één groot geheel.De huidige woningen werden door de familie gebouwd in de 17de eeuw na de verwoesting van Tienen in 1635.Ze zijn een mooi voorbeeld van de samensmelting van verschillende stromingen zoals de traditionele bak- en zandsteenstijl,de late barok en de Louis XIV-stijl.
Auteur: JadeEs
Gebouw

Het suikermuseum
Een bezoek aan het gloednieuwe Suikermuseum mag zeker niet op het programma ontbreken. In dit museum gaan we op zoek naar de 'verloren smaak van suiker'. Kleurrijke animatiefiguren roepen op om de bron van het onheil op te sporen. Het wordt een tocht langs verhalen, geluiden en sfeerbeelden uit de kleurrijke wereld van suiker.
Het museum omvat verscheidene afdelingen, gespreid over de 3 verdiepingen van de vroegere stadshallen. Alle aspecten komen aan bod: de boeiende sociale geschiedenis, de bietenoogst, de honingproductie van de bijen, tot alle mogelijke toepassingen van suiker. Op de zolderverdieping van het museum is een ruimte voorzien voor tijdelijke tentoonstellingen, opgesteld voor de duur van één jaar.
Gebouw

POI

Kerkstraat
Beklimmingscode van RouteYou : E_3_d
Lengte : 0.5 km
Stijging : 27 m
Gemiddelde hellingsgraad : 2 m / 100 m - 2.42 %
Maximale hellingsgraad : 8.56 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Doornhof
Beklimmingscode van RouteYou : E_3_d
Lengte : 0.5 km
Stijging : 26 m
Gemiddelde hellingsgraad : 5 m / 100 m - 5.14 %
Maximale hellingsgraad : 7.81 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Hoxemsesteenweg
Beklimmingscode van RouteYou : E_5_e
Lengte : 0.85 km
Stijging : 20 m
Gemiddelde hellingsgraad : 2 m / 100 m - 1.81 %
Maximale hellingsgraad : 4.14 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou

Terroir-Wijnsafari: Wijndomein Petrushoeve
Wijndomein Petrushoeve is een wijn- en belevingshoeve in Bekkevoort, Vlaams-Brabant. Het domein heeft een geschiedenis die teruggaat tot de 16e eeuw, toen er al kluizenaars wijn verbouwden. Sinds 2010 plantte de familie Calders er verschillende soorten wijnranken aan, waarmee ze witte, rode en mousserende wijnen produceren. Je kan er ook overnachten in een wijnvat, genieten van de kinderboerderij, de hoogstamboomgaard en de bloemenweide, of deelnemen aan teambuildings en evenementen.
Auteur: Terroir Tours
Wijnbrouwerij

De Motte van Stakenborg, de oude kern van Lubbeek
Je moet al goed kijken om de plek naast het houten vlonder te zien waar ooit een vroegmiddeleeuwse versterking op een heuveltje in het natte veengebied stond. Een motte is een defensieve versterking bestaande uit een toren of donjon op een heuvel, gelegen in een door houten palissaden omgeven en doorgaans cirkelvormige plek. Binnen de omheining konden mens en vee van het dorp schuilen en zich tegen aanvallers verdedigen. Niet toevallig ligt de verdediging op een lage, natte plek. Misschien kon het gebied omringd worden door grachten of onder water gezet worden. De natte veengrond zal alleszins voor de aanvallers een vervelende hindernis geweest zijn.
De versterking behoorde eerst aan de familie Hove en werd dan ook op het einde van de 13de eeuw vermeld als Hof ten Hove. Maar rond 1500 kwam ze in handen van een andere familie en de plek heette van dan af stakenborg. Toevallig of niet, maar ‘stakenborg’ zou wel eens kunnen verwijzen naar een versterking (borg) omgeven door staken (palissades).
Bij de opgravingen op het einde van de 19de eeuw vond men o.a. fundamenten, bakstenen en pannen, potscherven, houtskool,… maar ook een ridderspoor uit de 13de eeuw. Verrassend was dat er tevens funderingen van Romeinse oorsprong gevonden werden. De Romeins-Gallische heirbaan tussen Tienen en Elewijt liep hier trouwens niet zover vandaan. Vreemd werd reeds op de Ferrariskaart van 250 jaar geleden de heuvel vermeld als ‘Tombe de Lubbeeck’. Was dat een fantasierijke interpretatie in een eeuw dat men een voorliefde had voor de klassieken.
In 1887 groef de toenmalige eigenaar de heuvel af en we zien vandaag slechts nog een verhevenheid van zo’n 3 meter hoog.
Men heeft hier ook sporen van een nu verdwenen 13e-eeuwse watermolen gevonden. Sterker nog, hier in de buurt zou de oudste kern van Lubbeek ontstaan zijn. Het lijkt ons evenwel niet de meest aangename plek en het moet ons dan ook niet verwonderen dat kerk en dorp zich iets meer naar het zuiden en het westen ontwikkeld heeft, op de vruchtbare leemgrond aan de rand van de vallei.
Auteur: Jan Rymenams
Kasteel

Turkije aan de Molenbeek? Een Onze-Lieve-Vrouw uit Bosnië?
Hier zien we in een boom aan de oude Processieweg een beeld van O.L.Vrouw. Reeds van zeer vroeg in de middeleeuwen werden langsheen wegen en vaak aan kruispunten kruisen en kapellen geplaatst. In veel gevallen zijn ze een uiting van volksdevotie. Niet zelden werden kruisen en kapelletjes aan een boom geplaatst of werden er in gehangen. Hier zien we het beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Medjugorje, een klein bergdorp in Bosnië-Herzegovina, waar sinds 1981 verschijningen zouden plaats vinden. Het Vaticaan heeft in september – na lange jaren – zijn goedkeuring gegeven als een plaats van bedevaart en geloof, maar spreekt zich niet uit over de verschijningen en dialogen.
Op de Vandermaelenkaart en de stafkaart van 1864 heet deze plek nog ‘Turkegem’. ‘Turkey’ wordt het eerst vermeld op de stafkaart van 1893 en Terkeien zien we in 1930 verschijnen. Volgens Jacques Haflants heeft deze naam niets te maken met het land Turkije, maar is het een verbastering van Ter Keien, verwijzend naar de stenen die in de grond zaten en die bij het bewerken van de akkers naar boven kwamen. Als je even op de akkers gaat kijken, zien we inderdaad veel keien.
Auteur: Jan Rymenams
Landschapselement

De Dorpskring. Een drukke rotonde envreemd vogelgekwetter.
Het centrum van Lubbeek bestaat uit een groot plein dat ‘dorpskring’ noemt. Dit uitzicht kreeg het pas na de Tweede wereldoorlog toen gemeentehuis en dorpsschool werden afgebroken.
250 jaar geleden, op de Ferrariskaart zien we deze cirkelvormige aanleg, maar binnen die cirkel zien we akkers, hagen en enkele boerderijen. In 1841 liep er reeds een weg dwars over het plein op het traject van de vroegere boomrij van de Ferrariskaart. Misschien dat deze cirkel oorspronkelijk ook een gemeenschappelijke dries was met rondom huizen en boerderijen. Op het einde van de 18de eeuw en later werden die gemeenschappelijke gronden vaak verkaveld en bebouwd.
Vandaag is dit toch wel een vrij kaal en weinig sfeervol plein met druk verkeer. Dat er op de rotonde kunstmatig vogeltjesgekweel uit een nepconstructie komt, is ronduit surrealistisch. Het is eens iets anders dan de muzak in de winkelstraten van de stad.
Auteur: Jan Rymenams
Dorpszicht

De Sint Martinuskerk: een architectonisch voorbeeld van vier eeuwen geschiedenis.
De Sint Martinuskerk – en de naam wijst trouwens op een parochie van het eerste uur van de christianisatie in onze contreien- zal reeds van in de 12de eeuw door de norbertijnen van de abdij van ’t Park (Leuven) bediend worden. En die leverden ‘degelijke kwaliteit’ want een priester had meestal reeds tien studiejaren achter de rug voor hij parochieherder werd. Verschillende pastoors van Lubbeek brachten het zelfs tot abt van de abdij. Dit zal veranderen wanneer de orde tijdens de Franse overheersing wordt afgeschaft.
Het kerkgbouw
De witstenen, 22 meter hoge toren dateert uit de 15de eeuw, op een moment dat het economisch nog goed ging in het Hageland. De witte Lediaanse stenen komen waarschijnlijk uit groeven die de abdij in Bertem bezat. De bouwstijl is gotisch.
Het schip heeft een andere signatuur. Dat merken we aan de vorm van de ramen en het gebruik van baksteen. Dit kerkgedeelte is ruim 200 jaar jonger dan de toren en dateert van 1778, tijdens de bloeiende Oostenrijkse periode. Het waarschijnlijk oude Romaanse gedeelte was erg vervallen en veel te klein geworden: er zijn zo’n 800 communicanten in Lubbeek en er is slechts plaats voor 300. Nochtans zullen de parochianen heel wat te doen hebben en zelfs een gerechtelijke zaak moeten aanspannen, alvorens de abdij aan de eisen tegemoet komt. Het schip werd gebouwd op hetzelfde moment dat De Ferraris de Kabinetskaart tekende. Deze bouwstijl noemen we classicisme. En tenslotte hebben we het koor, dat in stijl gelijkaardig oogt als het schip. Maar het werd ongeveer 80 jaar later gebouwd, op een moment dat de kerk te klein werd voor de aangroeiende parochiebevolking. De arrondissementsbouwmeester Alexander Van Arenberg (1799-1877), die voor veel kerken in het Hageland zijn sporen heeft nagelaten, behield de bouwstijl.
De kareelstenen voor die laatste verbouwing zouden door de gemeente gebakken en geleverd worden. De klei haalde men uit een groeve vlak bij de kerk. De eiken voor het houtwerk haalde men uit het naburige Kerkbos en voor het vervoer van de materialen rekende men op de vrijwillige bijdrage van de parochianen. Dit laatste is trouwens iets wat elders in het Hageland ook gebeurde en beschouwd werd als een belangrijke uiting van vroomheid.
Het kerkhof
het is uitzonderlijk dat dergelijk plattelandskerkhof in het centrum van het dorp bewaard bleef. Er zijn meerdere fraaie graftekens te bewonderen. De oudste grafmonumenten zijn gegroepeerd ter hoogte van respectievelijk de noordwand van het koor en de noord- en zuidwand van de zijbeuken. Ze zijn uitgevoerd in blauwe hardsteen met een neoclassicistische of neogotische vormgeving. Ze dateren overwegend uit de 19de en de eerste helft van de 20ste eeuw en getuigen van de rijkdom van de adellijke families. De overheersende types zijn het sarcofaagmodel met omheind grafperk en de opstaande grafsteen met kruisbekroning. Naast de lokale vooraanstaanden zijn de graven van priesters sterk vertegenwoordigd.

GS Bikers rit 14 voor team C in 2026