Het toreke
Op 13 mei 1847 stelde stadsarchitect François Drossaert een ontwerpdossier samen voor de bouw van een nieuwe gevangenis achter het politiebureau op de Grote Markt. Op 1 oktober 1848 werd het gebouw in dienst genomen. Tot 1862 zat men hier ook daadwerkelijk de politiestraffen uit. Na de restauratie in 1978 werd het ingericht als museum. Na 20 jaar werd het museum gerenoveerd en gevoelig uitgebreid. Hierbij werd niet alleen de tentoonstellingsruimte verdubbeld, maar werd ook voldoende ruimte voorzien om de museumstukken in optimale omstandigheden te bewaren.
Auteur: KoBe'Ke
Meer informatie
Gevangenis

De Sint-Helenasluis
De omgeving van de driebek gevormd door de Gete, de Borggracht en de Sint-helenasluis, dateert uit de 14de eeuw. Deze sluis was één van de velen die op de Gete en haar bijrivier de Mene gelegen waren en die het waterdebiet regelden voor de watermolens
Meer informatie
Sluis

Necropolis
Necropolis Een honderdtal meter verder fiets je voorbij de voormalige Sint-Pieterskerk uit het begin van de 13de eeuw . Tijdens WO 1 heeft men in deze in onbruik geraakte parochiekerk 139 gesneuvelde Belgische soldaten begraven . De bijna honderd jaar oude glasramen dragen bij tot de mystieke sfeer in deze unieke begraafplaats . ga gerust even aanbellen bij nr. 185  , als je deze Necropolis wil bezoeken .
Auteur: nanatje
Meer informatie
POI

van Osch Tienen
Ambachtenlaan 2A 3300Tienen Tel.: 016 81 25 39 Fax: 016 82 23 19 Email: info@vanoschtienen.net.bmw.be Website: http://www.vanosch.bmw.be
Auteur: BMW fietsroutes
Bedrijf

Heilig Hartkerk
Deze nieuwe parochie onstond in 1909 rond een noodkerk. De definitieve kerk van het Heilig-Hart werd op initiatief van pastoor Leys gebouwd, op het kruispunt van de vesten en de Aarschotsestenweg. De eerstesteenlegging, door kardinaal Van Roey, vond plaats op 15 mei 1939. Op 14 april 1940 werd de driebeukige bakstenen kerk opengesteld voor het publiek. De plechtige wijding vond plaats op 7 en 8 oktober 1951. In 2009 vierde de parochie zijn 100-jarig bestaan met de renovatie van het harmonium en het orgel en de aankoop van het beeld “Verwelkomende Jezus Christus”. Dat staat vooraan in de kerk, samen met de Goede Herder en de muurschilderijen van Yvan Struys. Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide
Kerk

L'église Saint-Sulpice Kerk
L'église Saint-Sulpice - Neerheylissem Locatie : Rue de la station – Neerheylissem FR Ce remarquable édifice roman fut construit en tuffeau vers la fin du 12ème siècle. Il fut restauré et en partie transformé au 18ème siècle. D'un style roman mosan très prononcé, l'imposante tour carrée aux murs épais domine l'ensemble composé d'une nef bordée de collatéraux, de transepts et d'une abside à trois pans. A l'intérieur, le mobilier sobre et la pénombre imposée par le manque d'ouverture, propre au style roman, créent une ambiance de mystère et incitent au recueillement. L'église Saint-Sulpice de Neerheylissem abrite aujourd'hui des orgues qui datent probablement de 1720. Il aura fallu près de 30 années aux hélécinois pour retrouver cette superbe pièce de plus de 800 tuyaux, aujourd'hui entièrement restaurée par la manufacture d'orgue de Bruxelles. A l'extérieur, c'est dans le soleil de fin d'après-midi que la pierre de Lincent (ou de Linsmeau, le village voisin) donne ses plus belles tonalités en jaune-ocre. L'édifice est classé comme monument depuis 1938. NL Dit opmerkelijk romaans gebouw werd gebouwd in tufsteen rond het einde van de 12e eeuw. Het werd gerestaureerd en gedeeltelijk verbouwd in de 18e eeuw. De indrukwekkende toren met zijn dikke muren, overduidelijk in romaanse stijl, domineert het geheel, dat bestaat uit een schip met zijbeuken, een transept en een driezijdige apsis. In het interieur zorgen het sobere meubilair en de halve duisternis die te wijten is aan de kleine ramen – wat typisch is voor de romaanse stijl – voor een mysterieuze sfeer die aanzet tot bezinning. De Saint-Sulpicekerk van Neerheylissem herbergt vandaag een orgel dat waarschijnlijk dateert van 1720. Het heeft 30 jaar geduurd vooraleer de inwoners dit prachtig instrument met 800 pijpen terug zagen, na een volledige restauratie in een orgelfabriek in Brussel. Buiten geven de stenen van Lincent (of Linsmeau, het naburige dorp) hun mooiste okerkleur in de late namiddagzon. Het gebouw is geklasseerd als monument sinds 1938.
Auteur: Rencontrez vos voisins
Kerk

Ambresin
Ambresin is een dorp in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van Wasseiges. Ambresin heeft een oppervlakte van 6,20 km² en telt 582 inwoners . Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente.Ambresin was reeds vroeg bewoond. In het noorden van de huidige deelgemeente lag namelijk de Romeinse heerbaan Tongeren-Bavay. In de buurt zijn twee tumuli bewaard gebleven: de Tumuli du Soleil. Aan de oever van de Mehaigne zijn de resten van een Romeinse villa teruggevonden.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Abolens
Abolens is een dorpje in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van Hannuit. Het dorp telt ruim 300 inwoners en is 271 ha groot. Op het grondgebied van Abolens ontspringen de Jeker en de Grande Bek.
Het dorp wordt voor het eerst beschreven in het jaar 1250, toen nog geschreven als Abolenz, naar de Germaanse god Aboldus. Tijdens de Franse Revolutie werd het dorp samengevoegd met Poucet. Nadat Abolens weer onafhankelijk werd, werd Abolens in 1822 opnieuw samengevoegd met het dorp Lens-Saint-Remy. In 1881 zou Abolens weer onafhankelijk worden van dit dorp.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Wasseiges
Wasseiges is een gemeente in het arrondissement Borgworm, provincie Luik, België. De gemeente telt ruim 2.500 inwoners. Het dorp Wasseiges ligt aan de Mehaigne, die tot op een vijftigtal meter aan het dorpsplein voorbijstroomt en op deze plek regelmatig buiten haar oevers treedt.
De plaats is waarschijnlijk al sinds het Neolithicum bewoond. Wasseiges ligt aan een aftakking van de heirbaan Bavai-Keulen en in het dorp zijn sporen van een Gallo-Romeinse nederzetting aangetroffen.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Neerwinden
Neerwinden is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van Landen. Neerwinden was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.De omgeving van Neerwinden was het toneel van twee veldslagen, met een tussenpoos van honderd jaar: de Eerste Slag bij Neerwinden en de Tweede Slag bij Neerwinden .

Neerheylissem
Neerheylissem is een dorp in de Belgische provincie Waals-Brabant en een deelgemeente van Hélécine.Neerheylissem is een uitbreiding van Heilissem . Deze Germaanse naam is te reconstrueren als Hailingahaima, dit is "woning van de lieden van Hailo". Het voorvoegsel "neer" wijst op het feit dat het lager gelegen is .

Ezemaal
Ezemaal is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van Landen. Het dorp ligt aan de Kleine Gete. Ezemaal was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1971.Het toponiem Ezemaal is mogelijk een samenstelling uit "hees" en "maal" . De betekenis van de naam kan dan ook samengevat worden als moerassige plek in het kreupelhoutbos of helling in het kreupelhoutbos.

Hakendover
Hakendover is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van de stad Tienen. Hakendover is voornamelijk bekend vanwege de jaarlijkse paardenprocessie op paasmaandag. Het ligt ten zuidoosten van Tienen, op de grens van het Hageland en Haspengouw. In de deelgemeente ligt ook het gehucht Wulmersum. Hakendover was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.

Sinte-Gitter
Sinte-Gitter of Sint-Gitterdal is een vroegere nederzetting en archeologische vindplaats ten zuidwesten van Landen , die al voor de middeleeuwen bewoond was.Sint-Gitter spreekt tot de verbeelding wegens een mogelijke verbinding met Pepijn van Landen , hofmeier van Merovingische koningen en voorvader van Karel de Grote, die in Sinte-Gitter zou gewoond hebben.
Bos

Orp-le-Grand
Orp-le-Grand is een plaats en deelgemeente van de Belgische gemeente Orp-Jauche. Groot-Adorp, zoals de Nederlandse naam van Orp-le-Grand luidt, ligt in de provincie Waals-Brabant en telt ongeveer 2200 inwoners.Maret en Orp-le-Petit, gelegen ten noorden en ten zuiden van het dorp Orp-le-Grand, zijn onderdeel van Orp-le-Grand. Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente.

Sint-Martinuskerk
De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Montenaken in de Limburgse gemeente Gingelom. De kerk is gelegen aan de Brugstraat niet ver van de Marktplaats en ligt op een voormalige motte.Het kerkgebouw bestaat uit een vierkante westtoren, een portaal tegen de zuidzijde van de toren, een driebeukig schip met vijf traveeën en een driezijdig gesloten koor met vijf traveeën. Hierachter bevindt zich het oude koor. De toren heeft twee geledingen en is opgetrokken in kwartsiet in vrij regelmatig verband met kalkstenen plint, waterlijsten en hoekstenen. Het bovenste deel is van mergelsteen met een bakstenen voorgevel en kalkstenen galmgaten en hoekstenen. De toren heeft verder enkele smalle kijkgaten en een klokvormige torenspits die gedekt is met leien. Het schip en het koor zijn opgetrokken in baksteen, waarbij de hoekbanden, plint en rondboogvensters van kalksteen zijn. Het kerkgebouw wordt overwelfd door een tongewelf die gedragen wordt door Dorische zuilen met dekblad en sokkel.
Kerk

Cras-Avernas
Cras-Avernas is een dorp in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van de stad Hannuit. Het was een zelfstandige gemeente tot het bij de fusie van 1971 toegevoegd werd aan de gemeente Hannuit.
Cras-Avernas ligt in het noordoosten van de gemeente Hannuit aan de taalgrens. De dorpskom ligt aan de weg van Montenaken naar Hannuit. Cras-Avernas is een landbouwdorp in Droog-Haspengouw met vooral graanteelt en suikerbietenteelt.

Brasserie Flo
Biertyp(en) : Flo blonde, Flo ambrée, Flo Brune, Flo triple en Flo Fruit (5 - 9%) alcohol en verkrijgbaar in flessen van 33 of 75 cl en in vaten
Brasserie du Flo is gevestigd in Blehen, het kleinste dorpje van Hannut, en dankt haar naam aan dit
moerassige gehucht. Hier ontdekt u alle stappen in de productie van bier, van het koken van het malt tot het bottelen. Naast de eigen bieren produceert de brouwerij ook Cuvée Saint-Antoine, voor de gelijknamige plaatselijke confrérie. Alle bieren zijn van hoge gisting en ongefilterd, met nagisting in de fles.
Bezoek: op afspraak - 5 -15 personen - € 5/p - Inclusief twee glazen bie
Workshops: praktische info en prijzen op aanvraag
Talen: FR - NL
Verkoop: ja
-Bie
Auteur: Fédération du Tourisme de la province de Liège
Brouwerij

Clos De La Fontaine Et Clos Cailloux
Hier is wijn een verhaal van familie en vriendschap. Dit wijndomein is afhankelijk van het seizoen een terrein van spel en weerzien: "Delen is het doel van onze wijnen. Delen van onze passie en momenten van geluk. Met de mensen van wie wij houden. Zorgeloos, ongehoorzaam en zoals
altijd met wijn, mooie ontmoetingen en goede gesprekken ".
Type(s) van wijn(en): Wit – Bruisend
Wijnstoksoorten : Chardonnay
Bezoek: op afspraak, het gehele jaar
Taal: FR
Verkoop: ja
Wijnoogst: nee
Wijnen en alcoholische dranken
Fruitwijn
Auteur: Fédération du Tourisme de la province de Liège
Wijngaard

Huizen van Ranst
Op de Wolmarkt bevinden zich enkele van de mooiste woningen van de stad, die oorspronkelijk eigendom waren van de adelijke familie van Ranst. Waarschijnlijk vormden de van Ransthuizen (nrs. 15-17, 19 en 21) oorspronkelijk één groot geheel. Men veronderstelt dat deze huizen reeds in de 15de eeuw in het bezit gekomen zijn van deze familie. Verscheidene leden werkten zich in de stad op tot belangrijke openbare functionarissen. Zo werden Adrianus (1568) en Jacobus (1653) van Ranst beiden burgemeester van Tienen.
De huidige woningen zijn na 1635 gebouwd, nadat de originele gebouwen totaal verwoest werden tijdens de "Tiense furie". De rijk versierde muurankers, aangebracht op de voorgevel, bevestigen dat de woningen nr. 15-17 gebouwd werden in 1636. Het huis nr. 19 uit 1661 is een dubbelhuis, bestaande uit twee verdiepingen met een hoger opgetrokken middenstuk, onder een zadeldak dat tussen zijtrapgevels gevat is. In de eerste bouwlaag van dit huis kan men Toscaanse kapitelen bewonderen, die op de tweede verdieping in Ionische zuilen eindigen. De fraai geriemde vensteromlijstingen zijn uitgevoerd in Lodewijk XIV-stijl. De mooie barokke rondboogdeur is te bereiken via een pui van vier treden. Op de centrale sluitsteen stond het nu weggekapte wapenschild afgebeeld, met daarboven een sterk overhangend fronton.
De drie woningen zijn een mooi voorbeeld van de samensmelting van verschillende stijlen, namelijk de traditionele bak- en zandstijl, de barok en de Lodewijk XIV-stijl
Auteur: jorenpardon
Gebouw

Koninklijk Atheneum
Het Koninklijk Atheneum Tienen is een middelbare overheidsschool van het gemeenschapsonderwijs die in 1920 ontstond toen de Staat het Gemeentecollege van Tienen overnam. In 1944 werd de school door een Duitse tank beschoten en zo zwaar beschadigd dat na de oorlog nieuwbouw noodzakelijk bleek. Het nieuwe atheneum (1953) werd een voor zijn tijd modern gebouw, met ruime klassen en puik uitgeruste vaklokalen. Met zijn sobere lijn en bijna 100 meter gevellengte is de school de blikvanger van de Gilainstraat.
School

Het suikermuseum
Een bezoek aan het gloednieuwe Suikermuseum mag zeker niet op het programma ontbreken. In dit museum gaan we op zoek naar de 'verloren smaak van suiker'. Kleurrijke animatiefiguren roepen op om de bron van het onheil op te sporen. Het wordt een tocht langs verhalen, geluiden en sfeerbeelden uit de kleurrijke wereld van suiker.
Het museum omvat verscheidene afdelingen, gespreid over de 3 verdiepingen van de vroegere stadshallen. Alle aspecten komen aan bod: de boeiende sociale geschiedenis, de bietenoogst, de honingproductie van de bijen, tot alle mogelijke toepassingen van suiker. Op de zolderverdieping van het museum is een ruimte voorzien voor tijdelijke tentoonstellingen, opgesteld voor de duur van één jaar.
Gebouw

Tumuli van het Bos van de Tombes
De Tumuli van het Bos van de Tombes of Tumuli van Mirteaux zijn twee Gallo-Romeinse grafheuvels in de gemeente Hannuit in de Belgische provincie Luik. De heuvels liggen ongeveer een kilometer ten zuiden van Merdorp nabij de weg Rue de la Marsale. Ze lagen op minder dan een kilometer van de Romeinse weg hier ten zuiden van. De heuvels liggen verder ten noorden van Wasseiges.
Bos

POI

Janshoven, Maltezers en hereboeren
De oorsprong van de heerlijkheid Janshoven gaat terug naar het einde van de 12de eeuw, waar deze vermeld wordt onder de naam ‘Jehancourt’. De heerlijkheid behoorde toe aan de Hospitaalridders van Sint-Jan van Jeruzalem, ook nog Johannieterorde, later Maltezerorde genoemd. Tot aan de Franse Revolutie hing Janshoven af van de commanderij van Chantraine, gevestigd te Huppaye (Jodoigne).
Janshoven wordt voor het eerst vermeld in 1248. Op een kaart van 1656 wordt Janshoven ook "hoeve van chantrain" genoemd. Chantraine bij Geldenaken was een commanderij van de ridderorde van Malta op haar beurt afhankelijk van de commanderij bij het kasteel van de hertog van Brabant op de Keizersberg te Leuven. Het hoeveklooster bestond uit twee volumes: een U-vormige plattegrond tegen de weg naar Waasmont, aan de noordrand van een omhaagd perceel met fruitbomen, en een rechthoekig gebouw meer naar het midden van het perceel toe, ongetwijfeld bedoeld als residentie. Het complex brandde grotendeels af in 1723 en werd daarna heropgebouwd.
In 1831 behoorde Janshoven samen met 34 hectare grond toe aan Michel Orban uit Grivegnée bij Luik, familie van één van de peetvaders van de industriële revolutie in België en die in 1811 als eerste een stoommachine installeerde in een steenkoolmijn. In 1844 werd door het kadaster een eerste verbouwing opgetekend: het hoevecomplex is dan volledig gesloten en de noordelijke hoek ervan is afgesplitst als "quartier maître", ongetwijfeld het huidige residentiële gedeelte. Dat bestaat uit een bakstenen dubbelhuis met een mezzanine, onder een schilddak en met als enige versieringen de blauwe hardsteen van de plint, de deur- en vensteromlijstingen, de hoekkettingen en de drie banden tussen de verdiepingen. Het volume, de symmetrie en de soberheid zijn typisch voor de landhuizen uit het midden van de 19de eeuw.
In 1857 werd Janshoven verkocht aan Clément Grégoire, die zich als herenboer in Janshoven vestigde. Hoewel in de kadastrale legger de term lusttuin ("jardin d'agrément") pas opduikt na de Eerste Wereldoorlog, blijkt uit de afmetingen van sommige bomen – gewone en bruine beuken (Fagus sylvatica, F.s. 'Atropunicea'), een zilverlinde (Tilia tomentosa), een zilveresdoorn (Acer saccharinum) en een gewone plataan (Platanus x hispanica) – dat er rond 1860 reeds sierbeplanting aanwezig was.
Opvallend is de 145 meter lange beplanting langs de rechte oprijlaan vanaf de Wezerenstraat en die volgens het plan bestond uit een afwisseling van naald- en loofbomen. In de huidige dreef van witte paardenkastanjes (Aesculus hippocastanum) zijn nog sporen aanwezig van deze tussenbeplanting met fijnsparren (Picea abies). De grote, in negen bedden verdeelde moestuin ("légumier") is verdwenen, maar de rij oude struiken buxus met geelgerand blad (Buxus sempervirens 'Marginata') zouden overblijfsels kunnen zijn van de haagjes rond de groentenbedden.
Een tweede oprit met smeedijzeren hek bevindt zich in de Grégoirestraat. Links van deze oprit staat een in 2000 gerestaureerde neogotische kapel binnen een ommuurd perceeltje.
Auteur: Jan Rymenams
Hoeve

De molen van Bets
Deze verscholen ‘molen van Bets’ is gelegen op de linkeroever van de Molenbeek en werd in 1739 gebouwd door Johannes Philip Hastier. Tot de bouw van deze watermolen kon pas worden overgegaan nadat de molenaar op de naburige molen van Janshoven voor de schepenbank verklaard had dat de nieuwe molen geen hinder zou vormen.
Het oorspronkelijke molengebouw werd vanaf de hoogste blauwe hoeksteenketting vergroot, wat een vertekening van de aangewende bakstenen teweegbracht. In de 19de eeuw volgde een verbouwing waarvan de sporen nog duidelijk merkbaar zijn. Sedert 1995 werd het geheel eigendom van de familie Wuyts die instond voor de restauratie. De graanwatermolen vormt één enkel geheel met het woonhuis. De voorgevel van het molenaarshuis vertoont een korfboogvormige poort, enkele vensteropeningen en een laaddeurtje met hijsinrichting.
Het ijzeren bovenslagrad werd in 1964 verwijderd samen met het sluiswerk van maal- en lossluis. een bovenslagrad wordt gebruikt voor beken met een onregelmatig debiet. Voor de sluis werd dan een spaarbekken ingericht om een constante hoeveelheid aan 'vallend' water te hebben. Het spaarbekken hier is dichtgeslibd. Van op de maalvloer van gestampte aarde leidt een trapje naar de ‘halve’ steenzolder. Verder resten er nog een steenkoppel, een steengalg met schroef en hoepels, en een hefboom voor het sluiswerk. Op de luizolder bevindt zich nog het slaapvertrek van de molenaarsknecht.
De watermolen is heden in onbruik.
Auteur: Jan Rymenams
Watermolen

Sint-Jan de Doperkerk: een kleurenfestijn
Op het ruime dorpsplein staat het geelwitte, pittoreske kerkje van walsbets. De kerk was afhankelijk van de Johannieterorde die in deze parochie reeds in de 13de eeuw beschikte over een hoeve met watermolen te Janshoven. Deze orde gaf haar patroon Johannes De Doper als schutspatroon van deze kerk. De romaans-gotische kerk werd opgetrokken in lokale ‘tufsteen van Lincent’. Het gebouw is tweebeukig en met een ‘zuidertoren’ waarvan de basis uit harde, grijze kwartsiet van Tienen bestaat. De ongewoon geplaatste toren met talrijke lichtgleuven zal wegens zijn defensief karakter wellicht als toevluchtsoord voor de omgevende bewoners gefunctioneerd hebben. De ingesnoerde torenspits dateert uit de 17de eeuw. Onder de kerkschatten zijn het 13e-eeuws blokaltaar uit tufsteen van Lincent, samen met het monolithisch altaarblad uit Gobertangesteen erg bijzonder.
Als je de kans krijgt om het interieur te bezoeken, dan zullen de kleurrijke gebrandschilderde glasramen zeker opvallen. In het priesterkoor verwijst het oculus of rondvenster naar de scheppende hand van de Vader en de H. Geest in de vorm van een duif. De aanbidding van het Lam als tweede persoon van de H. Drievuldigheid komt tot uiting in het drielichtvenster. Tenslotte stellen de zijramen Paus Clemens, diaken Laurentius, koning Lodewijk en Jozef de werkman voor. In de oostelijke glaspartij onder de toren is het leven van de H. Blasius in vier taferelen uitgebeeld. Het kleine raam in de Blasiuskapel stelt de heilige voor met twee kaarsen in de hand en aan zijn voet de neergeknielde bedelaars, de parochiekerk en de vrouw met haar zieke kind. Het glasraam op de zuidermuur stelt het H. Hart van Jezus voor. Al de voornoemde ramen werden afgewerkt in 1934 en zijn van de hand van de kunstenaar Joep Nicolaas uit Roermond. De met maaswerk geprofileerde glasramen van R. Daniëls (1947) geven de zijbeuk een kleurrijke dimensie mee.
Boven de triomfboog prijkt het wapenschild van de Johannieterorde. Het maltezer kruis dat ook op hun rode mantel van een maltezerridder prijkt, herinnert aan de acht zaligheden die Christus als levensregel stelde. Doordat het kerkje van Walsbets het enige in België is dat aan de Ridders heeft toebehoord, hebben ze een speciale band met deze gemeente. Ze komen er sinds 1980 jaarlijks samen om het feest van de heilige Blasius te vieren.
Pastoor Lammers heeft in 1994 voor Walsbets de heilige Blasius beschreven in de brochure “Parochie Sint-Jan De Doper Walsbets”. Naar alle waarschijnlijkheid werd een relikwie van de heilige Blasius en de verering ervan door de hospitaalridders van Sint-Jan van Jeruzalem naar deze regio gebracht. Zij hadden hier - zoals reeds vermeld - eigendommen, o.a. het nabije Sint-Janshoven, en ze bezaten het begevingsrecht van de kerk in Walsbets. We weten weinig over die verering van deze heilige in het ancien régime.
In 1903 stichtte pastoor Descheemaecker een broederschap van Sint-Blasius. De bedoeling was vooral om de restauratie van de kerk te bekostigen. Daartoe werd trouwens ook een heiligenkalender te koop aangeboden. De heilige werd tot in 1994 vurig vereerd. Hij werd aanroepen tegen kinkhoest, kroep, stuipen en kinderverlamming.
Auteur: Jan Rymenams

Een voormalige school en een gemeentehuis op vreemde grond
Wanneer je vanuit Walsbets naar Wezeren stapt, zal je verwonderd zijn om schijnbaar in de velden een groot basktenen gebouw te zien staan. De vroegere gemeenteschool situeert zich aan de rand van de dorpskern van Wezeren aan het landelijke uiteinde van het straatdorp en niet zoals je zou verwachten in het midden van het dorp. Maar dat heeft zo zijn reden. In 1896 vermeldt een Koninklijk Besluit de oprichting van een ‘école primaire’. Tijdens de ambtsperiode (1896-1936) van burgemeester Clément Grégoire van Walsbers, werden tussen 1897 en 1900 een school, een onderwijzerswoning en twee gemeentehuizen gerealiseerd, een voor Wezeren en een voor Walsbets. En dit op het grondgebied van Wezeren! Omdat het gemeentehuis van Walsbets wettelijk niet op Wezerse grond mocht staan, werd een klein stuk bouwgrond van het perceel - een enclave, zeg maar - overgedragen aan Walsbets. Feitelijk waren beide gemeentehuizen ondergebracht in één en hetzelfde pand. Het schoolgebouw was voorzien voor de kinderen samen uit beide gemeenten.
In 1962 werd er nog een lange vleugel met een klaslokaal en gang toegevoegd. De gemeentefusie in 1964 waardoor Walshoutem, Waasmont, Walsbets en Wezeren samen werden gevoegd onder de naam Walshoutem was aanleiding om in 1971 de leerkrachten en leerlingen ‘over te hevelen’ naar de gemeenteschool in Walshoutem. In 1978 werd dit gebouw een oefenlokaal voor het zangkoor ‘Singhet ende Weset Vro’. Je vindt de initialen nog op de ijzeren toegangspoort. In 1982 volgde een grote fusie met de stad Landen. Het pand werd gedeeltelijk enkele jaren ingezet als kleuterklas, maar uiteindelijk gesloopt in 1993. Anno 2019 staan de klaslokalen grotendeels leeg en wordt het complex enkel gebruikt door het plaatselijke zangkoor.
De tuin is momenteel niet meer te herkennen en verwaarloosd, maar toen was het normaal dat de onderwijzer ook een schooltuin bezat en daarin praktische lessen tuinbouw en fruitteelt gaf.
School

Sint-Amanduskerk
Even idyllisch dan het kerkje van Walsbets, is dit van Wezeren. De kerk, die architecturaal een overgang is tussen romaans en gotisch, zou in het begin van de 13e eeuw zijn opgetrokken. Ze werd gebouwd tegen een verdedigingstoren die in opdracht van hertog Hendrik I van Brabant was gebouwd. Wezeren lag op de grens tussen het hertogdom Brabant en het prinsbisdom Luik en was regelmatig het strijdtoneel tussen beide machten. Bekend is de Slag van Steps in 1213 op ongeveer 2 km afstand van de kerk en waarbij de Luikse ambachten de Brabantse ridders versloegen.
De toren was oorspronkelijk te bereiken via een ladder naar de eerste verdieping en een deurtje dat nu toegang geeft tot het oksaal. Een smalle stenen trap van ca. 60 cm breed was in de muur uitgespaard en leidde naar boven. Het doksaal werd in 1759 gebouwd. De kerkbanken dateren van 1774. In 1981 werd de toren hersteld met maaskalksteen en niet met de originele stenen uit Lincent.
Bijzondere bezienswaardigheid is een altaar dat volgens de experten uit de tijd van de Merovingen (7e eeuw) zou dateren. Het is een monoliet met elf nissen met rozetten in de bovenste laag. Deze rozetten zouden afkomstig zijn uit het praalgraf van Pepijn van Landen. Experten vermoeden dat ze bij de restauratie van het altaar in 1551 van de kerk van het Gitterdal in Landen naar hier werden overgebracht. De rozetten zijn symbolen van het goddelijke, het koninklijke en het heilige en kwamen voor op grafmonumenten van de eerste eeuwen.
Interessant zijn verder een doopvont uit blauwe steen van Hoei, een koperen lezenaar en een paaskaarshouder uit de 17e eeuw, een piëta van een anoniem kunstenaar uit de 16e eeuw en een bronzen schrijn uit 2005 met de relikwieën van Amandus, Gertrudis, Begga, Bavo, Aldegondis en het Heilig Kruis. Op het schrijn werden Pepijn van Landen en zijn echtgenote Ida van Nijvel afgebeeld. Het zijn de ouders van Gertrudis, Bavo en Begga. Amandus was de raadsman van Ida van Nijvel.
De verering van Sint-Amandus
In Wezeren wordt de heilige Amandus vereerd, de heilige die voor rachitis aanbeden werd. Pater Jozef Lammers, die in 1995 pastoor van Wezeren was, schreef over deze heilige de brochure “Parochie Sint-Amandus Wezeren”. Hij verhaalt dat de verering teruggaat naar een duister verleden. Meer concreet is de vermelding in de parochieregisters in 1582 van een broederschap. Dit broederschap was in 1995 nog steeds actief en telde toen meer dan zevenhonderd leden. De Sint-Amandusaflaat werd tot aan de Franse tijd verschillende malen door pausen bevestigd.

GS Bikers rit 5 voor team B in 2026