De huizen van Ranst
De Wolmarkt bezit enkele van de mooiste woningen van de stad. Deze pareltjes waren oorspronkelijk eigendom van de adellijke familie van Ranst.
Meer informatie
Gebouw

église Notre-Dame de l'Assomption
Auteur: BobVerheyen
Meer informatie
Kerk

Het orgel van Sainte-Gertrudekerk
De kerk is een classicistisch gebouw in baksteen en steen van Gobertange, opgetrokken op een kleine hoogte die de beek van le Piétrain domineert. Ze heeft een smalle vierkante toren met ronde bijgebouwtjes, die bekroond is met een hoge veelhoekige spits. Achter deze toren bevindt zich een kerkschip zonder zijbeuken, met drie traveeën en een koor met afgeschuinde zijden. Het jaartal 1768, datum van de reconstructie van het gebouw, siert het timpaan van het portaal. De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Sainte-Gertrude, maar momenteel aan Saint-Gabriel de l’Addolorata. Een ommuurde begraafplaats omringt het gebouw. De kerk onderscheidt zich door haar orgel in Lodewijk XV stijl dat zich op de galerij rechtover het koor bevindt. Het werd gebouwd in 1756 door een orgelmaker die niemand zich nog herinnert. Het instrument heeft sindsdien slechts enkele kleine wijzigingen ondergaan. De orgelkast, relatief compact, toont weelderige omlijstingen en een hoofdcartouche in rocaille-stijl. Ze omgeeft een instrument dat bestaat uit twee torens omkaderd met velden. Geklasseerd op 29/08/1990 (orgel)
Auteur: Wizpr.guide
Meer informatie
Erfgoed

De Saint-Pierrekerk
Deze kerk die gewijd is aan Saint-Pierre, bestaat  uit twee onderscheiden delen waarvan er slechts één geklasseerd is als monument. Het oudste gedeelte van het gebouw, in de tweede helft van de 12e eeuw opgetrokken in natuursteen, beperkt zich tot een romaanse toren net voor het koor. Bij deze vierkante toren begint een gotisch koor uit de 13e eeuw. Dat onderscheidt zich door friezen met een reeks spitsboogjes, waarvan de voet gesculpteerd is met plantenmotieven en een mensenhoofd. Sommige zijn hermaakt en herinneren aan de reeks spitsboogjes op het onderste deel van de toren, waarvan de voet ook omlijst is en waarvan er één een mensenhoofd toont. Het schip, aan de andere kant van de toren, werd afgebroken om plaats te maken voor drie beuken in eclectische stijl, gebouwd met baksteen en natuursteen. De nieuwe constructie dateert van het einde van de 19e eeuw en is van de hand van architect Émile Coulon, die ook tekende voor de Saint-Lambertkerk. Het gebouw is omgeven door een afgesloten tuin, die ook de pastorie en de begraafplaats omvat. Geklasseerd op 03/08/1956
Auteur: Wizpr.guide
Kerk

De kapel van Notre-Dame de Bon-Secours
De kapel van Notre-Dame de Bon Secours is een interessant gebouwtje, dat eenzaam verrijst in het uiterste noordoosten van het gehucht Zétrud. Het heeft een cirkelvormig koor dat dateert uit het einde van de 17e eeuw en dat werd opgetrokken met stenen van Gobertange. Dat koor was waarschijnlijk het enige oorspronkelijke gebedshuis. Het kerkschip dat versierd is met pilasters en bekroond is met een klokkentoren, werd pas bijgebouwd in het begin van de 18e eeuw. Het schip, zonder zijbeuken, werd opgetrokken met stenen van Gobertange en bakstenen. Men betreedt de kapel langs een barok portaal dat het jaartal 1718 vermeldt. In de tweede helft van diezelfde eeuw werd de vorm van de ramen gewijzigd. Op het einde van de 18e eeuw kwam er ook nog een sacristie. In het begin van de 19e eeuw werd ze grafkapel van de familie d’Astier. Ze werd gerestaureerd in 1961. Geklasseerd op 30/11/1960
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

Orp-le-Grand
Orp-le-Grand is een plaats en deelgemeente van de Belgische gemeente Orp-Jauche. Groot-Adorp, zoals de Nederlandse naam van Orp-le-Grand luidt, ligt in de provincie Waals-Brabant en telt ongeveer 2200 inwoners.Maret en Orp-le-Petit, gelegen ten noorden en ten zuiden van het dorp Orp-le-Grand, zijn onderdeel van Orp-le-Grand. Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Attenhoven
Attenhoven is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van de stad Landen. Tussen 1971 en 1977 maakte Neerlanden deel uit van de gemeente Attenhoven. Daarna werden beide bij de stad Landen gevoegd.De eerste vermelding van de plaats stamt uit 1189 en maakt gewag van de Latijnse vorm Ottonis curtem. De eerste Nederlandstalige vermelding van Attenhoven stamt uit 1262.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Petit-Hallet
Het was een zelfstandige gemeente tot het bij de fusie van 1965 samen met Wansin toegevoegd werd aan de gemeente Grand-Hallet, die op haar beurt in 1977 bij Hannuit werd gevoegd.
Petit-Hallet ligt in het noordwesten van de gemeente Hannuit. Het is een landbouwdorp in Droog-Haspengouw met nog veel akkerbouw en veeteelt.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Grand-Hallet
Grand-Hallet is een dorp in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van de stad Hannuit. Het was een zelfstandige gemeente tot het bij de fusie van 1977 toegevoegd werd aan de gemeente Hannuit.
Grand-Hallet ligt in het noordwesten van de gemeente Hannuit. De dorpskom ligt ten westen van de N64, de weg naar Tienen die over het grondgebied van de deelgemeente loopt. Grand-Hallet is een landbouwdorp in Droog-Haspengouw met nog veel akkerbouw en veeteelt.

Sint-Gorgoniuskerk
De parel van het cultuurhistorisch erfgoed in Hoegaarden is de Sint-Gorgoniuskerk, de grootste rococokerk in België. De kerk werd gebouwd tussen 1754 en 1759 in een periode waarin Hoegaarden dankzij de biernijverheid een grote welstand kende. Deze kerk is absoluut een bezoek waard omwille van de talrijke kunstschatten en de gerenoveerde schatkamer onder de toren. Jaarlijks gaat op Palmzondag de eeuwenoude palmprocessie uit.
Auteur: De Tuinen van Hoegaarden
Erfgoed

Den Venetiaen
Het oudste café van Hoegaarden is terug van weggeweest. Den Venetiaen heeft de deuren weer geopend op het Gemeenteplein. Uitbaters Paul 'Toets' Thielemans en Dirk De Wolf verhuisden het café tijdelijk naar de Brug tijdens de verbouwingswerken, maar de vernieuwde Den Venetiaen is nu weer open op de vertrouwde stek. "Het was fantastisch op de Brug. Al onze stamgasten hebben de moeite gedaan om tot daar te komen. Er zijn zelfs een aantal klanten bijgekomen." In vernieuwde café zal ook het eigen bier getapt worden: Venetiaens blond, een tripel van het vat.
Auteur: De Tuinen van Hoegaarden
Cafe

Vierkantshoeve De 11000 Maagden
De Vierkantshoeve De 11000 Maagden is een pracht van een gesloten hoeve. Er is een opschirft te zien: "IN DE REFUGIE VAN DE ELF DUYSENT MAEGDEN 1748" en ook nog "Sint-Ursula en de 11000 maagden" boven de segmentbooginrijpoort, die toegang verleent tot het binnenhof. De hoeve ontleent dus haar naam aan de legende van SInt-Ursula.
Volgens de "Legenda aurea" was Ursula de beeldschone, wijze en vrome dochter van de christelijke koning Deontus van Bretagne. Haar reputatie was de koning van Engeland ter ore gekomen. Hij zond een ambassadeur naar Deontus om haar ten huwelijk te vragen voor zijn enige zoon Aetherius en eventueel met oorlog te dreigen als vriendelijkheid niet tot een resultaat leidde. Deontus was ten einde raad; hij wilde zijn dochter niet uithuwelijken aan de zoon van de machtige heidense koning die berucht was om zijn wreedheid. Maar Ursula was wiskundig goed bij de pinken en raadde haar vader aan het aanzoek te accepteren op voorwaarde dat de koning haar tien zeer mooie maagden zou sturen, elk vergezeld door 1000 andere maagden en daarbovenop nog duizend maagdelijke gezellinnen voor zichzelf. Ze moest ook voorzien worden van schepen om met het gezelschap op reis te gaan. Verder bedong ze een termijn van drie jaar voor een bedevaart naar Rome en om de jonge prins de gelegenheid te geven het christelijke geloof te bestuderen en zich te laten dopen. De vloot vertrok en legde aan in Keulen. Een engel verscheen aan Ursula om haar mee te delen dat ze na haar reis naar Rome hier zou terugkomen en de martelaarskroon zou ontvangen, samen met al haar reisgenoten. Ze zeilden door naar Bazel en van daar ging het over land verder naar Rome. Daar werden ze verwelkomd door paus Cyriacus, volgens de schrijver de negentiende opvolger van Petrus, maar hij voegt eraan toe dat hij geschrapt werd uit de lijst van pausen omdat hij beslist had zijn pontificaat op te geven en de maagden terug naar Keulen te vergezellen. Ze vertrokken terug naar Keulen. Een aantal edelen en geestelijken sloot zich bij hen aan. Toen ze aankwamen in Keulen werd de stad belegerd door de Hunnen, die het complete gezelschap vermoordden, alleen Ursula bleef gespaard omwille van haar grote schoonheid, op voorwaarde dat ze de bruid zou worden van hun aanvoerder Atilla. Ursula weigerde en werd door Atilla met een pijl doorboord. Aetherius, die ondertussen na de dood van zijn vader koning was geworden, had zich bekeerd tot het christendom. Door een goddelijke boodschap verwittigd, reisde ook hij naar Keulen om er zijn bruid te ontmoeten en stierf er samen met haar de martelaarsdood. Na de slachting werden de Hunnen verdreven door een hemels leger van maagden, uiteraard samengesteld uit de maagden die de Hunnen net hadden gedood.
Auteur: Dromos
Hoeve

Gemeentehuis Hoegaarden
Bak- en zandstenen gemeentehuis met twee verdiepingen en schilddak uit de 19de eeuw. Verhoogde begane grond met zandstenen sokkel en trapbordes; geprofileerde zandstenen rondboogramen op imposten; consoles dragen de onderdorpels der vensters; hoekkettingen. Uitspringende puilijst; op de tweede verdieping rechthoekige vensters. De uiterste traveeën van het gebouw springen licht vooruit. Veranderingen: gestileerd hoofdgestel onder de kroonlijst; frontons ter bekroning van de uitstekende traveeën en pui.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Gemeentehuis

stadhuis
Het stadhuis van Tienen is in oorsprong een 17de-eeuwse patriciërswoning die in 1835 door Frans Drossaert werd verbouwd in neoclassicistische stijl.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Stadhuis

Parochiekerk Sint-Sulpitius
Westtoren vóór een ruime beuk van drie traveeën, verbreed door een uitspringend transept en een koor, dat uitloopt op een halfronde apsis; sacristie aan de zuidoostzijde. Stoere zandstenen toren in overgangsstijl uit de 13de eeuw, thans met meer gedrongen uitzicht (huidig niveau veel hoger dan oorspronkelijk); bouwwerk met drie verdiepingen voorzien van eenvoudige schietgaten en kleine galmgaten op de klokkenverdieping; begane grond overdekt met kruisribgewelven, aan de westzijde gewijzigd; torenspits uit de 17de eeuw en restauratie in de 20ste eeuw door pastoor Th. Wernerd (opschrift op een voeg aan de westzijde). Overige gedeelten van bak- en zandsteen homogeen gebouwd in classicistische stijl (tweede helft 18de eeuw).
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Kerk

Belgische militaire begraafplaats van Houtem
Het 3de Duitse legercorps en een deel van het 9de rukten onder bevel van generaal von Kluck op naar de Grote Gete tussen Halen en Tienen. Het Belgische 22ste linieregiment was in Sint-Margriete-Houtem ingekwartierd, rond Grimde werd de linie bezet door het 3de linieregiment. De 3de Gemengde Brigade beschutte de zuidwest- tot zuidoostkant van Tienen. Ze hadden als taak om de Getelinie te verdedigen, de aftocht van het Belgische leger te dekken en het van een omsingeling te behoeden.
Begraafplaats

Avernas Golf Club
Golfbaan met 9 holes in Engelse stijl met een lengte van 2674 m, ontworpen door architect Martin Hawtree. De uitstekende drainage is volledig aangepast aan het Belgische weer en de baan wordt omringd door weidelandschap waar de wind vrij spel heeft.
Ontvangst in het gezellige clubhouse.
Deze prachtige golfclub ligt op een paar kilometer van de autosnelweg E40, tussen Brussel en Luik.
Dagelijks geopend, behalve op maandagmorgen.
Ladies' Day: 1e en 3e dinsdag van de maand - Senior's Day: 4e donderdag van de maand -
Men's Day: 1e en 3e donderdag van de maand.
-Sport & fysieke activiteit
-Golf
Auteur: Fédération du Tourisme de la province de Liège
Golf

Watermolen van Rufferdinge
De naam Rufferdinge zou verwijzen naar een Frankische grondbezitter, Rupert of Ruffer. Op de plaats waar vandaag nog steeds een watermolen staat, was er rond 1200 ook al sprake van 'de molen van Ruffertingen'. Het huidige uitzicht van de molen stamt hoofdzakelijk uit het laatste gedeelte van de 19de eeuw. Toen hoorde er ook een brouwerij bij de molen en die produceerde bier tot in 1924. De molen zelf bleef actief tot in de jaren 1960. Vandaag zijn er in de watermolen- met intacte maalinrichting-een Molenmuseum en een Heemkundig Museum gehuisvest. Een taverne mocht niet ontbreken in dit stemmige geheel, omgeven door kastanjebomen. Het Heemmuseum werd ingericht door de Geschied- en Heemkundige Kring van
Auteur: Lannoo
Watermolen

Oud Station
De eerste jaren na de opening van het station van Oplinter (1881) stopten de treinen er enkel op marktdagen. Later werd het een gewone halte en vanaf 1889 werd ook vrachtvervoer toegelaten.
Auteur: Sigge
Treinstation

sint germanuskerk
Men laat vaak nog steeds de bouw van de kerk beginnen in de 9e eeuw, hiervoor steunend op een vervalste akte van Karel de Kale van 872. De romaanse kerk werd echter in werkelijkheid gebouwd in de eerste helft van de 12e eeuw.
Deze kerk bestond uit 3 delen:
Drie beuken van vijf traveeën (= gewelfvakken) op pijlers
Een laag transept (= dwarsbeuk)
Een koor gevat tussen twee torens.
Hieraan werd in het begin van de 13e eeuw de westerblok toegevoegd.
De kerk werd herhaalde malen verwoest en verbouwd. Gedeelten van het originele kerkgebouw werden bewaard tot in de 14e-15e eeuw. Uit de 12e eeuw dateert nog de doopvont.

olv-ten Poelkerk
De kerk dankt haar naam aan de poel waarop ze werd opgegetrokken en - zoals gebruikelijk was rond die tijd - aan een legende uit de 12de eeuw. Een eervol man zou zijn vermoord waarna zijn lijk in deze poel werd geworpen. Daarop voorspelde een vrouw dat er uit de poel een tempel zou oprijzen. Omdat sinds die dag heel wat mirakels aan de poel werden toegeschreven, gaf de toenmalige hertog van Brabant Jan I de opdracht tot de bouw van een kerk, ter verering van deze vrouw (Onze-Lieve-Vrouw-ten-Poele))
Auteur: jonathanpaesmans

Suikermuseum
Een bezoek aan het gloednieuwe Suikermuseum mag zeker niet op het programma ontbreken. In dit museum gaan we op zoek naar de 'verloren smaak van suiker'. Kleurrijke animatiefiguren roepen op om de bron van het onheil op te sporen. Het wordt een tocht langs verhalen, geluiden en sfeerbeelden uit de kleurrijke wereld van suiker.
Het museum omvat verscheidene afdelingen, gespreid over de 3 verdiepingen van de vroegere stadshallen. Alle aspecten komen aan bod: de boeiende sociale geschiedenis, de bietenoogst, de honingproductie van de bijen, tot alle mogelijke toepassingen van suiker. Op de zolderverdieping van het museum is een ruimte voorzien voor tijdelijke tentoonstellingen, opgesteld voor de duur van één jaar.
Het Suikermuseum maakt gebruik van de nieuwste museumtechnieken. Een bezoek gebeurt aan de hand van een luistergids.
Museum

Hoegaarden
Hoegaarden is een Belgisch biermerk. Het merk werd op de markt gebracht door Brouwerij De Kluis, gevestigd te Hoegaarden. Deze brouwerij werd in 1966 opgericht door Pierre Celis; het hier gebrouwen witbier heette aanvankelijk Oud Hoegaards. Het is nu een merk van Anheuser-Busch InBev.Sinds 1985 was het merk onderdeel van Brouwerij Artois die vers kapitaal leverde, nadat een brand brouwerij De Kluis trof. Na de overname werd het recept gewijzigd om een groter publiek aan te spreken en op grondstoffen te besparen. Brouwerij Artois, op dat moment al een tijd opgegaan in wat dan InBev heet, besloot in 2006 de brouwerij te sluiten en de productie te verplaatsen naar Jupille. Hiertegen was veel protest, omdat men daarvoor banen zal schrappen en de plaatselijke traditie verloren ging.
Brouwerij

POI

De kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand
Op het Kruispunt van de Clément Grégoirestraat en de Wezerenstraat, dicht bij de dorpskom van Walsbets, staat sedert 1828 een kapel van baksteen. Ze werd opgericht door de familie Lambrechts uit dankbaarheid voor de genezing van een familielid. Oorspronkelijk troonde in de veldkapel een beeld van O.-L.-Vrouw-van-Altijddurende-Bijstand - een Madonna met Kind op de linkerarm -. Pastoor P.J.B. Dirix schonk het beeld in 1828 aan zijn grootouders om het in de kapel te plaatsen. In ruil gaf de familie een ander beeld aan de kerk. Het erg vervallen gepolychromeerde beeld kwam in 1910 op de zolder van de hoeve Lambrechts terecht. In 1956 kreeg pastoor Wolfs (1956-1962) het beeld terug en werd het na restauratie in de kerk van Walsbets geplaatst.
In de veldkapel stond tot voor enige tijd een ander beeld van O.-L.-Vrouw, namelijk dat van 'Onze-Lieve-Vrouw van Banneux'. Gedurende vijf jaar (1951-1955) werd een beeld van onze Lieve-Vrouw van Banneux in een grootse genadetocht door heel Limburg gedragen. Waarschijnlijk kreeg naar aanleiding hiervan de kapel rond 1954 een beeld toegewijd aan O.L.-Vrouw van Banneux. Volgens Ons Landens Erfdeel staat er vandaag wel degelijk een O.L.-Vrouw-van-Bijstand met een kind Jezus op de arm. De O.L.-Vrouw van Baneux zou in de jaren 1980 geroofd zijn.
Het bakstenen gebouwtje is wit geschilderd en schuilt onder een zadeldak met bijzonder golvende oude pannen. Begin jaren negentig van vorige eeuw werd de kapel door de buurtbewoners opgeknapt. Elk jaar op 15 augustus trok de processie vanuit de kerk van Walsbets naar deze kapel.
Auteur: Jan Rymenams
Kapel

Gallo-Romeinen in Walsbets: de tumulus van Bortombe
Van ver reeds zie je kleine heuvel in het landscap afgebakend door een boom. In het ‘Tombeveld’ ligt de Romeinse tumulus (tweede helft 2de eeuw-begin 3de eeuw) met een diameter van circa 20-25 meter. Een tumulus is een Romeinse grafheuvel die opgetrokken werd boven het crematiegraf van een vooraanstaand persoon. De grafheuvel bevindt zich op ongeveer anderhalve kilometer van het opgegraven Romeins villacomplex van Hemelrijk.
Het opleven van de tumulusbegraving in Haspengouw vond vermoedelijk rond de jaren 70-80 plaats. Het opgeven van deze begravingsvorm in het begin van de 3de eeuw werd toegeschreven aan de verzwakking van het Romeinse gezag in de streek langs de Rijn en Donau enerzijds en aan de geleidelijke introductie van de christelijke inhumatiebegraving anderzijds.
Reeds op de kabinetskaart van de Ferraris (1770-1778) wordt op deze locatie een cirkelvormige verhevenheid weergegeven, met de vermelding van het toponiem “Tombe de Betz”. In 1863 voerden H. Schuermans er opgravingen uit, waarbij een rechthoekige grafkamer van 2,18 bij 2,05 meter werd aangetroffen. De grafheuvel bedekte gedeeltelijk de resten van een brandstapel. In de grafkamer werden rijke giften teruggevonden: terra sigillata-kommen, verbande ijzerfragmenten, terra nigra, glas, kralen in glaspasta, benen en bronzen voorwerpen en munten van Faustina I en Tiberius en Hadrianus. Op basis van de vondsten kon de grafheuvel gedateerd worden tussen de tweede helft van de 2de eeuw en het begin van de 3de eeuw.
Auteur: Jan Rymenams
Graf

De molen van Bets
Deze verscholen ‘molen van Bets’ is gelegen op de linkeroever van de Molenbeek en werd in 1739 gebouwd door Johannes Philip Hastier. Tot de bouw van deze watermolen kon pas worden overgegaan nadat de molenaar op de naburige molen van Janshoven voor de schepenbank verklaard had dat de nieuwe molen geen hinder zou vormen.
Het oorspronkelijke molengebouw werd vanaf de hoogste blauwe hoeksteenketting vergroot, wat een vertekening van de aangewende bakstenen teweegbracht. In de 19de eeuw volgde een verbouwing waarvan de sporen nog duidelijk merkbaar zijn. Sedert 1995 werd het geheel eigendom van de familie Wuyts die instond voor de restauratie. De graanwatermolen vormt één enkel geheel met het woonhuis. De voorgevel van het molenaarshuis vertoont een korfboogvormige poort, enkele vensteropeningen en een laaddeurtje met hijsinrichting.
Het ijzeren bovenslagrad werd in 1964 verwijderd samen met het sluiswerk van maal- en lossluis. een bovenslagrad wordt gebruikt voor beken met een onregelmatig debiet. Voor de sluis werd dan een spaarbekken ingericht om een constante hoeveelheid aan 'vallend' water te hebben. Het spaarbekken hier is dichtgeslibd. Van op de maalvloer van gestampte aarde leidt een trapje naar de ‘halve’ steenzolder. Verder resten er nog een steenkoppel, een steengalg met schroef en hoepels, en een hefboom voor het sluiswerk. Op de luizolder bevindt zich nog het slaapvertrek van de molenaarsknecht.
De watermolen is heden in onbruik.
Auteur: Jan Rymenams
Watermolen

Sint-Jan de Doperkerk: een kleurenfestijn
Op het ruime dorpsplein staat het geelwitte, pittoreske kerkje van walsbets. De kerk was afhankelijk van de Johannieterorde die in deze parochie reeds in de 13de eeuw beschikte over een hoeve met watermolen te Janshoven. Deze orde gaf haar patroon Johannes De Doper als schutspatroon van deze kerk. De romaans-gotische kerk werd opgetrokken in lokale ‘tufsteen van Lincent’. Het gebouw is tweebeukig en met een ‘zuidertoren’ waarvan de basis uit harde, grijze kwartsiet van Tienen bestaat. De ongewoon geplaatste toren met talrijke lichtgleuven zal wegens zijn defensief karakter wellicht als toevluchtsoord voor de omgevende bewoners gefunctioneerd hebben. De ingesnoerde torenspits dateert uit de 17de eeuw. Onder de kerkschatten zijn het 13e-eeuws blokaltaar uit tufsteen van Lincent, samen met het monolithisch altaarblad uit Gobertangesteen erg bijzonder.
Als je de kans krijgt om het interieur te bezoeken, dan zullen de kleurrijke gebrandschilderde glasramen zeker opvallen. In het priesterkoor verwijst het oculus of rondvenster naar de scheppende hand van de Vader en de H. Geest in de vorm van een duif. De aanbidding van het Lam als tweede persoon van de H. Drievuldigheid komt tot uiting in het drielichtvenster. Tenslotte stellen de zijramen Paus Clemens, diaken Laurentius, koning Lodewijk en Jozef de werkman voor. In de oostelijke glaspartij onder de toren is het leven van de H. Blasius in vier taferelen uitgebeeld. Het kleine raam in de Blasiuskapel stelt de heilige voor met twee kaarsen in de hand en aan zijn voet de neergeknielde bedelaars, de parochiekerk en de vrouw met haar zieke kind. Het glasraam op de zuidermuur stelt het H. Hart van Jezus voor. Al de voornoemde ramen werden afgewerkt in 1934 en zijn van de hand van de kunstenaar Joep Nicolaas uit Roermond. De met maaswerk geprofileerde glasramen van R. Daniëls (1947) geven de zijbeuk een kleurrijke dimensie mee.
Boven de triomfboog prijkt het wapenschild van de Johannieterorde. Het maltezer kruis dat ook op hun rode mantel van een maltezerridder prijkt, herinnert aan de acht zaligheden die Christus als levensregel stelde. Doordat het kerkje van Walsbets het enige in België is dat aan de Ridders heeft toebehoord, hebben ze een speciale band met deze gemeente. Ze komen er sinds 1980 jaarlijks samen om het feest van de heilige Blasius te vieren.
Pastoor Lammers heeft in 1994 voor Walsbets de heilige Blasius beschreven in de brochure “Parochie Sint-Jan De Doper Walsbets”. Naar alle waarschijnlijkheid werd een relikwie van de heilige Blasius en de verering ervan door de hospitaalridders van Sint-Jan van Jeruzalem naar deze regio gebracht. Zij hadden hier - zoals reeds vermeld - eigendommen, o.a. het nabije Sint-Janshoven, en ze bezaten het begevingsrecht van de kerk in Walsbets. We weten weinig over die verering van deze heilige in het ancien régime.
In 1903 stichtte pastoor Descheemaecker een broederschap van Sint-Blasius. De bedoeling was vooral om de restauratie van de kerk te bekostigen. Daartoe werd trouwens ook een heiligenkalender te koop aangeboden. De heilige werd tot in 1994 vurig vereerd. Hij werd aanroepen tegen kinkhoest, kroep, stuipen en kinderverlamming.

Steenberg
Hier op de Steenberg van Wommersom werden de kwartsieten van Tienen ontgonnen. Dat deed men ook in de buurt van Rommersom. Al in de prehistorie was men dol op deze harde stenen om werktuigen te vervaardigen. Je kan hier in de buurt artefacten vinden van prehistorische stenen werktuigen. Je maakt veel kans net nadat een landbouwer het veld omploegt.
Later werd dit gesteent ook als lokale bouwsteen gebruikt. De vorming van deze kwartsieten is gekoppeld aan het toenmalige klimaat van het Paleogeen (56 miljoen jaar geleden). Het silicarijke gronddwater droog tijdens droge periodes heel snel op en lieten harde kwartsietlagen achter. Het was hier toen in Vlaanderen een zwoele 30 °C gemiddeld. Het zou nooit meer zo warm worden.
Auteur: Dromos
Geologisch punt

paasmaandag-C
GSB rit voor paasmaandag (team C)