Rillaar / Houwaart, Tienbunder: trainingsparcours Roland Liboton
De Tienbunder op de grens tussen Houwaart en Rillaar. De favoriete trainingsplaats van Roland Liboton. Roland Liboton won 156 wedstrijden tijdens zijn carrière, en werd 5x wereldkampioen veldrijden. Op deze locatie werd tijdens de jaren '80 steeds op 1 januari een wereldtop-veldrit georganiseerd.
Auteur: VCD
Meer informatie
Berg

Sint-Margriete-Houtem
Sint-Margriete-Houtem, ook geschreven Sint-Margriet Houtem, is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van de stad Tienen. Sint-Margriet Houtem was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.Voor de fusie grensde Sint-Margriete-Houtem aan het veld Rode over een kleine afstand aan Neerlinter. Bovendien kwam Bunsbeek niet alleen aan de noordkant tot tegen Houtem. Een aantal percelen in het gehucht Stok "omarmden" de gemeente in het noordoosten. Aldus bestond Houtem uit een gewone kern en een langgerekt gebied dat zich tot tegen Neerlinter uitstrekte. Deze ingewikkelde situatie werd sterk vereenvoudigd, doordat enkele percelen werden toegevoegd aan Kortenaken.
Auteur: Wikipedia
Meer informatie
Deelgemeente

Kapellen
Kapellen is een plaats en een deelgemeente van Glabbeek in de provincie Vlaams-Brabant. Kapellen was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.Onder het ancien régime was Kapellen een zelfstandige heerlijkheid. Juridisch viel het onder de meierij van Halen, in het kwartier van Leuven van het hertogdom Brabant. Na de Franse invasie werd Kapellen als gemeente ingedeeld bij het kanton Glabbeek van het Dijledepartement. Dit departement werd nadat de Fransen verdreven waren omgevormd tot de provincie Zuid-Brabant, de latere Belgische provincie Brabant.
Auteur: Wikipedia
Meer informatie
Deelgemeente

Hoeleden
Hoeleden is een deelgemeente van Kortenaken , gelegen langs de rechteroever van de Velp. Hoeleden was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.De oorsprong van het toponiem Hoeleden is onzeker, maar het komt waarschijnlijk uit het Oudnederlandse woord hol, dat land met holten betekent.Er zijn zowat dertien verschillende schrijfwijzen van de dorpsnaam ontdekt, waarvan de meest gebruikte Holede , Hoole en Houl zijn.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Sint-Maartenskerk
De eerste, kleine Sint-Maartenskerk was opgetrokken uit keien en arduinsteen en bedekt met een schaliëndak. Rond 1100 werd een romaanse kerk opgetrokken. De heilige Himelinus zou er volgens de overlevering in 631 begraven zijn en dat maakte van de kerk een centrum van volksdevotie. Eeuwenlang kwamen pelgrims uit alle windstreken ernaartoe. Boven het graf van de heilige, aan de ingang, was een altaar opgericht met erboven een muurschildering die Sint-Hemelinus voorstelde. Aan het altaar, achter een gesloten deur, was een grote put. Pelgrims haalden aarde uit deze put - er stond een ladder met wel zeven sporten in, zo diep was hij - en namen die mee naar huis. Zij mengden de aarde in het eten van mens en dier en hoopten zo ziekten te genezen. Het altaar met het beeld van de heilige werd door Franse en Hollandse troepen in 1635 vernield.
Kerk

Sportcentrum Houtemveld Tienen
Sporcentrum Houtemveld Tienen
Auteur: Dromos
Sportcomplex

Houwaartse Berg
Stevige klim van 600m aan een gemiddeld percentage van 7%. In de bocht een maximumpercentage van 12%. Een echte klassieker bij wielertoeristen. Zowel de Sven Nijs route als de Eddy Merckx route passeren langs deze kuitenbijter. Bereikbaar via knooppunt 65 naar 05. De Houwaartse berg is ook opgenomen in het parcours van de wielerwedstrijd "Dwars Door Het Hageland".
Auteur: Gert Pelgrims
Helling

Boerenhuis van 1813
Huis met anderhalve verdieping, door verankering op de voorgevel gedateerd 1813. Zadeldak met zandstenen puntdakvenster voorzien van duiventil. Rechthoekige deur waarvan de latei rust op met bladwerk-ornamenten en pijnappelmotief verfraaide kraagstenen bekroond met horizontale uitstekende druiplijst. Op de gelijkvloerse verdieping van zandstenen omlijsting voorzien venster en deur met gelijkaardige waterlijst.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Huis

Villa La Roseraie
Toen Albert Geens in 1922 zijn tweede eigen woning, villa "La Roseraie" ontwierp, was de Kabbeekvest aan de stadszijde nagenoeg onbebouwd. De stadswallen werden immers pas in het begin van de 20ste eeuw geslecht, en door de aanleg van de vesten als boulevards met brede wandelstroken en veel groen, werd de stadsrand vanaf het interbellum een gegeerde plaats om te wonen, niet in het minst door de gegoede burgerij waartoe Geens als architect ongetwijfeld behoorde.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Herenwoonst

Nieuwrode
Dit is het centrum van Nieuwrode.
Meer informatie op Wikipedia
Auteur: Gastondc1
Gemeentecentrum

Hageling Bio
De wijngaard "Hageling Bio" is gelegen in Tienen.
Auteur: RouteYou Public Account
Wijnbrouwerij

Hageling-bio wijnbouw
De wijngaard waar de druiven voor de Hageling worden verbouwd bevindt zich ten noorden van Tienen op de Deelberg. In 1993 werden er 2700 druivenstokken aangeplant van verschillende rassen, later werden ook meer resistente rassen aangeplant. Alle druiven worden op ecologische wijze geteeld, dit wil zeggen dat er geen chemische bemesting, insect -of onkruidbestrijding aan te pas komt. De teelt en de verwerking worden gecontroleerd door BLIK (B2) het controleorganisme voor de biologische landbouw en verlopen volgens de EG richtlijn nr. 2092/91. Daardoor dragen deze wijnen het “BIOGARANTIE” label sinds 1995. Hou je van bio en ben je benieuwd hoe de bioteelt én verwerking tot wijn in zijn werk gaat, maak dan een snel een afspraak !
Auteur: anneleen nijs
Wijngaard

Café Vidange
In ons klein gezellig cafeetje kan je terecht voor een verfrissend sapje, heerlijke limonade of een lekker biertje of wijntje, en dat allemaal biologisch!
open op donderdag en vrijdag vanaf 17u, op zaterdag en zondag vanaf 13u. Tot....
Auteur: Cafevidange
Cafe

Kasteel de la Coste (Zuurbemde)
Kasteel De La Coste
Het kasteel "De La Coste" ligt in de vallei van de Velpe op 350 m van Zuurbemde (straat) en is via een zijweg met deze straat verbonden. Sinds 1965 is dit kasteel een bejaardentehuis. Het heet nu “Arcadia“.
De hoeve Festraets stond volgens de Ferrariskaart (1771 - 1778, WAENRODE 131 (T 1) (3) in U-vorm op 375 m ten zuiden van de kerk van Zuurbemde en was door een veldweg verbonden met de oude weg naar Hoeleden.
In 1820 - 1825 bouwde Edmond-Charles de la Coste het middelste gedeelte van het kasteel met vijf traveeën, een verdieping met viervlakkig dak en een terras in het midden. Het is in neoclassicistische stijl opgetrokken: een middenrisaliet (het zuidelijk vooruit springend deel) heeft op de benedenverdieping drie rondboogvensters, drie rechthoekige vensters op de eerste verdieping en drie halve vensters in het dak. Er is een mooi verhoogd terras met balustrade aan deze zuidwestelijk gerichte voorgevel. Onder de kroonlijst zijn steigergaten aangebracht, afgeboord met zandsteen. Dit gedeelte staat naast andere hoevegebouwen in de Atlas der Wegen (1841-1845).
In 1850 bouwde de la Coste aan het centrale deel de twee zijvleugels in hoefijzervorm, die telkens eindigen op een vierkantig paviljoen. De hoeve werd toen afgebroken. In de zuidwestelijke gevels van deze paviljoenen bevindt zich telkens een grote deur met rondbogen. De meeste vensterschijven zijn nog in geblazen glas. De zuidoostelijke gevel van het oorspronkelijk vierkante gebouw heeft aan de vrije zijde een groot raam met een ruit uit één stuk. Deze doet dienst als een soort spiegel voor de rechthoekige vijver, die als een klein “petit canal” in zuidoostelijke richting ligt.
Binnenin vindt men nog mooie schouwen en mooi stukwerk aan de zolderingen. Vroeger vertrok uit de as van het hoefijzer een dreef of koetsweg van 1,5 km lang, die uitgaf op de provinciale weg Tienen - Diest. Van deze dreef is nog een stuk (350 m) bewaard gebleven.
Achter het kasteel ligt een Engelse tuin met twee vijvers. Een ijskelder met koepelgewelf staat nog langs de randweg van het park, op 75 m van het kasteel in noordoostelijke richting. Dit was vroeger de “ koelkast" van het kasteel. Tijdens de winter werden dan door de werklieden grote ijsblokken uit de vijver gehakt . Deze moesten het vlees, dat aan haken hing, helpen bewaren tijdens de warme periode, tot de nieuwe slachttijd in de herfst of winter. Een ijskelder stak gedeeltelijk in de grond en was meestal nog flink met aarde en gras als natuurlijke isolatie bedekt. De ingang aan de noordzijde is dichtgemetseld. Een gedeelte van de oude tuinmuur is bewaard gebleven.
Auteur: Laurent_J
Kasteel

Roeselberg
Beklimmingscode van RouteYou : E_3_d
Lengte : 0.65 km
Stijging : 40 m
Gemiddelde hellingsgraad : 6 m / 100 m - 6.04 %
Maximale hellingsgraad : 8.86 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

kasseistrook
kasseistrook van 800m met passage langs een militaire begraafplaats. Op deze begraafplaats liggen er 173 Belgische soldaten, die overwegend tot het 2de en 22ste Linieregiment behoorden, begraven. Op één na sneuvelden allen tijdens de gevechten bij Oplinter en Sint-Margriete-Houtem op 18 augustus 1914.
Auteur: WK Punten
Kasseistrook

Tieltsestraat
Beklimmingscode van RouteYou : E_5_e
Lengte : 0.97 km
Stijging : 22 m
Gemiddelde hellingsgraad : 2 m / 100 m - 2.22 %
Maximale hellingsgraad : 4.58 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Kasteeldreef
Beklimmingscode van RouteYou : E_3_c
Lengte : 0.36 km
Stijging : 21 m
Gemiddelde hellingsgraad : 6 m / 100 m - 5.74 %
Maximale hellingsgraad : 13.23 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou

Natuur.huis De Gors
Natuur.huis De Gors is een natuureducatief ontmoetingscentrum gelegen langs het Natuurpunt natuurreservaat Rozendaalbeekvallei in Tienen/Vissenaken. Het vormt de toegangspoort tot het gebied en vormt eveneens de startplaats van enkele bewegwijzerde natuurwandelparcours. Men kan er terecht met vragen over de natuur in het algemeen en in het bijzonder over het nabijliggende reservaat. Vanaf half mei tot begin oktober is Natuur.huis De Gors elke zondag namiddag open voor het publiek. Daarbuiten kan men er ook terecht na afspraak via www.degors.be.
Auteur: Gazelledriver
POI

HOUWAARTSE BERGWANDELING 9,5KM - de vallei van de Motte! Houwaart
Deze wandeling gaat van start aan de kerk van Houwaart. Via een smal wandelpadje komen we uit bij een groot open veld. In de verte zien we een Hagelandse heuvel in het landschap, dit is de Houwaartsberg. We wandelen verder en na 1 km passeren we een kapelletje met de naam Kapel St. Jozef onder de linden. We passeren nadien de flanken van de Houwaartsberg. De eerste wijngaarden duiken op deze flanken op. Tussen kilometer 1 en 2 van de wandeling heb je een zeer typische Hagelandse omgeving. Na 2 km gewandeld te hebben wisselen we de wijngaarden in voor een holle weg die ons naar de top van de Houwaartsberg leidt over een afstand van 350 meter. Wanneer we boven komen is er een panoramamoment. Bovenop de berg kijk je uit over heel de streek. Bovenop kom je nog enkele wijngaarden tegen. Daarna beginnen we te dalen langs enkele boswegen en een kasseistrook. Wanneer we 4,5 km ver zijn gaan we opnieuw richting de Houwaartsberg, weliswaar langs een andere kant. Bij 5 km op de teller gaan we de heuvel terug op en af. Via enkele veldwegen gaan we naar het drukste punt van de wandeling. Net voor we 6 km in de benen hebben moeten we de Rijksweg (N223) oversteken. Eens de weg over, wandelen we het kasteeldomein van Horst binnen. We gaan het bos in dat achter het Kasteel van Horst ligt. We wandelen dit bos door en na 7 km pakken we een veldweg langs de Winge, een zijrivier van de Demer. Via enkele veldwegen en rustige verharde wegen gaan we terug richting het centrum van Houwaart. Wanneer we 9 km hebben komen we terug uit bij de open weiden achter de kerk. Via deze veldweg gaan we terug richting de kerk van Houwaart, waar onze wandeling eindigt.
Auteur: ROUTELAND
Route start

Hoeve De Peinwinning
IJs, terras en speelruimte
Hoeve De Peinwinning is een eeuwenoude boerderij met melkvee en akkerbouw. Hier vind je een ruim hoeveterras met een speeltuin, stroparcours en maïsdoolhof.
Specialiteiten: schepijs, ijstaarten, ijstapa's, frisco's.
Auteur: Bezoek de Boer
Boerderij

De Wijngaardberg. IJzerschollen in de holle weg
Wanneer we deze holle weg afdalen dan zien op regelmatige plaatsen stevige platen van bruine steen. Dit is ijzerzandsteen. Het verhaal is waarschijnlijk bekend. Het begint allemaal met het feit dat hier in geologische tijden enkele miljoenen jaren geleden deze regio bespoeld werd door een zee. Men spreekt van de Dietstiaanzee of ook wel van de Hagelandse golf. Op bepaalde plaatsen verzamelde zich in gleuven van de zeebodem zand dat rijk was aan glauconiet. Glauconiet bevat onder ander veel ijzer. Wanneer de zee zich terugtrok en het land boven water kwam te liggen begonnen onder invloed van wind, zon en regen de bodemvormende processen.
Zo werd het ijzer in de bovengrond naar beneden gespoeld en kitte samen tot ijzerbanken. Land waar geen ijzerbanken waren, werd door erosie weggespoeld en die ijzerbanken werden dan als heuvels zichtbaar in het landschap.
Auteur: Jan Rymenams
Geologisch punt

Panorama op Nieuwrode: verdwenen fruit
Wanneer we 60 jaar geleden van hieruit rondom ons gekeken hadden dan zouden we veel boomgaarden gezien. Vooral na de Tweede Wereldoorlog wordt de streek een fruitstreek. Erg lang duurt die periode niet. In de jaren 1980 is het nagenoeg gedaan. Trouwens wanneer we de kaart van de telling van de fruitteelt uit 1929 bekijken, dan is het Hageland helemaal nog geen fruitstreek.
Wanneer de pastoor van Nieuwrode in 1899 een beschrijving moet geven van de streek – aan de hand van een vragenlijst van het bisdom – dan vermeldt hij dat hier vooral granen geteeld worden, namelijk tarwe, ‘koorn’ (rogge waarschijnlijk), haver en gerst, naast aardappelen, voederbieten en andere gewassen als veevoeder.
Vlak voor de Eerste Wereldoorlog, in 1906, experimenteerden de gebroeders Verlinden uit Gelrode met perziken. Bij het bezoek aan de Antwerpse markt hadden ze gezien dat daar veel geld voor wordt betaald. De teelt slaat aan en breidt zich uit over de streek hier. Net als voor de druiven hoeft de grond niet rijk te zijn, alleen is het belangrijk om voldoende warmte hebben en nachtvorst te beperken. Perziken bloeien immers vroeg, zowat 14 dagen vroeger dan peren. De ijzerzandsteengrond op de zuidelijke hellingen, die warmte absorbeert en traag afgeeft, is daarvoor geschikt. Het was zoeken naar de goede soorten. Vooral in het interbellum nam het areaal sterk toe om op zijn hoogtepunt in 1960 in de dorpen Gelrode, Nieuwrode en Wezemaal zo’n 700 hectaren te bedragen. De productie ervan liep toen op tot bijna tienduizend ton per jaar, Het grootste gedeelte ervan vond zijn afzet in West Duitsland. De voornaamste rassen waren Peche de Halle, Charles Ignouf, May Flower, Amsden, Broechemse en Reine de Verger. De teloorgang was te wijten aan de goedkope import uit Zuid-Europa en enkele tegenvallende jaren.
Maar ondertussen zal in de jaren 1930 een nieuwe teelt zich aanbieden, die van de aardbei. Het was burgemeester Jozef Meynaerts van Nieuwrode die toen enkele planten van het ras Madame Moutot van Koekelberg had meegebracht. Ook hiermee was het wat zoeken om de goede soorten te vinden, maar na de Tweede Wereldoorlog werden massaal aardbeien geteeld en werd er flink geld verdiend. Er werden zelf nieuwe rassen gecreëerd zoals «Roem van Nieuwrode» en «Wonder van 't Hageland». In veel gevallen was het een bijverdienste, vaak bedreven door de vrouw die niet uit werken ging. De teelt zal in de jaren 1980 afnemen en vandaag is er nog zeer weinig van te zien. De reden van de achteruitgang was vooral de fiscus, de BTW en het feit dat ook de vrouw mee uit werken ging. Dat inkomen was zekerder en handiger verdiend.
Samen met de opkomst van de fruitteelt, ontstonden ook de seizoensmarkt en de veiling van Nieuwrode. In 1964 zou ze zelfs de grootste fruitmarkt van Europa geweest zijn. Er werden toen zelfs vliegtuigen ingelegd om de aardbeien naar Scandinavië te vliegen.
Auteur: Jan Rymenams
Panorama

Een Amerikaan in onze bossen
De Amerikaanse eik (Quercus rubra) is zeker geen onbekende in onze Vlaamse bossen. Afkomstig uit het oosten van Noord-Amerika, werd de soort bij ons aangeplant op het einde van de 18de eeuw. Zo staat vast dat baron de Poederlé reeds in 1772 met deze soort aan het experimenteren was. Verder vermeldt Houba een exemplaar in een park te Hamal tegen Tongeren dat in 1782 op inlandse eik geënt was. En met weet dat in 1803 een Amerikaanse eik door Hendrik Stier van Aertselaer, aangeplant werd bij het kasteel ‘De Mick’ in Brasschaat. In het begin is het een boom die in parken wordt aangeplant.
Maar vanaf 1870 begon het Bestuur van Bruggen en Wegen diverse Amerikaanse eikensoorten langs de wegen aan te planten, voornamelijk de Amerikaanse eik en de moeraseik. In de zitting van de Hoge Bosraad van 22 december 1910 werd tenslotte aangenomen dat de Amerikaanse eik in België een exoot met een groot belang was en zou hij zijn weg vinden in de exploitatie van bossen.
De boom had toentertijd verschillende voordelen. Er was immers minder onderhoud en verzorging nodig om de boom te laten floreren, ziektes waren bij ons onbekend en de dikke strooisellaag belette opslag van andere planten. Hij groeide sneller dan de inlandse eik en werd zo’n 35 meter hoog.
Die voordelen zijn nu een nadeel geworden. De boom wordt minder oud dan de Europese eiken. Na 40 jaar zijn deze bomen niet meer geschikt langs lanen wegens het gevaar van vallende takken. Dat er geen ondergroei mogelijk is, is niet goed voor de biodiversiteit. En sinds 2006 wordt de Amerikaanse eik bedreigd door een andere gast uit Amerika, namelijk de Amerikaanse ooglapmot (Bucculatrix ainsliella).
Auteur: Jan Rymenams
Boom

Hagelands bos: eekschillers, lattenklievers en wolven
Het bos was was voor sommige families en bron van inkomsten. In de streek kenden we de ‘eekschillers’ (Rillaar) en de ‘lattenklievers’ (Nieuwrode).
‘Eek’ in het woord eekschillers staat voor ‘eik’: de eiken werden letterlijk geschild. Men liet de bomen 10 à 15 jaar opschieten alvorens ze werden omgehakt. De schors werd verwijderd, samengebonden en vervoerd naar de schorsmolen. Daar werd de droge schors vermalen tot het zogenaamde ‘run’. En die run werd aan het water toegevoegd waarin de huiden lagen te weken. Het aanwezige looizuur zorgde ervoor dat de huiden gemakkelijker konden gereinigd worden, maar vooral ook dat het leer soepel werd. Het schillen was seizoenswerk en vaak woonde een gans gezin tijdens die die periode in het bos. De mannen hakten het hout op de lengte af, terwijl kinderen met hamers op de bast klopten om hem los te maken. Vervolgens werd de groene bast op een aambeeld met de achterkant van een bijltje losgeslagen en werd de schors met een mes afgepeld.
Lattenklievers zijn wat het woord zegt: het bestond erin om verzaagde boomstammen te klieven tot dunne latten, die dienden als drager van pleisterwerk in plafonds en binnenmuren. Voor de latten werd hoofdzakelijk dennenhout, meer bepaald fijnspar gebruikt. De afnemers waren plafonneerders en aannemers, al dan niet via handelaars in bouwmaterialen. De vraag naar plafondlatten was het hoogst voor de wederopbouw na beide wereldoorlogen. Vanaf het einde van de jaren dertig kwamen echter gepleisterde platen en vezelplaten op de markt en na 1970 verdwijnt het beroep volledig. Eigenlijk was dit beroep in het Hageland beperkt. De belangrijkste centra lagen in de ‘Vlaanders’ in de dorpen Beernem en Sint-Joris-ten-Distel.
Of er reeds wolven gezien werden in het Mostingbos? Dat niet. Wel denken we dat we hier binnenkort everzwijnen kunnen verwachte, Die blijken niet zo ver meer weg te zijn. Het bos was voorheen verpacht voor de jacht. Dit zal vermoedelijk opnieuw gebeuren op het moment dat de everzwijnen verschijnen.
Maar wolven weren in deze streken geen onbekende. Vooral in oorlogstijden konden wolven in grote groepen voorkomen. Dit was o.a. het geval tijdens de 16de en 17de eeuw, wanneer het krijgsgeweld de oorzaak is van ontvolking en braak. Wolven kwamen dichter bij de bewoning en schaapskuddes werden door wolven belaagd. Vanaf die periode zou het bejagen van de wolf geen recht van edelen meer zijn. Het vangen en doden van wolven werd bijna beroepsmatig aangepakt waarbij professionele jagers en dorpelingen samenwerkten.
Er werden premies uitgeloofd die uitbetaald werden bij het ‘tonen’ van het wolvenlijk. Eens de plaag voorbij, werden opnieuw jachtbeperkingen ingesteld.
In het jaar 1649 vernemen we ook dat Rillaar, op dat moment maar ook verder jarenlang, meestreed tegen de wolvenplaag. Elke gemeente gaf geld wanneer men een gevangen wolf presenteerde. Eenzelfde wolf mocht in meer dan een gemeente getoond worden. Die van Rillaar zijn zelfs genoteerd in de dorpsrekeningen van Reet, nabij Boom. Dat is wel een 40 kilometer van hier. De prijzen die men daarvoor kreeg waren 12 stuivers per wolf.
Grote groepen wolven werden bejaagd met netten. Deze werden in het bos opgehangen en de dieren werden door grote groepen ongewapende drijvers, hooguit hadden ze stokken of een riek, de val in gedreven en door de jagers – die wel gewapend waren – afgeslacht. We weten dat dit ook zo gebeurde in Rillaar omdat we een rekening uit 1687 kennen van Peter Van Vlasselaer. Die had anderhalve dag nodig om met een kar wolfgarens tot het kasteel van Hever te brengen. Hij ontving hiervoor 1 gulden en 10 stuivers.
Verhaal

Dorpscafé ’t Klein Verlet
'T Klein Verlet is een gezellig dorpscafé gelegen te Meensel-Kiezegem. Het café is ingehuldigd in 2017 en wordt tot op heden uitgebaat door Elke van Edom en Lieven Aertgeerts. Een café met voorliefde voor trappistbieren en bieren van de streek.
Gelegen langs wandel- en fietsroutes, het café waar het fijn vertoeven is. Hier kan je aan het standbeeld van wielerlegende Eddy Merckx -tegenover zijn geboortehuis-, “verletten” en genieten van een drankje en de rust.
Auteur: Mediahuis België
Cafe

Boekhout
Beklimmingscode van RouteYou : E_5_e

Muggenberg
Beklimmingscode van RouteYou : E_5_e

Kiezegem
Beklimmingscode van RouteYou : E_5_d

Brasserie '99
donderdag
17:00–21:00

vrijdag
zaterdag
zondag
11:30–14:30
maandag
17:00–20:00
dinsdag
Gesloten
woensdag
Auteur: Vespa Club Tessenderlo
Eet en drinkgelegenheid

GS Bikers rit 10 voor team C in 2026