Huize Hageland
De oude pastorijwoning, waar ons toeristisch infopunt zich bevindt.
Auteur: Sport Vlaanderen - mountainbike routes
Meer informatie
Gebouw

Boulevard - Glabbeek
Meer informatie
Cafe

Vml. abdij Maagdendaal
Auteur: jmdur
Meer informatie
Hoeve

Glabbeek
Glabbeek is een plaats en gemeente in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De gemeente telt ruim 5000 inwoners en ligt op een hoogte van 62 meter.
De dorpsnaam betekent "gladde beek", en dus vergelijkbaar met de namen Klabbeek , een deelgemeente van Tubeke, en in Duitsland Gladbeck en Mönchengladbach. De plaatsnaam Glabais nabij Genepiën is ook afgeleid van "Glabbeek".
Auteur: Wikipedia
Gemeente

Sint-Margriete-Houtem
Sint-Margriete-Houtem, ook geschreven Sint-Margriet Houtem, is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van de stad Tienen. Sint-Margriet Houtem was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.Voor de fusie grensde Sint-Margriete-Houtem aan het veld Rode over een kleine afstand aan Neerlinter. Bovendien kwam Bunsbeek niet alleen aan de noordkant tot tegen Houtem. Een aantal percelen in het gehucht Stok "omarmden" de gemeente in het noordoosten. Aldus bestond Houtem uit een gewone kern en een langgerekt gebied dat zich tot tegen Neerlinter uitstrekte. Deze ingewikkelde situatie werd sterk vereenvoudigd, doordat enkele percelen werden toegevoegd aan Kortenaken.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Oplinter
Oplinter is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van de stad Tienen. Oplinter was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.Volgens de gangbare verklaring is Linter een samenstelling uit lind + ter, met de betekenis "lindeboom". Deze verklaring is onhoudbaar. In plaatsnamen met Lind/Lint, die Gysseling in zijn Toponymisch Woordenboek opgeeft, gaat het telkens over een plaats "bij een linde of een lindenbos". Deze plaats kan zijn: vruchtbaar aangeslibd land zoals in Lindau, een bosje op hoge zandgrond zoals in Lindelo, een woeste vlakte zoals in Lindveld, een hofstede zoals in Lindweiler, enz. "Lindeboom" komt echter nergens als plaatsnaam voor. Daarom moeten we Linter eerder verbinden met Lintaruurde , een onbekende plaats in Friesland, te verklaren als "voorde in de beek genoemd Lintara". Lintara was de oude naam van de Genovevabeek. Het voorvoegsel Op heeft de betekenis opwaarts, naar boven. De dorpsnaam Oplinter betekent aldus "de stroomopwaartse nederzetting bij de Lintara". Zo werd de waternaam een dorpsnaam.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Kasteel van Blekkom
Het Kasteel van Blekkom is een kasteel uit de negentiende eeuw dat in het gelijknamige gehucht Blekkom staat.
Het 'kasteel' is een alleenstaand, neoclassicistisch herenhuis, in 1859 gebouwd naar een ontwerp van architect Victor Jamaer in opdracht van Hyacinthe de Maret, de eerste burgemeester van de in 1866 zelfstandig geworden gemeente Loksbergen.
Kasteel

De oude tramroute
Je staat op de bedding van de vroegere tramlijn Aarschot-Tielt die op 21 januari 1898 door de Nationale Maatschappij van Buurtspoorwegen geopend werd. De bedding ligt aan de rand van het Ralisbos, vandaag nog altijd een groene long in het midden van het dorp. De tram, in het begin een stoomtram op steenkool, werd in de volksmond 'de zwarte tram' genoemd en was samengesteld uit een locomotief, goederenwagons, reizigersrijtuigen en een dienstwagen voor het personeel. De lijn werd in 1953 stopgezet en vervangen door een autobuslijn.
Auteur: Landelijke Gilden fiets-, wandel- en autoroutes
Spoorlijn

Vlooybergtoren
Een stukje surrealisme midden in het Hagelandse landschap. Deze zwevende uitkijktrap in roestbruin Cortenstaal torent elf meter hoog boven de Vlooyberg in Tielt-Winge. Het uitzicht reikt van Vilvoorde tot de Limburgse koolmijnen.
Auteur: tvl
Toren

Bomenrij met 8 knoteiken en 2 knotwilgen
Ten zuiden van de dorpskern van Kapellen ligt een weiland met dertien opmerkelijke knotbomen. Deze hoger gelegen locatie is historisch bekend als de Drogeweide. Het betreft acht zomereiken (Quercus robur), en twee knotwilgen (Salix sp.)langsheen de Bergeveldstraat. Deze knotbomen zijn beeldbepalend, vooral omwille van hun hoogte en representatieve groeivorm. De grootste knoteik heeft een stamomtrek van 3,21 meter op 1,50 meter hoogte gemeten en bij de grootste knotwilg 2,89 meter. Lager in het weiland staan nog drie knotessen.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Boom

Sint-Bartholomeus
Door haar markant silhouet, opmerkelijk coloriet, omvangrijk volume en inplanting op een hoogte te midden van een ommuurd kerkhof bezit de Sint-Bartholomeuskerk een sterke beeld- en centrumbepalende functie voor de dorpskern van Waanrode. De oostpartij vormt een mooie illustratie van 16de-eeuwse plattelandsgotiek. Daarnaast is de laatneogotische uitbreiding uit 1902 bijzonder illustratief voor het oeuvre van provinciaal architect Augustin Van Arenbergh (1870-1937).
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Erfgoed

Belgische militaire begraafplaats van Houtem
Het 3de Duitse legercorps en een deel van het 9de rukten onder bevel van generaal von Kluck op naar de Grote Gete tussen Halen en Tienen. Het Belgische 22ste linieregiment was in Sint-Margriete-Houtem ingekwartierd, rond Grimde werd de linie bezet door het 3de linieregiment. De 3de Gemengde Brigade beschutte de zuidwest- tot zuidoostkant van Tienen. Ze hadden als taak om de Getelinie te verdedigen, de aftocht van het Belgische leger te dekken en het van een omsingeling te behoeden.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Begraafplaats

Kerk van Neerlinter
De kerk van Neerlinter is toegewijd aan Sint-Follianus. Volgens een oorkonde uit 1139 bestond deze kerk reeds lang. De kerk diende verscheidene keren herbouwd te worden. Nu eens omdat ze te klein was, dan weer omdat ze was afgebrand (een paar keer) of omdat een ijzeren kruis door het dak stortte. Vandaag vraagt het daarom enig speurwerk om delen van de kerk in een bepaalde eeuw te situeren.
Auteur: Lannoo
Kerk

Rozenstraat
Beklimmingscode van RouteYou : E_5_d
Lengte : 0.7 km
Stijging : 20 m
Gemiddelde hellingsgraad : 3 m / 100 m - 2.51 %
Maximale hellingsgraad : 7.46 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Kerkstraat
Beklimmingscode van RouteYou : E_3_d
Lengte : 0.5 km
Stijging : 27 m
Gemiddelde hellingsgraad : 2 m / 100 m - 2.42 %
Maximale hellingsgraad : 8.56 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Doornhof
Beklimmingscode van RouteYou : E_3_d
Lengte : 0.5 km
Stijging : 26 m
Gemiddelde hellingsgraad : 5 m / 100 m - 5.14 %
Maximale hellingsgraad : 7.81 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Blereberg

Parochiekerk Onze - Lieve - Vrouw - Geboorte
Volgens de volksmond wordt Pepijn van Landen vermeld als de stichter van Kapellen. Omdat er in de buurt van Antwerpen – waar Pepijn ook over vele landerijen beschikte – ook al een Kapellen bestond kreeg het dorp de naam Nieuwerkapellen of Nova Capella. Pepijn van Landen wordt ook beschouwd als de stichter van de O.-L.-Vrouw-Geboortekerk, die werd gebouwd als tegengewicht voor de tempel van de Romeinse godin der Liefde op de gelijknamige Venusberg. bron: Pastorale zone St. Franciscus - Glabbeek
Auteur: Blauwkruikje
Kerk

Vlooiberg

Heilig hart Beeld Bekkevoort
Het Heilig Hart-beeld is een afbeelding van Jezus Christus die uitkijkt over de deelgemeente Assent. Het beeld staat op de heuvelrug van het Prinsenbos.
Als je van Diest richting Leuven rijdt op de Staatsbaan, zie je het beeld aan je rechterkant. Als je van Leuven naar Diest rijdt op de Staatsbaan, staat het beeld uiteraard aan je linkerkant.
De inwoners van Assent plaatsten dit beeld als een soort van dankbetuiging, omdat tijdens een zwaar bombardement in de Wereld Oorlog II de bommen niet op Assent vielen maar in de omliggende velden.
Auteur: ROUTELAND
Standbeeld

Het Stenen Huis, meer dan het oudste woonhuis van Tielt-Winge
Deze in 1648 gedateerde voormalige afspanning bevindt zich op het gehucht Heuvel, langs de oude Leuvensebaan. Zoals de benaming suggereert was het Stenen Huis waarschijnlijk één van de eerste stenen woningen in de streek. De ligging langs de toenmalige oude Leuvensebaan, tussen Leuven en Diest, maakte het een aantrekkelijke locatie voor een afspanning. Er was echter zeker een eerder gebouw: minstens vanaf 1609 kwam het schepencollege hier ter plaatse bijeen ‘int leeuken’, een naam die ook nog in de 18de eeuw zou doorleven als het ‘leeuwkenshof’.
Op een tiendenkaart van 1717 is het Stenen Huis voorgesteld als een omgracht complex met een woonhuis, een viertal bijgebouwen en een waterput met hefboom. Het pand is opgetrokken in traditionele bak- en zandsteenstijl met beperkt gebruik van natuursteen. Kijk eens naar de ramen: boven het raam zie je twee ontlastingsboogjes met daarboven nog eens een overkoepelende boog. Dit minder gebruikelijk ontlastingssysteem is illustratief voor de ruimere en rijkere 17e-eeuwse landelijke woning.
Sinds jaren ijvert de eigenaar om het pand zo oorspronkelijk mogelijk te restaureren. Eind 2018 werd gestart met het herstel van het omgevend landschap. In samenwerking met Regionaal Landschap Noord-Hageland en de Nationale Boomgaardenstichting werd 70 are boomgaard heraangeplant. Oude kaarten tonen aan dat het Stenen Huis vroeger omringd was met hoogstamboomgaarden. Daarom werden 38 hoogstammen aangeplant met lokale rassen van appels, peren, pruimen, perziken, kweeperen, okkernoten, kersen en krieken. Het areaal werd omringd door 300 meter meidoornhaag.
Het hoeft ons dan ook niet te verwonderen dat de eigenaar zich inzet voor restaureren en conserveren van het roerend en onroerend erfgoed en het herstellen van het cultuurhistorisch landschap rond het dorpsgezicht. Met tal van activiteiten wil hij het draagvlak voor erfgoed bij het groot publiek vergroten via lezingen, wandelingen en cursussen. Succesvol zijn de opledingen in hagen vlechten, bomen knotten en maaien. Verder beschikt hij over bronnenmateriaal en documentatie over Tielt-Winge.
Voor er zomaar aan herstel van het beschermde gebouw gedacht werd, werd een bouwhistorisch én een archeologisch onderzoek uitgevoerd. Eind 2022 werd het hersteldossier goedgekeurd. We zijn benieuwd hoe het oude pand in zijn glorie zal herrijzen.
Auteur: Jan Rymenams
Historisch gebouw

De Sint-Germanuskerk (Miskom) en een merkwaardig museum van devotie
De Sint-Germanuskerk van Miskom kijkt een beetje vanuit de hoogte op je neer. Je moet even zoeken om in het Kerkstraatje de trappen naar de ingang te vinden. Maar verrassend heeft men aan de straat een lift geïnstalleerd voor minder mobiele kerkgangers.
De kerk is een neogotische constructie uit ca. 1875 van de architect Louis Van Arenbergh. Hij was de tweede generatie van Leuvense architecten die als provinciaal architecten heel wat kerkgebouwen in het Hageland op hun naam staan hebben. Alleen het zand- en bakstenen koor dateert nog uit de 17de eeuw. In 1970 werd de kerk reeds gedesaffecteerd en bedoeld om afgebroken te worden. De afbraak werd gelukkig door het KCML tegengehouden omwille van de archeologische waarde van het koor en het dorpsgezicht. Sinds 2014 is hier Museum voor Volksdevotie gevestigd dat reeds 10 jaren lang in de schoollokalen onderdak had. Het loont zeker de moeite om hier binnen te stappen. Een bezoek laat je een overweldigend beeld zien van volksheiligen en duizenden devotionalia. De conservator zal je met een warm hart ontvangen en je honderuit vertellen. Let wel even op de openingsuren.
Rond de kerk ligt het kerkhof zoals het meer dan een halve eeuw geleden verlaten werd. Het is een getuigenis van een eeuw dorpsleven.
Auteur: Jan Rymenams
Museum

De oude Pastorij van Miskom
Aan de overkant van de kerk staat zijdelings afgekeerd van de weg, de oude pastorie. Het is wat men noemt een zand-bakstenen dubbelhuis uit 1792. De oude pastorie zou tijdens de godsdiensttroebelen in de 17de eeuw verwoest zijn. Volgens Wauters bestond ze alleszins niet meer in 1613. Lange tijd nadien had Miskom geen eigen bedienaar. Het zou de pastoor van Kersbeek zijn die de diensten waarnam. Wanneer er begin 18de eeuw een nieuwe pastorie gebouwd werd, ontstond er later onenigheid tussen pastoor en bevolking omdat de pastoor hier niet wilde wonen het gebouw voor eigen profijt verhuurde.
Auteur: Jan Rymenams
Historisch gebouw

Reyserenvreun, nog een vroente, de heilige Geest en een kale berg
Rijzeren is weerom een vroente of zo'n gehucht op gemene grond. Als je hier een klein ommetje wilt doen van een paar honderd meter, maar dat zeker de moeite waard is, dan neem je links de Reyservreun. Hier passeer je voorbij een bijzonder groot veeteeltbedrijf op een plek waar vroeger de Heilige Geesthoeve was. Vandaag is het een erg moderne stal midden de weilanden. maar vroeger was dit eigendom van de Geesttafel van Diest. Dit was een soort van OCMW avant la lettre. Vaak waren dit rijke instellingen omdat ze regelmatig legaten ontvingen van weldoeners die hoopten op een goede ontvangst in de hemel of die hun laatste jaren onbezorgd sleten in een gasthuis van de Tafel. Niet zelden bestonden deze legaten uit grond.
Als je wat verder doorloopt kom je op de Kaleberg, een hoog punt in de regio en waar je een prachtig uitzicht hebt op het omringende landschap. Als je even wilt rusten, dan staat hier een bank.
De naam zou komen van het gehucht, Rijseren, komt van Ter IJzeren, waarbij IJzer de naam is van een beekje op zijn beurt afkomstig de Keltisch benaming Isara. dat betekent 'woelig, fris water'. De niet zo spectaculaire beek die we in de buurt zien, noemt evenwel de 'Spoelbeek'.
In het gehucht was er ook een dries, Rijserendries, en dat was een gemeenschappelijke weide waarop iedereen zijn dieren kon laten grazen.
Dorpszicht

Sint-Rochuskapel. Waar de pest niet verder kon.
De oudste kaart waar de kapel vermeld staat is deze van Villaret, daterend van halverwege de 18de eeuw. Maar er zou reeds eerder een kapel gestaan hebben. De legende gaat dat ze werd opgericht op de plaats waar in 1624 de pest werd tegengehouden. Deze had reeds Kortenaken en delen van Miskom geteisterd, maar werd tegengehouden wanneer men aan de bouw van de kapel begon. Dat het er een voor de heilige Sint-Rochus was, was vanzelfsprekend. Sint-Rochus was zowat de meest populaire pestheilige.
Opvallend was dat de kapel in de jaren na de ‘Spaanse griep’, die Europa teisterde op het einde van de Eerste Wereldoorlog, een bijzondere toeloop kende.
De kapel werd in 1924 – zie jaarsteen in de geveltop – heropgebouwd. Oorspronkelijk was het de bedoeling om een rijkere kapel te voorzien, maar de inbreng van de offerblok en de beperkte crowd funding maakte dat na de Eerste Wereldoorlog een meer bescheiden plan moest worden uitgevoerd, weliswaar getekend door kanunnik Raymond Lemaire. Het aspect is neoromaans. Het eeuwenoude beeld van Sint-Rochus werd in 1994 gestolen en vervangen door een beeld dat een gift was van de Vrienden van de Sint-Rochusparochie uit Aarschot. Maar dat kunnen we vandaag blijkbaar niet meer zien want de kapel lijkt een stapelplaats van kerkstoelen en wacht nog op een herinrichting van het inerieur.
Kapel

Een bijzondere combinatie: een elektriciteitscabine en het Heilig Hart van Maria.
Het is een beetje wonderlijk, deze combinatie van een bescheiden kapel en een hoge elektriciteitskabine.
Deze elektriciteitscabine dateert uit het interbellum. Hier werd elektrische middenspanning omgezet in laagspanning alvorens die lokaal te distribueren. Eigenaar is de Provinciale Brabantsche Elektriciteitsmaatschappij. De PBE werd opgericht in 1928. Deze maatschappij bestaat nog steeds als onderdeel van het huidige Fluvius. Deze vereniging zorgde voor de uitrol van het elektriciteitsnet in de voormalige provincie Brabant. Hiervoor werden in de hele regio deze elektriciteitscabines geplaatst. Ondertussen zijn er een groot aantal verdwenen. De cabine vormt een zeldzame getuigenis van de uitrol van nutsvoorzieningen en modernisering van de landelijke gemeenten.
Het gebouw bestaat uit een monolitische toren van bakstenen op een betonnen voet. De voet is aan de voorzijde voorzien van bossagewerk. De baksteen is een oranje-roze baksteen, zeer typisch voor het interbellum in deze streek. Het bakstenen deel is gebouwd in een kruisverband, de hoekpilasters in een gestrekt verband. Centraal in het verdiepte veld bevindt zich een plakkaat in baksteen met een bekleding in cement met het opschrift: ‘Provinciale Brabantsche Electriciteits Maatschappij PBE’. Bovenaan het verdiepte veld zijn er metalen aanhechtingspunten aanwezig waar steunen voor kabels zijn aangehecht. Je ziet nog enkele oorspronkelijke glazen en porseleinen isolatoren waar oorspronkelijk de elektriciteitskabels toekwamen. Aan de cabine lopen nog bovengrondse elektriciteitskabels die het gebouw ingaan. Het is dus duidelijk dat het gebouw nog een functie heeft. Boven het bakstenen deel is er opnieuw een betonnen plaat. Het geheel is bekroond met een uitstekend plat dak in gewapend beton. De betonijzers komen bloot te liggen.
In de schaduw van de cabine staat een eenvoudige kapel. Nergens konden we een naam voor de kapel terugvinden of aan wie ze oorspronkelijk was toegewijd. Wanneer je binnenkijkt zie je een beeld van het heilig Hart van Maria. Bijzonder is ook dat hoog boven de voorzijde een niskappeltje achter glas werd gemaakt. dat doet sterk denken aan de vroegere gewoonte in de streek om de huizen van een kapelnis te voorzien.
Gebouw

De nieuwe hoeve Kemerlinckx. Een burgemeester, jenever en bier.
Deze doening was op het einde van de 19de eeuw de hoeve met de meeste grond in Miskom, zo’n 45 à 50 ha. Wat we nu zien als een gesloten blok en verkeerdelijk als vierkantshoeve zou bestempeld worden, waren oorspronkelijk losse volumes, gescheiden van mekaar omwille van brandgevaar. Pas in de loop van de tijd zijn ze met mekaar verbonden geraakt. Bemerk bij de dwarsschuren de grote inrijpoorten die toch wel iets zeggen over de rijkdom want hier reden de wagens met opgetast graan en andere veldvruchten binnen. En dat die rijkdom moest beschermd worden zie je bij de westkant van de schuur aan de ramen met tralies.
De hoeve dateert van 1820 en werd gebouwd door Joannes Franciscus II Kemerlinckx (1780-1853), de zoon van een Kemerlinckx uit de 'oude' hoeve 50 meter verderop. Diens zoon – eigenlijk een ‘gewettigd kind’ – zou met een volle nicht trouwen. Het vreemde is dat ze beiden zeven jaar zijn wanneer ze huwen in 1823. Dit kon nog wel in de Hollandse periode en gebeurde om dynastieke of economische redenen. Dat er meer moet achter zitten blijkt uit het feit dat zijn ouders pas in 1831 huwen!
Hij werd burgemeester van Miskom, maar dat was niet zo verwonderlijk want hij was ook hier brouwer en jeneverstoker. Brouwers waren immers rijk genoeg om aan de verkiezingen in een stelsel van cijnsrecht deel te nemen. Er waren geen materiële voorwaarden om verkozen te worden, maar om te kunnen stemmen had je wel rijkdom nodig en werd je kiesrecht bepaald door de hoogte van directe belastingen. Dat verschilde in functie van het aantal inwoners. Voor een dorp van minder dan 1000 inwoners - zoals Miskom - lag het kiesrecht op minder dan 50 frank aan directe belastingen. Geen wonder dat alleen een selecte club de politiek in het dorp bepaalde.
In die periode was een jeneverstokerij vrij logisch op een hoeve waar de granen beschikbaar waren. Omdat deze stokerij niet vergund was, werd ze op het kadaster aangeduid als ‘gevaarlijk gebouw’. De likeurstokerij werd nog voor 1900 opgeheven omwille van een wetgeving die een jaarlijkse vergoeding voorzag voor het stilleggen van de stokerij.
De brouwerij was gekend onder de naam ‘Brouwerij De Ster’ die bieren aan lokale cafés leverde. In de Eerste Wereldoorlog werd het koper gestolen door de Duitsers, maar ondanks startte de brouwerij in 1922 weer op en bleef actief tot 1945. Ze brouwde twee soorten bier voor de lokale herbergen. Dit was rond 1880 niet de enige brouwerij. Er zouden er zo’n drie geweest zijn op de ongeveer 500 bewoners te Miskom.
Hoeve

De Velpe en de verdwenen Overmolen
Op het einde van de Strostraat zie je nog de gebouwen van de Overmolen. Een waterrad zie je niet meer. De Overmolen (Overste Molen), Stiersmolen of Molen Van Wilder (naar de eigenaars-molenaars) was een korenwatermolen op de Velpe. Het was eveneens een onderslagmolen waar het water onder het rad doorstroomde. De molen dateert van het einde van de 15de eeuw. Van Wilder kocht hem in 1869. Hij was ook eigenaar van de windmolen van Miskom. De molenaar werkte op beide molens. In 1938 was er brand en diende de molen met de activiteiten te stoppen. We zien hier ook een vistrap.
Maar interessant is dat we hier ene mooi gezicht hebben op de Velpe. De Velpe ontspringt in Opvelp (Bierbeek) en mondt zo'n 35 km verder uit in de Demer bij Halen. De naam komt van het Frankische ‘felwa (wilg) + ‘apa’ (water): wilgenbeek.
In de vallei zijn nog heel wat eeuwenoude landschapsstructuren zoals kleine percelen met knotwilgenrijen en houtkanten te bemerken. De Velpe is de rivier die het water van zandlemig Hageland afvoert. In de vallei zijn nog enkele mooie watermolensites. De vallei is van groot belang omwille van de flora en de fauna, onder meer op ornithologisch vlak. In de tweede helft van de 19de eeuw werden op tal van plaatsen in het alluvium van de Velp de beemden omgezet in bos- of populieraanplantingen. Voorheen bestonden nog grote delen van de vallei uit open uitgestrekte beemden. Hier is dit beemdenlandschap goed bewaard gebleven.
Het alluvium tussen Kortenaken en Kersbeek-Miskom is sinds het einde van de 18de eeuw niet veel gewijzigd: de perceelsstructuur is behouden. Er is nog heel wat perceelsrandbegroeiing die in combinatie met de percelen bos (die er eind 18de eeuw ook al waren) een gecompartimenteerd landschap vormen. Tussen Miskom-Vroente (zie Arnautsmolen) en Miskom-dorp is een deel van de beemden omgezet in akkers en boomgaarden. Graas- en hooilanden met geknotte bomenrijen zijn kenmerkende elementen.
De historische actie rond de Velpe in de jaren 70-80 van vorige eeuw staat symbool voor de werking van de toenmalige Regionale Vereniging Natuur en Landschap (nu Natuurpunt Oost-Brabant). Deze succesvolle actie tegen de aanbestede rechttrekking van de Velpe van Opvelp tot Kortenaken schreef geschiedenis. Het was de hefboom om een einde te maken aan het systematisch rechttrekken van beken ten behoeve van landbouw om drainage te verbeteren en graslanden te kunnen omzetten naar akkers. Daardoor vormt de Velpe nog een structuurrijke en meanderende rivier. Naast de rivier bestaat helaas wel een dicht netwerk van afwateringsgrachten waardoor het landschap verdroogde. Hierdoor verdwenen de meest natte hooilanden en de bijhorende natuurwaarden.
Rivier

De oude jongensschool, een woning voor de hoofdonderwijzer en 'AkkerArt'
In 1617 was er reeds een vermelding van een school in Miskom. De school hier dateert echter van 1860.
Kijk vooral eens op de voormalige speelplaats. Daar ontdek je een fraai stukje muurkunst. Achttien cultuur- en gemeenschapscentra in Oost-Brabant verenigden zich in 2024 als ‘Regio Oo(g)st’. Met hun Boerenproject werd aandacht gevraagd voor de essentiële rol van de lokale landbouw in het oosten van Vlaams-Brabant. Met het streetartproject AkkerArt werd het landelijke karakter van het Hageland en het Dijleland belicht en de boerenstiel gepromoot. In 15 steden en gemeenten is er, op soms onverwachte plaatsen, gloednieuwe street art te vinden.
Hier zien we het werk van Hans Geyens. Hans Geyens is een kunstenaar en letterschilder die zijn inspiratie vindt in de stedelijke omgeving, vooral in de historische en moderne mix van Leuven. Zijn werken, bekend om hun sterke visuele impact, combineren abstractie met grafische kunst. Het gedicht werd geschreven door een inwoner van Kortenaken, nl. Carla Laureys. De juiste volgorde van het gedicht leest van onder naar boven!
Street art

Vredesboom van Assent
De vredesboom van Assent
Zomerlinde
De linde was in Germaanse gebieden geliefd als dorpsboom, gewijd aan de godin Frey.
Een linde heette de bliksem af te weren en gold als teken van de lokale jurisdictie.
Het verhaal van onze vredesboom
Deze boom werd in 1930 geplant naar aanleiding van de 100ste verjaardag van België.
Omdat in die tijd bomen nog niet met kluit geleverd werden, moesten ze geplant worden in de herfst of in de winter.
Men besliste onze linde te planten op 11 november 1930, de dag van Wapenstilstand, herdenking van het einde van WO I.
De linde kreeg de naam Vredesboom.
De plechtigheid vond plaats onder het goedkeurend oog van toenmalig burgemeester Gust Reniers, de Nationale Oud-strijdersbond en de leerlingen van de gemeentelijke jongens- en meisjesschool.
De 12-jarige Leon Roovers mocht de jonge linde in het plantgat plaatsen.
Het volgende versje werd voorgedragen;
De stervende soldaat
Hij lag daar naast een wilgenboom,
Vergat zijn leed in blijde droom,
Zijn leven vloeide langzaam weg,
Een merel in een verre heg
Zong luide van vergane dag,
Zijn lied van vreugde en zonnelach.
Bron: half vergaan infobord bij de vredesboom.
Auteur: Eddy&Rita
Boom

GS Bikers rit 19 voor team C in 2026