Paterskerk Tienen
Vertrek aan de oude Begijnhofkerk Tienen beter gekend als de Paterskerk (in 1976 werd de kerk door een hevige brand grotendeels vernield)
Auteur: JM fietser
Meer informatie
Kerk

RAVEL Jodoigne
In centrum van JAuche naast de frituur start het nieuw aangelegde stuk RAVEL dat in Ramilles uitkomt op de RAVEL Hoegaarden-Namen
Auteur: JM fietser
Meer informatie
Pad

Het toreke
De voormalige stadsgevangenis aan de Grote Markt in Tienen werd gebouwd in 1848 naar de plannen van architect François Drossaert. Bij de kostenraming werd rekening gehouden met de recuperatie van materialen afkomstig van de gesloopte 18de-eeuwse Gevangenenpoort. Na de restauratie in 1978 werd het ingericht als museum. Na 20 jaar werd het museum gerenoveerd en gevoelig uitgebreid. In het oudste gedeelte van het museum krijgen de unieke vondsten van de Gallo-Romeinse opgravingen een plaatsje, terwijl in de nieuwe tentoonstellingsruimte vooral aandacht wordt geschonken aan de Hagelandse geschiedenis tussen de 16de en de 20ste eeuw
Meer informatie
Gevangenis

Bogaardenklooster
De bogaarden -of beggaarden- waren de mannelijke tegenhangers van de begijnen. Het was een groep vrome mannen, die men oorspronkelijk 'beguini' noemden. Rond 1250 werden ze vooral 'beghardi' genoemd. Ze leefden net als hun vrouwelijke 'collega's' in afzonderlijke woningen, gegroepeerd rond een centraal kerkgebouw.
Klooster

Hoegaarden Brouwerij
Het meest gekende bier van de brouwerij van Hoegaarden is ongetwijfeld het witbier van Hoegaarden. Mout, tarwe, hop, water, koriander en gedroogde sinaasappelschil zijn de ingrediënten. Het bier is ongefilterd en is van hoge gisting. Daarenboven wordt het nog eens gegist in de fles. Het alcoholpercentage bedraagt 4,9%. Het is een fris bier en een uitstekende dorstlesser. Het heeft ook een karakteristieke smaak.
Auteur: Dromos
Brouwerij

L’église Saint-Médard
De kerk van Saint-Médard werd rond 1175 door de graven van Duras afgestaan aan de hospitaalorde van Sint-Jan van Jeruzalem. De huidige kerk in gotische stijl werd opgetrokken uit plaatselijke bouwmaterialen (gres en kalksteen). Het koor met een halfrond chevet en aan de buitenkant een verhoging met twee niveaus met lage ramen met rondboog onder een muurarcade, en het dwarsschip dat uitgeeft op twee apsiskapellen, verraden nog steeds een romaanse invloed. De constructie werd voltooid in het begin van de 14de eeuw met de hoge delen van het schip en de toren. Enkel de gewelven van de zijbeuken en de apsiskapellen zijn origineel. Die van het hoofdschip en het dwarsschip dateren uit 1759.
Auteur: Wizpr.guide
Gebedsplaats

Sint-Gorgoniuskerk
De toren in witte gobertangesteen uit de streek domineert van verre het beeld van de brouwersgemeente. De kerk staat bekend als grootste rococokerk van het land. Ze kwam tot stand met kapitaal van de brouwers in 1754-59, nadat de oudere romaanse kerk was ingestort. De cartouche op de in 2006 gerestaureerde toren verwijst naar Alpäidis, gravin van Hoegaarden, die omstreeks 977-987 het Hoegaardse kapittel stichtte. Het Kapittelhuis en – park (toegankelijk) naast de kerk verwijzen hier ook naar. Kerk en andere gebouwen in de dorpskom getuigen van de welstand die de quasi autonome Luikse enclave in het hertogdom Brabant wist te verwerven. Onder de kerktoren is een beveiligde schatkamer ingericht met een romaans doopvont, een gotisch beeldhouwwerk en de palmezel die jaarlijks met palmzondag in processie wordt rondgedragen. Opvallend zijn ook de preekstoel, biechtstoelen en het omvangrijke koorgestoelte. Let wel op waar u loopt: de notabele bouwheren van weleer rusten in de crypte onder u. De bedevaartskapel  van Sint-Katharina (18de eeuw) in het gehucht Hauthem is tevens geopend. De kapel is onder meer bereikbaar via een panoramisch wandelcircuit van 5km. Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide
Kerk

De drie Tumuli
De drie Tumuli U staat nu voor de drie imposante Romeinse grafheuvels. Deze heuvels herbergen elk het graf van één persoon! Dit monument is het enige openluchtrestant van het beroemde Gallisch-Romeinse verleden van de stad. U vindt meer informatie en de illustratie van de twee bovenste elementen in het museum "Het Toreke".
Auteur: Itinéraires cyclistes BMW
Begraafplaats

Sint-Germanuskerk
Tienen werd ooit de blanke stad genoemd wegens zijn witgekalkte gevels, maar tegenwoordig vooral vanwege zijn witte torens. Van op afstand zijn er vier zichtbaar: van west naar oost de nieuwe watertoren, de kerken van Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Germanus en de koeltoren van de suikerraffinaderij. De toren van Sint-Germanus is hiervan veruit de oudste: romaans, met zijn basis uit de 12de en 13de eeuw. De kerk staat er ook erg geprivilegieerd: op de hoogte van de Veemarkt, onder meer bereikbaar via twee steile trappen, met een stemmig beiaardhoekje aan de Apostelenhof. De kerk is tevens een voorbeeld van de bouwstenen uit de streek, vooral het kwartsiet van Overlaar. De toren (65 meter) en zijn beiaard (54 klokken) zijn bij gelegenheid te bezoeken. In de kerk tref je de organist aan het werk. Deze kerk is vereerd met het oudste kerkorgel van de Nederlanden. Na rampen in onder meer 1536 en 1635, zijn delen gotisch verbouwd. Mettertijd kwamen delen van de kerk ,,scheef'' te staan. Het koor is zeven graden uit de as van de beuk opgetrokken en de torenspits verzakte na een ontploffing in de stad. In 2003 werden drie muurschilderingen van Yvan Struys ingewijd. Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide
Kerk

Chapelle Notre-Dame-du-Marché
De Notre-Damekapel , ook de 'Chapelle du Marché genoemd, is herkenbaar aan haar toren die bekroond is met een originele gedraaide spits uit de eerste helft van de 17e eeuw. Ze bevindt zich op de Grand-Place en dat was vroeger de Place du Marché. Ze werd intra-muros met stenen van Gobertange opgetrokken in de 14e eeuw, dankzij de milde burgers en ambachtslui van de stad. De kapel heeft een toren met vier niveaus, een enkele beuk met twee traveeën en een koor met een veelhoekige koorafsluiting. Een portaal in gotische stijl is ingewerkt in een spitsboogstructuur met daarboven een hoog venster. Voorbij het portaal en de westelijke toren markeert een spitsboog de overgang naar het kerkschip, dat licht krijgt via vier vensters, en naar het koor met zijn spitsboogvensters. De bodem is geplaveid met een damboordpatroon, waarin stenen van Gobertange afgewisseld zijn met kalkstenen uit de Maasstreek. De kapel werd tot de 18e eeuw verschillende keren heringericht, aangepast en uitgebreid - onder meer ten gevolge van een brand in de 17e eeuw. Ze werd in haar geheel gerestaureerd en die werken werden beëindigd in 2011. Het meubilair bestaat onder meer uit een barok hoogaltaar dat gewijd is aan Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans, in 1716 gerealiseerd door Guillaume Castagne uit Namen. Het altaar in de linker zijbeuk is gewijd aan de Maagd, dat aan de rechterzijde aan Ste-Rita. Voorheen was het gewijd aan St-Roch, de heilige die werd aangeroepen in tijden van epidemies. De kapel herbergt een opmerkelijk monument, een cenotaaf in blauwe hardsteen boven de grafsteen van graaf Winand de Glymes en zijn echtgenote Michelle de Yedeghem, overleden in de tweede helft van de 17e eeuw. Zij waren samen met de familie de l’Escaille, belangrijke lokale personages. De grafsteen lag oorspronkelijk in het koor, vervolgens in het kerkschip, maar werd tijdens de restauratie verplaatst naar de bijkerk die de sacristie vervangt. Monument geklasseerd op 24/12/1958
Erfgoed

Het oude stadhuis
Het oude stadhuis, dat momenteel onderdak biedt aan culturele verenigingen en diensten, is niet het eerste gebouw dat deze functie kreeg in Jodoigne. Er was sprake van een gemeenschapshuis dat in slechte staat verkeerde in de tweede helft van de 16e eeuw. Het huidige gebouw in classicistische stijl, gewoonlijk 'Hôtel des Libertés' genoemd, dateert van de eerste helft van de 18e eeuw, zoals de jaartallen 1733 en 1734 aangeven. Het is er gekomen, net zoals het Kasteel van het Graafschap of het Kasteel Pastur, gelegen in de rue du Château, dankzij een opdracht van Graaf de Romrée aan architect Verreucken, na de brand op de Grand-Place in 1710. Het oude stadhuis heeft een gevel die gebouwd werd met stenen van Gobertange, net zoals veel lokale gebouwen. Het is bereibaar via een centraal bordes met een leuning in smeedijzer. De hoofdgevel heeft twee niveaus met vijf traveeën die goed te onderscheiden zijn vanwege de verschillende behandeling van de oppervlakte, enerzijds met bossage, anderzijds met dunne houwstenen. Bovenaan onderscheidt men een driehoekig fronton met een ovalen oculus. Het gebouw onderging een restauratie door J. Clément tijdens het interbellum. Geklasseerd op 26/11/1973
Historisch gebouw

De stadswallen
De stad Jodoigne was ooit volledig omgeven met wallen die vermoedelijk dateerden uit de 13e eeuw, maar die de in de loop der eeuwen werden vernield. Vandaag heeft de stad nog enkel gedeeltelijke maar relatief belangrijke overblijfselen van de muur. De resten geven een idee van de min of meer diehoekige vorm van de versterking, die acht of negen torens telde en verschillende poorten. De muren omcirkelden de oorspronkelijke burcht, de voorganger van het huidge kasteel Pastur, de Grand-Place of Place du Marché en het middeleeuwse stadje. De Saint-Médardkerk, die vandaag deel uitmaakt van het uitzonderlijk erfgoed van Wallonië, lag evenwel buiten de stadsmuren. De belangrijkste stukken van de muur die bewaard zijn gebleven, bevinden zich aan de achterzijde van het nummer 4 in de rue Saint-Jean. Het gaat om een halfronde toren en een relatief consequent deel van de muur zelf. Andere resten van de versterking in breuksteen en steen van Gobertange zijn te zien achter het nummer 13 van de rue du Château, achter de nummers 1 tot 11 van de rue de la Grande Montagne en de nummers 8a, 9 en 10 van de Grand-Place (in het hart van het burggraafschap) en ten slotte in de rue du Sergent Sortet, achter het nummer 25 of het oud kasteel Ghobert. Geklasseerd op 07/07/1976
Historische plaats

Het klooster van de Grijze Zusters
Het etablissement van de Grijze Zusters of Hospitaalzusters van de Orde van Saint-François in Jodoigne, zag het daglicht in 1512, toen de bisschop van Luik, Érard de la Marck, hen toestond om zich te bekommeren om een gasthuis dat al in de 14e eeuw in geschriften werd vermeld. In 1515 liet de baljuw van Wasseiges, Jacques de Glymes, rechtover het gasthuis een kloostergebouw optrekken, samen met een kapel gewijd aan Saint Nicolas. Het klooster verdween in 1798 in de wervelwind van de Franse Revolutie, Vandaag zijn er van het klooster enkel schamele resten in de vorm van een afgeschuinde onderbouw en sporen van vensters zijn nog zichtbaar op de parking van de rue du Sergent Sortet. Op de plaats van het klooster verrijst nu een gebouw uit de 19e eeuw, waar vroeger de oude middelbare school van Jodoigne onderdak heeft gevonden. Geklasseerd op 16/11/1982
Klooster

Orgel van de Saint-Lambertkerk
De Saint-Lambertkerk werd gebouwd door architect Émile Coulon in de tweede helft van de 19e eeuw. In haar huidige staat telt ze een sober neoclassicistisch kerkschip met twee zijbeuken met vijf traveeën, en een toren die voor de helft in witte steen werd gebouwd. Dit deel van de toren is ouder dan de kerk en heeft een hele geschiedenis achter de rug. Hij behoorde bij de eerste kerk die hier verrees en die vernietigd werd in de eerste helft van de 14e eeuw. De toren vermeldt het jaartal 1732 boven het barokke portaal, waar ook een nis steekt met de afbeelding van de patroonheilige, en het jaartal 1755 op de verhoging in baksteen. Het meubilair telt onder meer een mooie preekstoel. De begraafplaats rond de kerk heeft op het einde van de 19e eeuw plaats gemaakt voor een parkje. Het gebouw is vooral bijzonder vanwege het als monument geklasseerde orgel. Dat werd gebouwd in 1869 en op een galerij geplaatst rechtover het koor. Het is van de hand van Louis en Florian Gheude uit Nivelles. Het orgel verkeert nog steeds in originele staat. Enkel één deel van het pijpwerk werd in het begin van de 20e eeuw vernieuwd. De orgelkast werd gemaakt door Joseph Gibert, ook uit Nivelles.Het instrument heeft drie torens rond de compartimenten. Het werd gerestaureerd in 1948 en bleef tot vandaag functioneren. Geklasseerd op 29/08/1990 (orgel)
Erfgoed

Les carrières souterraines de Folx-les-Caves
De gemeente Folx-les-Caves mag uitpakken met een bodem waarin men zowat 4 ha ondergrondse galerijen vindt. Over de precieze oorsprong heeft men tot vandaag geen duidelijkheid. Deze galerijen, waarvan de oudste bekende beschrijving dateert van het begin van de 17e eeuw, variëren in breedte van 2 tot 8 m en in hoogte van 2 tot 4 m en op sommige plaatsen zelfs tot 6 meter. Dit kluwen, dat oorspronkelijk één enkele ingang had, behoort tot twee verschillende netwerken.  Ze zijn met elkaar verbonden door een passage die vandaag niet meer in gebruik is. De aanwezigheid op een bepaalde plaats van de ondergrondse bedding van een waterloop kan geen verklaring geven voor het uitgestrekte netwerk van galerijen, dat wel degelijk aan de mens moet toegeschreven worden. Het is echter moeilijk om te bepalen wanneer het ontstaan is en om welke reden. Mogelijks lag de winning van mergel aan de basis, die gebruikt werd om te mengen met de zware grond van het Haspengouwse plateau. De site van Folx-les-Caves is ook opmerkelijk vanuit geologisch en paleontologisch standpunt. Geklasseerd op 08-07-993 Uitzonderlijk erfgoed van Wallonië
Erfgoed

Folx-les-Caves
Folx-les-Caves is een dorp in de Belgische provincie Waals-Brabant en een deelgemeente van de gemeente Orp-Jauche. Het was een zelfstandige gemeente tot het bij de fusie van 1971 toegevoegd werd aan de gemeente Geten die zelf op zijn beurt in 1977 opging in de nieuwe fusiegemeente Orp-Jauche. Folx-les-Caves is vooral bekend omwille van zijn grotten.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Grotten van Folx-les-Caves
Unieke plaats, gelegen te Haspengouw. Dit door de mens gegraven doolhof strekt zich uit over meerdere hectaren. Het diende als schuiloord voor het Neolitische volk en sinds 1886 als paddestoelenkwekerij. Een verkenning van de geologie, de archeologie, de architectuur, de kunst, de mycologie, de legenden en het volksgeloof. Groepsbezoeken tijdens de week op aanvraag. In januari open op afspraak voor groepen. Duur van het bezoek: 1 u. Voor scholen: prehistorische animatie in samenwerking met het Archeologiemuseum van Orp-le-Grand. Bereikbaar: autostrade E40 (Hoegaarden afrit 25 - Hannuit afrit 28) - E411 (Thorembais afrit 11 - Champion afrit 13).
Auteur: Dromos
Berg

Den Venetiaen
Het oudste café van Hoegaarden is terug van weggeweest. Den Venetiaen heeft de deuren weer geopend op het Gemeenteplein. Uitbaters Paul 'Toets' Thielemans en Dirk De Wolf verhuisden het café tijdelijk naar de Brug tijdens de verbouwingswerken, maar de vernieuwde Den Venetiaen is nu weer open op de vertrouwde stek. "Het was fantastisch op de Brug. Al onze stamgasten hebben de moeite gedaan om tot daar te komen. Er zijn zelfs een aantal klanten bijgekomen." In vernieuwde café zal ook het eigen bier getapt worden: Venetiaens blond, een tripel van het vat.
Auteur: De Tuinen van Hoegaarden
Cafe

Vierkantshoeve De 11000 Maagden
De Vierkantshoeve De 11000 Maagden is een pracht van een gesloten hoeve. Er is een opschirft te zien: "IN DE REFUGIE VAN DE ELF DUYSENT MAEGDEN 1748" en ook nog "Sint-Ursula en de 11000 maagden" boven de segmentbooginrijpoort, die toegang verleent tot het binnenhof. De hoeve ontleent dus haar naam aan de legende van SInt-Ursula.
Volgens de "Legenda aurea" was Ursula de beeldschone, wijze en vrome dochter van de christelijke koning Deontus van Bretagne. Haar reputatie was de koning van Engeland ter ore gekomen. Hij zond een ambassadeur naar Deontus om haar ten huwelijk te vragen voor zijn enige zoon Aetherius en eventueel met oorlog te dreigen als vriendelijkheid niet tot een resultaat leidde. Deontus was ten einde raad; hij wilde zijn dochter niet uithuwelijken aan de zoon van de machtige heidense koning die berucht was om zijn wreedheid. Maar Ursula was wiskundig goed bij de pinken en raadde haar vader aan het aanzoek te accepteren op voorwaarde dat de koning haar tien zeer mooie maagden zou sturen, elk vergezeld door 1000 andere maagden en daarbovenop nog duizend maagdelijke gezellinnen voor zichzelf. Ze moest ook voorzien worden van schepen om met het gezelschap op reis te gaan. Verder bedong ze een termijn van drie jaar voor een bedevaart naar Rome en om de jonge prins de gelegenheid te geven het christelijke geloof te bestuderen en zich te laten dopen. De vloot vertrok en legde aan in Keulen. Een engel verscheen aan Ursula om haar mee te delen dat ze na haar reis naar Rome hier zou terugkomen en de martelaarskroon zou ontvangen, samen met al haar reisgenoten. Ze zeilden door naar Bazel en van daar ging het over land verder naar Rome. Daar werden ze verwelkomd door paus Cyriacus, volgens de schrijver de negentiende opvolger van Petrus, maar hij voegt eraan toe dat hij geschrapt werd uit de lijst van pausen omdat hij beslist had zijn pontificaat op te geven en de maagden terug naar Keulen te vergezellen. Ze vertrokken terug naar Keulen. Een aantal edelen en geestelijken sloot zich bij hen aan. Toen ze aankwamen in Keulen werd de stad belegerd door de Hunnen, die het complete gezelschap vermoordden, alleen Ursula bleef gespaard omwille van haar grote schoonheid, op voorwaarde dat ze de bruid zou worden van hun aanvoerder Atilla. Ursula weigerde en werd door Atilla met een pijl doorboord. Aetherius, die ondertussen na de dood van zijn vader koning was geworden, had zich bekeerd tot het christendom. Door een goddelijke boodschap verwittigd, reisde ook hij naar Keulen om er zijn bruid te ontmoeten en stierf er samen met haar de martelaarsdood. Na de slachting werden de Hunnen verdreven door een hemels leger van maagden, uiteraard samengesteld uit de maagden die de Hunnen net hadden gedood.
Auteur: Dromos
Hoeve

Sint-Rochuskapel
Eénbeukig gebouw van bak- en zandsteen, uitlopend op een halfronde apsis, opgenomen in een neostijlcomplex. Gevel versierd met volutes en bekroond met een fronton, heden grotendeels achter een vleugel van het klooster verborgen; onderaan cartouche, gedateerd 1767.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen

Het Begijnhof
vermoedelijk startte men omstreeks 1240 met de bouw van de Begijnhofkerk. In de volksmond ‘Paterskerk’ genoemd. De meeste huisjes van het Begijnhof werden door bombardementen uit de Tweede Wereldoorlog vernield. In 1976 brandde deze vroeggotische kerk, de tweede oudste begijnhof van België, grotendeels af. Men richtte de ruïne na restauratie in als wandelpark.
Auteur: gita kinnaer
Begijnhof

Koninklijk Atheneum
Het "Koninklijk Athenaeum van Thienen" is ontstaan in 1920 toen het "Gemeentecollege van Thienen" (of "Collège Communal de Tirlemont", opgericht in 1802) door de Staat overgenomen werd. De huisvesting werd overgebracht naar het Oudemannenhuis in de Gilainstraat.
Tijdens het schooljaar 1924-1925 werden de eerste meisjes toegelaten en waren er reeds drie Nederlandse klassen. In september 1925 bestond het Atheneum uit 276 leerlingen waarvan er 118 ingeschreven waren in de Franse afdeling en 158 in de Nederlandse. Tot 1930 werden slechts enkele vakken in het Nederlands onderwezen en de leerlingen, vooral zij die uit de omliggende dorpen kwamen, hadden het wel moeilijk om over die taaldrempel te komen. In 1932 werd een volledig onderwijs in het Nederlands voorzien op basis van “streektaal = moedertaal”.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft het Atheneum zeer zwaar geleden onder de bezetter. De school werd herhaaldelijk door Duitse troepen bezet. In de gebouwen had het Geheime Leger zijn hoofdkwartier. In september 1944, toen de Duitse bezetting op haar einde liep, wilde het Geheime Leger Duitse soldaten in de school lokken om ze dan te ontwapenen. Een van hen kon ontsnappen en een Duitse tank verwittigen. De tank stelde zich op onder de poort van het gebouw tegenover het Atheneum en schoot. De leden van het geheime leger vluchtten via de achterzijde van het gebouw. De linkervleugel lag in puin. Het gebouw zelf werd zo geschonden dat na de oorlog nieuwbouw noodzakelijk bleek.
In 1946 werd architect Rimanque belast met het opmaken van de plannen voor een volledig nieuwe school die op de plaats van de oude gebouwd zou worden. Het werd een voor die tijd modern gebouw, sober van lijn, volledig uitgerust volgens de behoeften van de nieuwe tijd: ruime lokalen, speciale klassen voor fysica, chemie, aardrijkskunde, een turnzaal met speciale vloer en een feestzaal die ook als turnzaal kan ingericht worden. In 1950 werd begonnen met de bouw.
Tijdens het optrekken van het nieuwe gebouw moest de school elders ondergebracht worden. Hiervoor had de Tiense Suikerraffinaderij de lokalen van haar “Patronaat” in de Beaudouinstraat afgestaan. Op 18 november 1953 werden de nieuwe gebouwen van het Atheneum plechtig ingewijd in het bijzijn van de minister van Nationale Opvoeding, de heer Harmel. Het nieuwe Koninklijk Atheneum van Tienen vormt een indrukwekkend geheel van gebouwen. De lengte van de voorgevel, uitziend op de Gilainstraat, bedraagt niet minder dan 98,35 meter.
Het Koninklijk Atheneum Tienen – "den athenai" - heeft een rijke geschiedenis van bijna honderd jaar op zijn naam. In 2020 willen we dit op een gepaste wijze vieren.
Auteur: jonathanpaesmans
School

de 3 tumuli
Deze tumuli lagen langs de Romeinse hoofdweg Keulen - Boulogne. In ieder geval was één van de overledenen M(arcus) Probius Burrus. Zijn naam was het opschrift van een gouden buisje, dat zich onder één van de heuvels bevond. De heuvels werden in 1892 opgegraven, onder leiding van baron A. de Loë van de Société Archéologique de Bruxelles. Hij liet in de 3 tumuli gangen graven om er op zoek te gaan naar grafkamers. Dit lukte in tumulus 1 en 3. De vondsten werden openbaar verkocht.
Auteur: sinblauw
POI

Onze-Lieve-Vrouw ten Poelkerk
De kerk dankt haar naam aan een legende.An de noordzijde van de kerk vindt u het 'grotteke' dat in 1858 werd gebouwd.Dit grotje is nog steeds een bijzondere bedevaartsplaats voor vele Tienenaars.De Onze-Lieve-Vrouw ten Poelkerk is gebouwd in de 14de en de 15de eeuw.Na een brand werd de70 meter hoge toren in 1654 bekroonde met een barokke spits.In de eerste helft van de 19de eeuw vonden enkele verbouwingen plaats en werd de kerk uitgebreid met twee zijkoren en een sacristie.Boven het hoogaltaar bevindt zich een gotisch beeld uit 1362-1363 van Onze-Lieve-Vrouw ten Poel van de hand van Wauter Pans.
Auteur: JadeEs

suikermuseum
Professor Zucchero, de virtuele gids, bezit de gave om de bezoeker te reduceren tot een stofje, niemendalletje ter grootte van een molecule. En dan gaan we samen met kleurrijke animatiefiguren op zoek naar de zoete smaak van suiker.
Het museum omvat verscheidene afdelingen, gespreid over de 3 verdiepingen van de vroegere stadshallen.
Alle aspecten komen aan bod: van de suikerbietenteelt tot de verwerking ervan tot suikerproducten, het gebruik van suiker in voeding, de invloed ervan op onze gezondheid en het gebruik van suiker in de kunst.
Auteur: jochenmeeus
Museum

POI

Natuurreservaat van het Paradijs
Dit natuurreservaat in het hart van de Hesbaye is een voormalige kalksteenfabriek, ontgonnen voor de productie van cement en geëxploiteerd van 1899 tot 1956. Sindsdien heeft de natuur haar recht weer opgeëist. Dit milieu vormt vandaag de dag een gebied van grote biodiversiteit waar droge zones, bloeiende weiden, vochtige gebieden en bosrijke ruimtes naast elkaar bestaan. Het 3 hectare grote reservaat herbergt zeer zeldzame soorten zoals het bloedgeranium, de camérisier en drie soorten orchideeën.
Auteur: Val et Oli
Natuureducatief centrum

Ralph Nimmo Stele
U passeert de gedenksteen ter nagedachtenis aan de Amerikaanse soldaat Ralph Nimo, lid van de 113e Cavaleriegroep, een gemechaniseerde verkenningseenheid van het Amerikaanse leger. In de nacht van 6 op 7 september 1944, terwijl de geallieerde troepen hun opmars door België richting Duitsland voortzetten, raakte Ralph Nimo dodelijk gewond tijdens een patrouille. Hij werd neergestoken door een terugtrekkende Duitse soldaat, waarschijnlijk verrast of in het nauw gedreven in een laatste daad van verzet. De gedenksteen herdenkt niet alleen de opoffering van deze jonge soldaat, maar ook de inzet van de Amerikaanse eenheden die hun leven riskeerden om onze dorpen te bevrijden.
Auteur: Maison du tourisme du Brabant wallon

GS Bikers woensdagrit 2 in 2026