Suikermuseum
Een bezoek aan het gloednieuwe Suikermuseum mag zeker niet op het programma ontbreken. In dit museum gaan we op zoek naar de 'verloren smaak van suiker'. Kleurrijke animatiefiguren roepen op om de bron van het onheil op te sporen. Het wordt een tocht langs verhalen, geluiden en sfeerbeelden uit de kleurrijke wereld van suiker. Het museum omvat verscheidene afdelingen, gespreid over de 3 verdiepingen van de vroegere stadshallen. Alle aspecten komen aan bod: de boeiende sociale geschiedenis, de bietenoogst, de honingproductie van de bijen, tot alle mogelijke toepassingen van suiker. Op de zolderverdieping van het museum is een ruimte voorzien voor tijdelijke tentoonstellingen, opgesteld voor de duur van één jaar. Het Suikermuseum maakt gebruik van de nieuwste museumtechnieken.
Auteur: jochenmeeus
Meer informatie
Museum

Hoegaarden Brouwerij
Het meest gekende bier van de brouwerij van Hoegaarden is ongetwijfeld het witbier van Hoegaarden. Mout, tarwe, hop, water, koriander en gedroogde sinaasappelschil zijn de ingrediënten. Het bier is ongefilterd en is van hoge gisting. Daarenboven wordt het nog eens gegist in de fles. Het alcoholpercentage bedraagt 4,9%. Het is een fris bier en een uitstekende dorstlesser. Het heeft ook een karakteristieke smaak.
Auteur: Dromos
Meer informatie
Brouwerij

Kerk van Hoegaarden
Het hoofdaltaar (1783) is het werk van de beeldhouwer A.J. Gillis uit Tienen. De voorzijde stelt David voor die uit de handen van de hogepriester Achimelec de toonbroden ontvangt voor zijn hongerige soldaten. (zie O.T,  1 Sam 21,2-7)
Auteur: Wizpr.guide
Meer informatie
Kerk

Sint-Gorgoniuskerk
De toren in witte gobertangesteen uit de streek domineert van verre het beeld van de brouwersgemeente. De kerk staat bekend als grootste rococokerk van het land. Ze kwam tot stand met kapitaal van de brouwers in 1754-59, nadat de oudere romaanse kerk was ingestort. De cartouche op de in 2006 gerestaureerde toren verwijst naar Alpäidis, gravin van Hoegaarden, die omstreeks 977-987 het Hoegaardse kapittel stichtte. Het Kapittelhuis en – park (toegankelijk) naast de kerk verwijzen hier ook naar. Kerk en andere gebouwen in de dorpskom getuigen van de welstand die de quasi autonome Luikse enclave in het hertogdom Brabant wist te verwerven. Onder de kerktoren is een beveiligde schatkamer ingericht met een romaans doopvont, een gotisch beeldhouwwerk en de palmezel die jaarlijks met palmzondag in processie wordt rondgedragen. Opvallend zijn ook de preekstoel, biechtstoelen en het omvangrijke koorgestoelte. Let wel op waar u loopt: de notabele bouwheren van weleer rusten in de crypte onder u. De bedevaartskapel  van Sint-Katharina (18de eeuw) in het gehucht Hauthem is tevens geopend. De kapel is onder meer bereikbaar via een panoramisch wandelcircuit van 5km. Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide
Kerk

Tabernakel
Het hoofdaltaar (1783) is het werk van de beeldhouwer A.J. Gillis uit Tienen. De voorzijde stelt David voor die uit de handen van de hogepriester Achimelec de toonbroden ontvangt voor zijn hongerige soldaten. (zie O.T,  1 Sam 21,2-7)
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

église Notre-Dame de l'Assomption
Auteur: BobVerheyen
Kerk

van Osch Tienen
Ambachtenlaan 2A 3300Tienen Tel.: 016 81 25 39 Fax: 016 82 23 19 Email: info@vanoschtienen.net.bmw.be Website: http://www.vanosch.bmw.be
Auteur: BMW fietsroutes
Bedrijf

Het orgel van Sainte-Gertrudekerk
De kerk is een classicistisch gebouw in baksteen en steen van Gobertange, opgetrokken op een kleine hoogte die de beek van le Piétrain domineert. Ze heeft een smalle vierkante toren met ronde bijgebouwtjes, die bekroond is met een hoge veelhoekige spits. Achter deze toren bevindt zich een kerkschip zonder zijbeuken, met drie traveeën en een koor met afgeschuinde zijden. Het jaartal 1768, datum van de reconstructie van het gebouw, siert het timpaan van het portaal. De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Sainte-Gertrude, maar momenteel aan Saint-Gabriel de l’Addolorata. Een ommuurde begraafplaats omringt het gebouw. De kerk onderscheidt zich door haar orgel in Lodewijk XV stijl dat zich op de galerij rechtover het koor bevindt. Het werd gebouwd in 1756 door een orgelmaker die niemand zich nog herinnert. Het instrument heeft sindsdien slechts enkele kleine wijzigingen ondergaan. De orgelkast, relatief compact, toont weelderige omlijstingen en een hoofdcartouche in rocaille-stijl. Ze omgeeft een instrument dat bestaat uit twee torens omkaderd met velden. Geklasseerd op 29/08/1990 (orgel)
Erfgoed

De Saint-Pierrekerk
Deze kerk die gewijd is aan Saint-Pierre, bestaat  uit twee onderscheiden delen waarvan er slechts één geklasseerd is als monument. Het oudste gedeelte van het gebouw, in de tweede helft van de 12e eeuw opgetrokken in natuursteen, beperkt zich tot een romaanse toren net voor het koor. Bij deze vierkante toren begint een gotisch koor uit de 13e eeuw. Dat onderscheidt zich door friezen met een reeks spitsboogjes, waarvan de voet gesculpteerd is met plantenmotieven en een mensenhoofd. Sommige zijn hermaakt en herinneren aan de reeks spitsboogjes op het onderste deel van de toren, waarvan de voet ook omlijst is en waarvan er één een mensenhoofd toont. Het schip, aan de andere kant van de toren, werd afgebroken om plaats te maken voor drie beuken in eclectische stijl, gebouwd met baksteen en natuursteen. De nieuwe constructie dateert van het einde van de 19e eeuw en is van de hand van architect Émile Coulon, die ook tekende voor de Saint-Lambertkerk. Het gebouw is omgeven door een afgesloten tuin, die ook de pastorie en de begraafplaats omvat. Geklasseerd op 03/08/1956

Onze-Lieve-Vrouw ten Poelkerk
zicht vanop zonnig terrasje
Auteur: Gregor Legein

Tienen
Tienen is een stad en gemeente in de Belgische provincie Vlaams-Brabant, in het noorden van het Haspengouws Plateau. De stad telt 35.000 inwoners en ligt op een hoogte van 40 meter. Met een oppervlakte van 72,77 km² is Tienen de grootste gemeente van de provincie Vlaams-Brabant.Robert Rock meent dat Tienen een germanisering is van het Keltische 'duno', wat "heuvel, versterking op een heuvel, versterking" betekent. De naam zou etymologisch ook kunnen opklimmen tot het Gallische 'tigerno, tigunno', wat eveneens betekent: hoogtepunt, hoofd, verhevenheid. De auteur wijst op de overeenstemming met de Tiense topografie, met de Sint-Germanusheuvel waarrond de stad ontstond.
Auteur: Wikipedia
Stad

St. Pieterskerk in St. Mary's Geest
De kerk van St. Petrus van St. Maria is een romaanse, romaanse-gotische en neoclassicistische kerk gelegen in Sainte-Marie-Geest, een dorp in de Belgische gemeente Jodoigne, in de provincie Waals-Brabant. De romaanse toren en zijn "romano-ogivale koor" zijn sinds 3 augustus 1956 als historisch monument geregistreerd.
Auteur: Wikipedia

Orp-le-Grand
Orp-le-Grand is een plaats en deelgemeente van de Belgische gemeente Orp-Jauche. Groot-Adorp, zoals de Nederlandse naam van Orp-le-Grand luidt, ligt in de provincie Waals-Brabant en telt ongeveer 2200 inwoners.Maret en Orp-le-Petit, gelegen ten noorden en ten zuiden van het dorp Orp-le-Grand, zijn onderdeel van Orp-le-Grand. Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Sportcentrum Houtemveld Tienen
Sporcentrum Houtemveld Tienen
Auteur: Dromos
Sportcomplex

Vierkantshoeve De 11000 Maagden
De Vierkantshoeve De 11000 Maagden is een pracht van een gesloten hoeve. Er is een opschirft te zien: "IN DE REFUGIE VAN DE ELF DUYSENT MAEGDEN 1748" en ook nog "Sint-Ursula en de 11000 maagden" boven de segmentbooginrijpoort, die toegang verleent tot het binnenhof. De hoeve ontleent dus haar naam aan de legende van SInt-Ursula.
Volgens de "Legenda aurea" was Ursula de beeldschone, wijze en vrome dochter van de christelijke koning Deontus van Bretagne. Haar reputatie was de koning van Engeland ter ore gekomen. Hij zond een ambassadeur naar Deontus om haar ten huwelijk te vragen voor zijn enige zoon Aetherius en eventueel met oorlog te dreigen als vriendelijkheid niet tot een resultaat leidde. Deontus was ten einde raad; hij wilde zijn dochter niet uithuwelijken aan de zoon van de machtige heidense koning die berucht was om zijn wreedheid. Maar Ursula was wiskundig goed bij de pinken en raadde haar vader aan het aanzoek te accepteren op voorwaarde dat de koning haar tien zeer mooie maagden zou sturen, elk vergezeld door 1000 andere maagden en daarbovenop nog duizend maagdelijke gezellinnen voor zichzelf. Ze moest ook voorzien worden van schepen om met het gezelschap op reis te gaan. Verder bedong ze een termijn van drie jaar voor een bedevaart naar Rome en om de jonge prins de gelegenheid te geven het christelijke geloof te bestuderen en zich te laten dopen. De vloot vertrok en legde aan in Keulen. Een engel verscheen aan Ursula om haar mee te delen dat ze na haar reis naar Rome hier zou terugkomen en de martelaarskroon zou ontvangen, samen met al haar reisgenoten. Ze zeilden door naar Bazel en van daar ging het over land verder naar Rome. Daar werden ze verwelkomd door paus Cyriacus, volgens de schrijver de negentiende opvolger van Petrus, maar hij voegt eraan toe dat hij geschrapt werd uit de lijst van pausen omdat hij beslist had zijn pontificaat op te geven en de maagden terug naar Keulen te vergezellen. Ze vertrokken terug naar Keulen. Een aantal edelen en geestelijken sloot zich bij hen aan. Toen ze aankwamen in Keulen werd de stad belegerd door de Hunnen, die het complete gezelschap vermoordden, alleen Ursula bleef gespaard omwille van haar grote schoonheid, op voorwaarde dat ze de bruid zou worden van hun aanvoerder Atilla. Ursula weigerde en werd door Atilla met een pijl doorboord. Aetherius, die ondertussen na de dood van zijn vader koning was geworden, had zich bekeerd tot het christendom. Door een goddelijke boodschap verwittigd, reisde ook hij naar Keulen om er zijn bruid te ontmoeten en stierf er samen met haar de martelaarsdood. Na de slachting werden de Hunnen verdreven door een hemels leger van maagden, uiteraard samengesteld uit de maagden die de Hunnen net hadden gedood.
Auteur: Dromos
Hoeve

Parochiekerk Sint-Sulpitius
Westtoren vóór een ruime beuk van drie traveeën, verbreed door een uitspringend transept en een koor, dat uitloopt op een halfronde apsis; sacristie aan de zuidoostzijde. Stoere zandstenen toren in overgangsstijl uit de 13de eeuw, thans met meer gedrongen uitzicht (huidig niveau veel hoger dan oorspronkelijk); bouwwerk met drie verdiepingen voorzien van eenvoudige schietgaten en kleine galmgaten op de klokkenverdieping; begane grond overdekt met kruisribgewelven, aan de westzijde gewijzigd; torenspits uit de 17de eeuw en restauratie in de 20ste eeuw door pastoor Th. Wernerd (opschrift op een voeg aan de westzijde). Overige gedeelten van bak- en zandsteen homogeen gebouwd in classicistische stijl (tweede helft 18de eeuw).
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen

Avernas Golf Club
Golfbaan met 9 holes in Engelse stijl met een lengte van 2674 m, ontworpen door architect Martin Hawtree. De uitstekende drainage is volledig aangepast aan het Belgische weer en de baan wordt omringd door weidelandschap waar de wind vrij spel heeft.
Ontvangst in het gezellige clubhouse.
Deze prachtige golfclub ligt op een paar kilometer van de autosnelweg E40, tussen Brussel en Luik.
Dagelijks geopend, behalve op maandagmorgen.
Ladies' Day: 1e en 3e dinsdag van de maand - Senior's Day: 4e donderdag van de maand -
Men's Day: 1e en 3e donderdag van de maand.
-Sport & fysieke activiteit
-Golf
Auteur: Fédération du Tourisme de la province de Liège
Golf

Watermolen van Rufferdinge
De naam Rufferdinge zou verwijzen naar een Frankische grondbezitter, Rupert of Ruffer. Op de plaats waar vandaag nog steeds een watermolen staat, was er rond 1200 ook al sprake van 'de molen van Ruffertingen'. Het huidige uitzicht van de molen stamt hoofdzakelijk uit het laatste gedeelte van de 19de eeuw. Toen hoorde er ook een brouwerij bij de molen en die produceerde bier tot in 1924. De molen zelf bleef actief tot in de jaren 1960. Vandaag zijn er in de watermolen- met intacte maalinrichting-een Molenmuseum en een Heemkundig Museum gehuisvest. Een taverne mocht niet ontbreken in dit stemmige geheel, omgeven door kastanjebomen. Het Heemmuseum werd ingericht door de Geschied- en Heemkundige Kring van
Auteur: Lannoo
Watermolen

Brouwerij van Hoegaarden
De brouwerij van Hoegaarden is deel van de grote fusiebrouwerij Inbev. Onder deze noemer zijn tal van kleinere brouwerijen mee opgenomen zodat het oude Belgische biergamma nog voor een groot deel bewaard blijft. Na een kort verblijf in Jupille wordt het Hoegaards witbier terug in zijn thuishaven, De Kluis, gebrouwen.
Auteur: anneleen nijs
Brouwerij

stadhuis Tienen
Over de exacte datum waarop het eerste stadhuis gebouwd is, bestaat geen duidelijkheid. Het huidige stadhuis is zeker niet het eerste stadhuis. Dit gebouw staat op de Grote Markt, sinds de verwoesting van de stad in 1635 het nieuwe centrum van Tienen. Het was oorspronkelijk opgericht in mooie Vlaamse renaissancestijl. In de 16e eeuw was het eigendom van de familie Immens. In 1712 kocht de stad het gebouw aan.
De prachtige voorgevel werd in 1836-37 afgebroken volgens de plannen van K.L. Drossart. In plaats hiervan kwam een massieve voorgevel, rustend op zes massieve Korynthische zuilen en een reusachtige kroonlijst. In de nieuwe gevel werden nissen aangebracht waarin de borstbeelden prijken van de schilders Van Dyck, Rubens en Coebergher, naast Karel de Vijfde, Vesalius, Grétry en Justus Lipsius.
Auteur: jonathanpaesmans
Stadhuis

POI

Deze toch opmerkelijke kerk wordt door toeristen genegeerd. Begonnen in het midden van de 11e eeuw, werd ze in 1100 voltooid. Ze is zowel van buitenaf opmerkelijk, met de afwisseling van open en blinde arcades, als van binnenuit in haar grote puurheid. Een waar meesterwerk dat zeker de moeite waard is om te bezoeken. Haar oorsprong gaat terug tot de stichting door Sainte Adèle van een klooster in dit dorp in de 7e eeuw. Beschouwd als een van de belangrijkste illustraties van de Maaslandse romaanse architectuur. Volgens een lokale legende zou Alpaïde, de overgrootmoeder van Karel de Grote, begraven liggen in de crypte van de Sint-Maartenskerk.
Auteur: Val et Oli

Natuurreservaat van het Paradijs
Dit natuurreservaat in het hart van de Hesbaye is een voormalige kalksteenfabriek, ontgonnen voor de productie van cement en geëxploiteerd van 1899 tot 1956. Sindsdien heeft de natuur haar recht weer opgeëist. Dit milieu vormt vandaag de dag een gebied van grote biodiversiteit waar droge zones, bloeiende weiden, vochtige gebieden en bosrijke ruimtes naast elkaar bestaan. Het 3 hectare grote reservaat herbergt zeer zeldzame soorten zoals het bloedgeranium, de camérisier en drie soorten orchideeën.
Auteur: Val et Oli
Natuureducatief centrum

Petit-Hallet
Het oudste document waarin de naam Hallet wordt vermeld dateert uit 1116. Wist u dat er in 1472 slechts 14 bewoonde huizen waren? De laatste edelman met de naam Hallet stierf op 6 oktober 1638. Men kan nog steeds zijn grafsteen zien in de Sint-Lambertuskerk (bron: Les Amis Réunis de Petit Hallet)
Auteur: Val et Oli
Deelgemeente

De kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand
Op het Kruispunt van de Clément Grégoirestraat en de Wezerenstraat, dicht bij de dorpskom van Walsbets, staat sedert 1828 een kapel van baksteen. Ze werd opgericht door de familie Lambrechts uit dankbaarheid voor de genezing van een familielid. Oorspronkelijk troonde in de veldkapel een beeld van O.-L.-Vrouw-van-Altijddurende-Bijstand - een Madonna met Kind op de linkerarm -. Pastoor P.J.B. Dirix schonk het beeld in 1828 aan zijn grootouders om het in de kapel te plaatsen. In ruil gaf de familie een ander beeld aan de kerk. Het erg vervallen gepolychromeerde beeld kwam in 1910 op de zolder van de hoeve Lambrechts terecht. In 1956 kreeg pastoor Wolfs (1956-1962) het beeld terug en werd het na restauratie in de kerk van Walsbets geplaatst.
In de veldkapel stond tot voor enige tijd een ander beeld van O.-L.-Vrouw, namelijk dat van 'Onze-Lieve-Vrouw van Banneux'. Gedurende vijf jaar (1951-1955) werd een beeld van onze Lieve-Vrouw van Banneux in een grootse genadetocht door heel Limburg gedragen. Waarschijnlijk kreeg naar aanleiding hiervan de kapel rond 1954 een beeld toegewijd aan O.L.-Vrouw van Banneux. Volgens Ons Landens Erfdeel staat er vandaag wel degelijk een O.L.-Vrouw-van-Bijstand met een kind Jezus op de arm. De O.L.-Vrouw van Baneux zou in de jaren 1980 geroofd zijn.
Het bakstenen gebouwtje is wit geschilderd en schuilt onder een zadeldak met bijzonder golvende oude pannen. Begin jaren negentig van vorige eeuw werd de kapel door de buurtbewoners opgeknapt. Elk jaar op 15 augustus trok de processie vanuit de kerk van Walsbets naar deze kapel.
Auteur: Jan Rymenams
Kapel

Gallo-Romeinen in Walsbets: de tumulus van Bortombe
Van ver reeds zie je kleine heuvel in het landscap afgebakend door een boom. In het ‘Tombeveld’ ligt de Romeinse tumulus (tweede helft 2de eeuw-begin 3de eeuw) met een diameter van circa 20-25 meter. Een tumulus is een Romeinse grafheuvel die opgetrokken werd boven het crematiegraf van een vooraanstaand persoon. De grafheuvel bevindt zich op ongeveer anderhalve kilometer van het opgegraven Romeins villacomplex van Hemelrijk.
Het opleven van de tumulusbegraving in Haspengouw vond vermoedelijk rond de jaren 70-80 plaats. Het opgeven van deze begravingsvorm in het begin van de 3de eeuw werd toegeschreven aan de verzwakking van het Romeinse gezag in de streek langs de Rijn en Donau enerzijds en aan de geleidelijke introductie van de christelijke inhumatiebegraving anderzijds.
Reeds op de kabinetskaart van de Ferraris (1770-1778) wordt op deze locatie een cirkelvormige verhevenheid weergegeven, met de vermelding van het toponiem “Tombe de Betz”. In 1863 voerden H. Schuermans er opgravingen uit, waarbij een rechthoekige grafkamer van 2,18 bij 2,05 meter werd aangetroffen. De grafheuvel bedekte gedeeltelijk de resten van een brandstapel. In de grafkamer werden rijke giften teruggevonden: terra sigillata-kommen, verbande ijzerfragmenten, terra nigra, glas, kralen in glaspasta, benen en bronzen voorwerpen en munten van Faustina I en Tiberius en Hadrianus. Op basis van de vondsten kon de grafheuvel gedateerd worden tussen de tweede helft van de 2de eeuw en het begin van de 3de eeuw.
Auteur: Jan Rymenams
Graf

Sint-Jan de Doperkerk: een kleurenfestijn
Op het ruime dorpsplein staat het geelwitte, pittoreske kerkje van walsbets. De kerk was afhankelijk van de Johannieterorde die in deze parochie reeds in de 13de eeuw beschikte over een hoeve met watermolen te Janshoven. Deze orde gaf haar patroon Johannes De Doper als schutspatroon van deze kerk. De romaans-gotische kerk werd opgetrokken in lokale ‘tufsteen van Lincent’. Het gebouw is tweebeukig en met een ‘zuidertoren’ waarvan de basis uit harde, grijze kwartsiet van Tienen bestaat. De ongewoon geplaatste toren met talrijke lichtgleuven zal wegens zijn defensief karakter wellicht als toevluchtsoord voor de omgevende bewoners gefunctioneerd hebben. De ingesnoerde torenspits dateert uit de 17de eeuw. Onder de kerkschatten zijn het 13e-eeuws blokaltaar uit tufsteen van Lincent, samen met het monolithisch altaarblad uit Gobertangesteen erg bijzonder.
Als je de kans krijgt om het interieur te bezoeken, dan zullen de kleurrijke gebrandschilderde glasramen zeker opvallen. In het priesterkoor verwijst het oculus of rondvenster naar de scheppende hand van de Vader en de H. Geest in de vorm van een duif. De aanbidding van het Lam als tweede persoon van de H. Drievuldigheid komt tot uiting in het drielichtvenster. Tenslotte stellen de zijramen Paus Clemens, diaken Laurentius, koning Lodewijk en Jozef de werkman voor. In de oostelijke glaspartij onder de toren is het leven van de H. Blasius in vier taferelen uitgebeeld. Het kleine raam in de Blasiuskapel stelt de heilige voor met twee kaarsen in de hand en aan zijn voet de neergeknielde bedelaars, de parochiekerk en de vrouw met haar zieke kind. Het glasraam op de zuidermuur stelt het H. Hart van Jezus voor. Al de voornoemde ramen werden afgewerkt in 1934 en zijn van de hand van de kunstenaar Joep Nicolaas uit Roermond. De met maaswerk geprofileerde glasramen van R. Daniëls (1947) geven de zijbeuk een kleurrijke dimensie mee.
Boven de triomfboog prijkt het wapenschild van de Johannieterorde. Het maltezer kruis dat ook op hun rode mantel van een maltezerridder prijkt, herinnert aan de acht zaligheden die Christus als levensregel stelde. Doordat het kerkje van Walsbets het enige in België is dat aan de Ridders heeft toebehoord, hebben ze een speciale band met deze gemeente. Ze komen er sinds 1980 jaarlijks samen om het feest van de heilige Blasius te vieren.
Pastoor Lammers heeft in 1994 voor Walsbets de heilige Blasius beschreven in de brochure “Parochie Sint-Jan De Doper Walsbets”. Naar alle waarschijnlijkheid werd een relikwie van de heilige Blasius en de verering ervan door de hospitaalridders van Sint-Jan van Jeruzalem naar deze regio gebracht. Zij hadden hier - zoals reeds vermeld - eigendommen, o.a. het nabije Sint-Janshoven, en ze bezaten het begevingsrecht van de kerk in Walsbets. We weten weinig over die verering van deze heilige in het ancien régime.
In 1903 stichtte pastoor Descheemaecker een broederschap van Sint-Blasius. De bedoeling was vooral om de restauratie van de kerk te bekostigen. Daartoe werd trouwens ook een heiligenkalender te koop aangeboden. De heilige werd tot in 1994 vurig vereerd. Hij werd aanroepen tegen kinkhoest, kroep, stuipen en kinderverlamming.
Auteur: Jan Rymenams

Flirten met de taalgrens
Een beeld van een Waalse haan en een Belgische Leeuw in de oude gemeenteschhol van Wezeren zijn aanleiding om even stil te staan bij het feit dat deze dorpen tot de jaren 1960 bij Wallonië hoorden.
Op het einde van het ancien régime organiseerden de Fransen in het kanton Landen een talentelling maar plaatsten de dorpen waar hoofdzakelijk Vlaams werd gesproken bij het departement van de Twee Ourthes (Luik dus). De kans om tijdens het Hollands regime terug naar Brabant te verschuiven, werd door de gemeenteraden niet ter harte genomen, evenals de mogelijkheid tot herindeling na de Belgische onafhankelijkheid. Blijkbaar was het Frans reeds een vorm van macht voor een bepaalde politieke elite. Het Vlaams blijft aanwezig bij de gewone bevolking. Een verfransing komt er in Landen samen met de uitbouw van het spoor en van het secundair onderwijs.
Hoewel op het einde van de 19de eeuw er reeds een begin van taalwetten zijn, zou het kanton Landen wegens zijn ligging in Luik daar niet voor in aanmerking komen. Vlaamsgezinden pleitten voor een bestuurlijke overgang naar Limburg, terwijl bv. de Assemblée Walonne pleitte voor een aansluiting van deze dorpen bij het tweetalige Brabant.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het kanton Landen door de Duitsers bestuurlijk bij Limburg geplaatst, maar dit werd na de oorlog teniet gedaan.
In 1921 werd de wet gestemd die bepaalt dat ‘streektaal ook de bestuurlijke voertaal’ moet worden. Van dan af werden er taaltellingen georganiseerd waarbij de meerderheid bepaalt welke het taalregime in het dorp zal zijn en eveneens dat er bij 20% anderstaligheid ook een tweetaligheid moet geregeld worden. M.a.w. de taalgrens werd niet door een geografische grens bepaald, maar door het gebruik van de taal. In de praktijk zien we dat dit niet door alle lokale gemeenteraden correct opgevolgd werd, wel door de provincie Luik. Het juridische aspect - nameijk dat een betichte in de zijn eigen taal diende berecht te worden - bleef echter in gebreke. In Walsbets en Walshoutem scoorden de gemeenteraden flagrant fout en Flor Grammens haalde er een stunt uit door op het gemeentehuis in Walshoutem de Franstalige verslagen - deze moesten in het Nederlands zijn - achterover te drukken. De stemming onder de lokale Vlamingen en bv. ook van het Vlaams Actiecomité was pro-Limburgs, maar vrij veel inwoners wensten een de status quo pro-Luik omdat de infrastructuurvoorzieningen vanuit Luik goed waren en er werkgelegenheid was in het Luikse fabrieken.
De taaltelling van 1947 zou gemanipuleerd zijn. Veel inwoners spraken zich eerder uit over de taalgezindheid dan over de taal die ze thuis spreken. Dat had te maken met het feit dat de bewoners niet als ‘incivieken’ wilden beschouwd worden: na de Tweede Wereldoorlog werd Nederlands immers geassocieerd werd met Vlaams nationalisme en collaboratie. Begin jaren 1950 pleitte het Centrum Harmel voor aanhechting aan Brabant. Er ontbrandde een felle strijd tussen CVP en VAK enerzijds die kozen voor Limburg en de socialisten anderzijds die aanstuurden op een aansluiting met Brabant. Bij de bevolking was de keuze - als er zou moeten gekozen worden! - eveneens 40-60 in het voordeel van Brabant.
In 1962 was er de definitieve geografische vastlegging van de taalgrens en moest de vraag ‘naar welke provincie’ de dorpen moeten gaan, dringend opgelost worden. Uiteindelijk werd op nationaal niveau onder druk van socialisten en liberalen beslist dat kanton Landen naar het tweetalige Brabant zou gaan.
Provinciegrens

Steenberg
Hier op de Steenberg van Wommersom werden de kwartsieten van Tienen ontgonnen. Dat deed men ook in de buurt van Rommersom. Al in de prehistorie was men dol op deze harde stenen om werktuigen te vervaardigen. Je kan hier in de buurt artefacten vinden van prehistorische stenen werktuigen. Je maakt veel kans net nadat een landbouwer het veld omploegt.
Later werd dit gesteent ook als lokale bouwsteen gebruikt. De vorming van deze kwartsieten is gekoppeld aan het toenmalige klimaat van het Paleogeen (56 miljoen jaar geleden). Het silicarijke gronddwater droog tijdens droge periodes heel snel op en lieten harde kwartsietlagen achter. Het was hier toen in Vlaanderen een zwoele 30 °C gemiddeld. Het zou nooit meer zo warm worden.
Geologisch punt

pinkstermaandag-c
GSB rit voor pinkstermaandag in 2026 (team C)