De huizen van Ranst
De Wolmarkt bezit enkele van de mooiste woningen van de stad. Deze pareltjes waren oorspronkelijk eigendom van de adellijke familie van Ranst.
Meer informatie
Gebouw

Sint-Germanuskerk
Tienen werd ooit de blanke stad genoemd wegens zijn witgekalkte gevels, maar tegenwoordig vooral vanwege zijn witte torens. Van op afstand zijn er vier zichtbaar: van west naar oost de nieuwe watertoren, de kerken van Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Germanus en de koeltoren van de suikerraffinaderij. De toren van Sint-Germanus is hiervan veruit de oudste: romaans, met zijn basis uit de 12de en 13de eeuw. De kerk staat er ook erg geprivilegieerd: op de hoogte van de Veemarkt, onder meer bereikbaar via twee steile trappen, met een stemmig beiaardhoekje aan de Apostelenhof. De kerk is tevens een voorbeeld van de bouwstenen uit de streek, vooral het kwartsiet van Overlaar. De toren (65 meter) en zijn beiaard (54 klokken) zijn bij gelegenheid te bezoeken. In de kerk tref je de organist aan het werk. Deze kerk is vereerd met het oudste kerkorgel van de Nederlanden. Na rampen in onder meer 1536 en 1635, zijn delen gotisch verbouwd. Mettertijd kwamen delen van de kerk ,,scheef'' te staan. Het koor is zeven graden uit de as van de beuk opgetrokken en de torenspits verzakte na een ontploffing in de stad. In 2003 werden drie muurschilderingen van Yvan Struys ingewijd. Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide
Meer informatie
Kerk

Onze-Lieve-Vrouw-ten-Poelkerk
De ranke kerk op de Grote Markt dankt haar naam aan de ,,poel’’ waarop ze is gebouwd. Naar de verering van Onze-Lieve-Vrouw-aan-de-poel verwijst onder meer de grot aan de kant van de "Heldensquare". De legende vertelt dat in de 12de eeuw een deugdzaam man werd vermoord en in deze poel werd geworpen. Een vrouw voorspelde de bouw van een tempel op die plaats. Sedert die dag gebeurden er bij deze poel mirakels. Daarom gaf Hertog Jan I van Brabant de toestemming om er een kerk te bouwen. De kerk (1357-15de eeuw) is ontworpen door architect Jan van Oisy, die er dertig jaar mee zoet was. Tot op de dag van vandaag blijven restaurateurs aan het werk. De kerkhaan (25 kilo) en het torenkruis (8 meter lang) zijn zopas teruggeplaatst na bijna 25 jaar. Typisch aan de kerk is dat het schip nooit werd gebouwd. De voorgevel leunt daardoor meteen tegen twee dwarsbeuken aan. De nissen in de portalen zijn verfijnd gebeeldhouwd maar verloren hun beelden. In het interieur is werk van de Aarschottenaar Pieter-Jozef Verhaegen aanwezig. De 'Kruisoprichting' van Niklaas De Backer (1689) is een kopie naar Jan Van Dyck.
Auteur: Wizpr.guide
Meer informatie
Kerk

16de eeuwse kapel
De 16de eeuwse laatgotische kapel domineert het uitzicht over Hoegaarden vanuit Hauthem, op 105 meter hoogte. De kapel is eind jaren zestig van de 20ste eeuw gerestaureerd en sedertdien frequent onderhouden. De oudste beeldhouwwerken zijn in veiligheid gebracht in de schatkamer van de Sint-Gorgoniuskerk. Het schilderij (17de eeuw) op het hoofdaltaar stelt de marteling van Sint-Gorgonius voor. De zijaltaren dragen schilderijen met een kruisiging en met de heilige Rochus. Een van de beelden is van de heilige Katharina, hier aanbeden tegen huidaandoeningen. Het kleine doksaal achteraan draagt het jaartal 1755. Het torentje met klok kwam er in de 17de eeuw bij. De kapel bestaat uit een beuk en een koor, met sterk hellend dak en spits torentje. Ze is opgetrokken in steen uit het nabije Gobertange (Geldenaken) met banden in steen van Overlaar (Hoegaarden). Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide
Kapel

Eglise Saint-Martin
De oorsprong van de Saint-Martinkerk ligt waarschijnlijk voor het jaar 1000. De kerk was toen vrij groot voor een eenvoudige parochie en had drie beuken met een plafond en een koor met een platte koorafsluiting die vandaag verdwenen is. De oude vorm maakt van de kerk een van de meest sprekende getuigen van de pre-romaanse architectuur in onze streken. In de 13e eeuw werden beide uiteinden vergroot. De oostelijke gevel kreeg een massieve westtoren in steen van Gobertange, maar die werd niet volledig afgewerkt. De torenspits dateert slechts van de tweede helft van de 16e eeuw. De tweede uitbreiding betrof het koor, dat werd herbouwd in gotische stijl. Het was een van de eerste toepassingen van deze stijl op het Brabantse platteland. De derde golf verbouwingen dateert van de 17e eeuw en vond plaats na een ramp in 1640. De belangrijkste wijzigingen gebeurden in het koor, het oostelijke deel van de kerk en de zijbeuken. Na deze grote veranderingen kwamen er alleen nog wijzigingen aan het portaal en werd een doopkapel gebouwd. Van 1953 tot 1963 werd het gebouw gerestaureerd, onder leiding van de architecten R. M. Lemaire en R. Vandael. Deze werken gaven de kerk haar huidig uitzicht. Bij het meubilair ontdekt men onder meer het reliekschrijn van Saint-Corneille en keramiek die tussen 1963 en 1968 werd gemaakt door Max Van der Linden. Geklasseerd op 5-12-1946 Uitzonderlijk erfgoed van Wallonië
Erfgoed

Sint-Annakerk
De Sint-Annakerk is een kerkgebouw in Oud-Heverlee in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De kerk is gelegen aan de Dorpsstraat en de Broekstraat. De kerk heeft een omgekeerde oriëntatie met het koor in het westen en de toren in het oosten. In het noorden, oosten en zuiden wordt de kerk omgeven door een ommuurd kerkhof.
Auteur: Wikipedia
Kerk

Sint-Bartholomeuskerk
De Sint-Bartholomeuskerk in de Belgische deelgemeente Korbeek-Dijle werd in 1860 gebouwd in een mengeling van neoromaanse en neogotische stijl. Ze is in rode baksteen opgetrokken naar een ontwerp van Alexander Van Arenbergh, op dat ogenblik de architect van het arrondissement Leuven. De kerk verving de primitief romaanse kerk uit de 10e eeuw die in 1858 was afgebrand. Ze werd in 1988-89 gerestaureerd.
Auteur: Wikipedia

Sint-Jan-Evangelistkerk
De Sint-Jan-Evangelistkerk is een kerkgebouw in Blanden in de Belgische gemeente Oud-Heverlee in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk ligt aan de Haasroodsestraat en is gewijd aan Sint-Jan-Evangelist. Dit is een naam waarmee vroeger de apostel Johannes bedoeld werd. Johannes wordt gezien als de auteur van vijf boeken van het Nieuwe Testament, waaronder het "Evangelie volgens Johannes". Erachter is de pastorij gelegen en ten noordoosten van de kerk het kerkhof. Beide gebouwen zijn beschermd sinds 1980. In 1772 namen de bouwwerken aan deze kerk een aanvang en in 1804 werd het kerkhof ingewijd.
Auteur: Wikipedia

Kerk Sint-Jan Evangelist Blanden en pastorij
Deze kerksite is in neoclassicistische stijl opgetrokken en werd ontworpen door niemand minder dan Louis Montoyer, de hofarchitect die in de Oostenrijkse periode instond voor het eerste stedenbouwkundige project in onze streken, namelijk het Brusselse Park en het Koningsplein en die duidelijk vooral thuis was in de burgerlijke architectuur. De aanwezigheid van een steengroeve met witte kalksteen, die dezelfde eigenschappen vertoont als de steen van Gobertange, had een ruim gebruik van deze steen tot gevolg en verhoogt de kunstwaarde van het gebouw. Ondanks de gestage bevolkingsgroei waren de inwoners van Blanden ca 1780 nog steeds aangewezen op de veraf gelegen parochiekerk van Bierbeek. De Raad van Brabant ging in op het verzoek van de schepenen en veroordeelde de Theologische Faculteit van Leuven, die eigenaar was van de kerk van Bierbeek, in 1785 tot het bouwen van een bijkerk nabij het gehucht Haasrode. Die stelde de bouw uit waarop de Oostenrijkse overheid in 1786 architect Montoyer aanstelde voor het maken van een ontwerp van de kerk en de pastorie. Door de Brabantse omwenteling liepen de werken vertraging op. Op 3 oktober 1792 werd de nieuwe bijkerk, toegewijd aan Sint-Jan- Evangelist, plechtig ingezegend. De pastorij werd gebouwd na de kerk en in gebruik genomen in 1795. De inwijding van het kerkhof dateert van 1804. De kerk kreeg in 1842 bij koninklijk besluit het statuut van een parochiekerk. Kerk, kerkhof en pastorie vormen een bescheiden enclave gelegen aan een wegkruising. Het driehoekige kerkhof aan de voorzijde is omgeven met een bakstenen muur en betonnen hekwerk. De site is sedert 1980 beschermd dorpsgezicht. Tegen de kerkmuur bevinden zich de ingemetselde grafplaten van de pastoors Rouchau (+ 1839) en Wirix (+1848). De kerk is alleen toegankelijk tijdens de eredienst.
Auteur: erfgoed hhh

Sint Ermelindiskerk
De vroegere Sint-Bartholomeuskerk - huidige Sint-Ermelindiskerk - was een belangrijke landelijke kerk en voormalig bedevaartsoord. Ze is gewijd aan de Heilige Ermelindis, de plaatselijke heilige, waar nog jaarlijks de processie voor uitgaat. Deze kerk herbergt ook de fraaie gotische grafsteen van jonker Lybrecht van Meldert, waarop hij afgebeeld is in volle wapenrusting. Elk jaar op Pinkstermaandag gaat de Sint-Ermelindisprocessie uit met heel wat figuranten. Naast de Sint-Ermelindiskerk zie je de barokke kapel die dateert uit de 17de eeuw. De kapel werd gebouwd boven het graf van de patroonheilige Sint-Ermelindis. De kapel wordt voor het eerst vermeld in de 13de eeuw. In de 14de eeuw wordt ze geciteerd onder verschillende benamingen. Het huidig gebouw werd in 1629 op initiatief van Jacobus d'Oyenbrugghe gebouwd op het oostelijk uiteinde van het kerkhof en verfraaid in 1691. Het is een zaalkapel met hexagonaal (=zeshoekig) afgesloten apsis (=veelhoekige uitbouw die het koor afsluit) en vlakke westgevel. Ze is opgetrokken in bakstenen, afwisselend in kop- en speklagen.
Auteur: De Tuinen van Hoegaarden

Donjon
Deze woontoren werd gerestaureerd in 1984 en is een vroeggotisch vierkant gebouw, in witte Gobertangesteen, dat als woning diende voor de plaatselijke heren. De Donjon was de zetel van een heerlijkheid die afhing van de hertog van Brabant. Vroeger bestond deze donjon uit een kelder, een verhoogd gelijkvloerse verdieping die het eigenlijke woongedeelte vormde, en een eerste verdieping of slaapruimte. In 1568 maakte een brand de woontoren onbewoonbaar en vandaag blijven alleen de 2 onderste verdiepingen bewaard. De Donjon kan bezichtigd worden in de hoek Overhemstraat met Sint Ermelindisstraat te Meldert.
Auteur: De Tuinen van Hoegaarden
Erfgoed

Kasteel van Meldert
In 1572 wordt in geschreven bronnen voor het eerst melding gemaakt van het kasteel van Meldert, maar er stond vroeger al een kasteel. Omstreeks 1845 werd het afgebroken op initiatief van gravin Vander Noot die in de plaats het huidige neogotische kasteel liet optrekken. Het domein werd in 1957 aangekocht door de Aalmoezeniers van de Arbeid die er het Sint-Janscollege inrichtten. Tip: Wandelen in het natuurgebied Meldertbos kan. Het kasteelpark is vrij toegankelijk en wordt beheerd door Natuurpunt. Het is een oud bos met heel wat voorjaarsbloeiers met interessante cultuurhistorische elementen. Wie weet kruist een ringslang wel je pad. Of speur in de herfst naar de zeldzame rode kelkzwam!
Auteur: De Tuinen van Hoegaarden
Erfgoed

Brouwerij De Kroon
Dit is een plek waar speciaalbieren worden bewaakt, bedacht, gemaakt en gedronken. Het is een multifunctioneel bierproject dat draait rond brouwkunst en smaakbeleving. De nieuwe familiebrouwerij maakt zelf nieuwe speciaalbieren, die je kan proeven in het brouwhuis. Er is ook een kleine eetkaart met gerechten die met bier zijn bereid. Pater familias Freddy Delvaux wordt gezien als dé smaakexpert van België als het over bier gaat.
Auteur: tvl
Brouwerij

Koninklijk Atheneum
Tijdens het optrekken van het nieuwe gebouw moest de school elders ondergebracht worden. Hiervoor had de Tiense Suikerraffinaderij de lokalen van haar "'Patronaat" in de Beaudouinstraat afgestaan. Op 18 november 1953 werden de nieuwe gebouwen van het Atheneum plechtig ingewijd in het bijzijn van de minister van Nationale Opvoeding, de heer Harmel. Het nieuwe Koninklijk Atheneum van Tienen vormt een indrukwekkend geheel van gebouwen. De lengte van de voorgevel, uitziend op de Gilainstraat, bedraagt niet minder dan 98,35 meter. Het Koninklijk Atheneum Tienen - den athenai- heeft een rijke geschiedenis van bijna honderd jaar op zijn naam. In 2020 willen we dit op een gepaste wijze vieren.
School

het toreke
Op 13 mei 1847 stelde stadsarchitect François Drossaert een ontwerpdossier samen voor de bouw van een nieuwe gevangenis achter het politiebureau op de Grote Markt. Op 1 oktober 1848 werd het gebouw in dienst genomen. Tot 1862 zat men hier ook daadwerkelijk de politiestraffen uit. Na de restauratie in 1978 werd het ingericht als museum.
Na 20 jaar werd het museum gerenoveerd en gevoelig uitgebreid. Hierbij werd niet alleen de tentoonstellingsruimte verdubbeld, maar werd ook voldoende ruimte voorzien om de museumstukken in optimale omstandigheden te bewaren.
Auteur: jonathanpaesmans
Museum

Suikermuseum
Een bezoek aan het gloednieuwe Suikermuseum mag zeker niet op het programma ontbreken. In dit museum gaan we op zoek naar de 'verloren smaak van suiker'. Kleurrijke animatiefiguren roepen op om de bron van het onheil op te sporen. Het wordt een tocht langs verhalen, geluiden en sfeerbeelden uit de kleurrijke wereld van suiker.
Het museum omvat verscheidene afdelingen, gespreid over de 3 verdiepingen van de vroegere stadshallen. Alle aspecten komen aan bod: de boeiende sociale geschiedenis, de bietenoogst, de honingproductie van de bijen, tot alle mogelijke toepassingen van suiker. Op de zolderverdieping van het museum is een ruimte voorzien voor tijdelijke tentoonstellingen, opgesteld voor de duur van één jaar.
Het Suikermuseum maakt gebruik van de nieuwste museumtechnieken. Een bezoek gebeurt aan de hand van een luistergids.
Museum

Station Pécrot
Station Pécrot is een spoorweghalte langs spoorlijn 139 bij het dorp Pécrot in de gemeente Graven .
Op 27 maart 2001 was bij Pécrot een spoorwegongeval, waarbij twee passagierstreinen op elkaar botsten, doordat één trein kilometers lang over het verkeerde spoor reed.
Treinstation

Treinongeval bij Pécrot
Een taalprobleem kostte hier op één dag acht mensen het leven en twaalf personen werden gewond. Hier gebeurde een treinramp op 27 maart 2001. Een seingever in Waver had gezien dat een trein het stoplicht had genegeerd en dat er een trein uit Leuven uit de omgekeerde richting kwam aandenderen. De seingever uit Waver belde de seingever uit Leuven om de stroom van de bovenleiding te halen en zo de treinen te laten stoppen. Beiden begrepen elkaars taal niet. En de treinen botsten frontaal op elkaar. Je ziet nu nog een opschrift op twee arduinen gedenkplaten. Het opschrift is in twee talen aangebracht.
Auteur: Pascal Brackman
Gebeurtenis

POI

Pellenberg
Beklimmingscode van RouteYou : E_1_c
Lengte : 0.34 km
Stijging : 31 m
Gemiddelde hellingsgraad : 9 m / 100 m - 8.67 %
Maximale hellingsgraad : 11.49 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Grotendries
Beklimmingscode van RouteYou : E_4_d
Lengte : 0.68 km
Stijging : 32 m
Gemiddelde hellingsgraad : 5 m / 100 m - 4.74 %
Maximale hellingsgraad : 8.46 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

GASTHUISBOSWANDELING 10KM - - Langs Kasteel de Maurissens! Pellenberg
Start aan Kasteel de Maurissens. Wanneer we het kasteel langs wandelen komen we achter het kasteel in een veldweg. We wandelen 250meter naar de Sint Barabaradreef, die we oversteken. We komen in het Papenveld waar we steeds links aanhouden tot we aan de Ganzendries uitkomen. We slaan rechtsaf en na 200meter slaan we linksaf in de Kleine Ganzendries. Na 150meter slaan we rechtsaf in het Steenbergwegje, hier moet je goed opletten want dit is echt een klein weggetje waar je makkelijk voorbij wandelt. Via dit weggetje klimmen we gedurende 200 meter tot we uitkomen bij de kerk van Pellenberg. We blijven de baan volgen tot we na 300meter rechts afslaan in de Fonteinstraat. We steken de Lostraat over en blijven de weg verder volgen tot we uitkomen op de Kapelstraat. We slaan hier linksaf en na 100meter terug linksaf, op de hoek van dit punt zien we de Sint-Anna-kapel. Wanneer we verder wandelen verandert de beton baan naar een weideweg die we voor 750meter zullen volgen door de weides met een open landschap. Wanneer we op een T-splitsing komen met de Kapelledreef slaan we links af. Na 250meter komen we het Gulden Gehucht tegen, een biologische boerderij. Aan dit punt hebben we 3km in totaal afgelegd. We wandelen verder en komen uit op een kruispunt. We slaan linksaf in de Zavelstraat, een dalende kasseistraat. We volgen deze kasseistraat voor 500meter daarna gaat deze nog 200meter over in een gewone asfaltweg. We slaan linksaf in de Lindenweg. Vanaf dit punt gaan we de mooiste stukken van het Gasthuisbos leren kennen. De eerste 300meter wandelen we door een dreef maar na de dreef krijgen we een zeer mooi landschap te zien. Hierna wandelen we nog 1km verder door het bos en passeren nog mooie stukken natuur. Wanneer we het Gasthuisbos verlaten en in de Meistraat rechts afslaan hebben we 5,5km op de teller. We wandelen nu 1,25km langs de Meistraat. We steken de Lostraat over en slaan dan op de splitsing rechtsaf. We wandelen nu 700meter door een afdalende holle weg naar de Nederblok (straat). We slaan hier linksaf. Na 600meter slaan we rechtsaf in de Onze-Lieve-Vrouwestraat. Na 400meter slaan we linksaf in de Varenbergstraat, we wandelen nog 250meter voor we uitkomen op de Ganzendries. We slaan rechtsaf en na 150 meter slaan we linksaf in een weg door open weiden. Na 600meter komen we uit bij het Koebos. We slaan op de splitsing links af en gaan door het houten poortje. We blijven nu langs de rand van dit bos, we nemen enkele brugjes over de doorlopende riviertjes in dit bos. We komen uiteindelijk uit bij de Gravenveldstraat en we slaan linksaf. Na 200 meter slaan we op het kruispunt linksaf. We wandelen over een veldweg nog 600meter tot wanneer we terug uitkomen bij Kasteelpark de Maurissens. In totaal hebben we 10km op de teller.
Auteur: ROUTELAND
Wandelroute

IJse
We staan bij de IJse. Dit is een rivier, die ontspringt in het Zoniënwoud in Sint Genius-Rode. Dan stroomt de IJse doorheen Hoeilaart, Overijse, Huldenberg en Loonbeek om tenslotte in Neerijse uit te monden in de Dijle. De IJse vallei is gekenmerkt door vele bronnetjes, dikwijls op de overgang tussen de vallei en de helling. De vallei is opgevuld met klei en leem materiaal en ligt op de klei van Kortrijk. De waterlaag, die de bronnen voedt bevindt zich in het Brusseliaanse zand. Boven op het plateau bevinden zijn vruchtbare leemgronden goed geschikt voor akkerbouw. Deze liggen op het Brusseliaanse zand.
Naar Vlaamse normen heeft de IJse veel verval en zijn de valleiwanden steil. Wandelend naar de wilg ( die een lindeboom is) hebben we dat aan de lijve ondervonden.
In Vlaams Brabant is dit een van de minst vervuilde rivier met veel vis zoals de beekforel, rivierdonderpad en kopvoorn.
Auteur: GuidoW
Rivier

De Grotendries. Een van de velen in Lubbeek.
De baan noemt hier Grotendries en daarin zien we het woordje dries, een toponiem dat we in Lubbeek vaak terugvinden. De betekenis van dries is niet altijd even duidelijk. Meestal gaat het over een gemeenschappelijke open plek grond waarop het vee van de gemeenschap kon grazen. Niet zelden werden rond dit plein de huizen en eventueel een kerk gebouwd en kreeg deze het karakter van een dorpskern. Hier is dat niet het geval. Wat interessant is, is dat deze dries zich bevond op een plek waar drie wegen samenkomen in de vorm van een zgn. ‘ganzenpoot’. Op de Ferrariskaart van 250 jaar geleden, stond er midden op de dries een staande wip en kwamen boogschutters hier oefenen.
Auteur: Jan Rymenams
Landschapscentrum

Vliegdennen, kwel en ijzerbacteriën
Dit wegeltje leidt ons recht naar de Kalvarieberg. Als je goed kijkt zie je hier een eenzame den staan. Dit is een spontaan opgeslagen den en wordt daarom ook vliegden genoemd: de zaadjes zijn naar hierheen gewaaid. Soms kan zo’n boom zich fraai naar alle kanten ontwikkelen.
In de buurt zien we iets wat op een poeltje lijkt. Het water is roestbruin en er drijft een olieachtig vliesje op het oppervlak. Dit lijkt wel olie te zijn, maar wanneer we er met een stok in prikken, valt het vliesje uit mekaar in veelhoekige vormpjes en kleeft het in tegenstelling tot olie niet aan mekaar.
Dit zijn ijzerbacteriën die er voor zorgen dat het ijzer in het water geoxideerd wordt. Deze bacteriën hebben uiteraard ijzer nodig, maar kunnen alleen maar tot ontwikkeling komen in stilstaand water dat uit de ondergrond naar boven komt. Dit noemt men ‘kwel’. Waarschijnlijk wordt het water hier van hogerop afgevoerd en volgt het de ondoordringbare Diestiaanse ijzerzandbank waaruit de Kalvarieberg bestaat, tot waar deze nagenoeg op de flank aan de open lucht dagzoomt.
Auteur: Jan Rymenams
Natuurfenomeen

Het Kalvariebos. Ooit was hier de zee.
We staan hier op 83 meter hoogte boven op de Kalvarieberg in het Kalvariebos. De heuvel zelf is wat we noemen een getuigenheuvel en is typisch voor het Hageland. Zijn ontstaan begint miljoenen jaren geleden toen het land hier overspoeld was door de zee, de Diestiaanse zee. In de bodem van de zee werden kloven opgevuld met zand. Dit was ijzerrijk zand. Toen de zee verdwenen was en de zeebodem aan de oppervlakte kwam, ontwikkelde zich een bodem. Op de plekken met ijzerrijk zand klitte het ijzer bij mekaar en vormde sterke lagen, banken, die niet door erosie aangetast werden. Terwijl de rest van de omgeving stilaan weg’spoelde’, bleven de ijzerbanken als toppen van de heuvels hoog in het omringende landschap staan.
Op de top zien we een zgn. calvarie: de beeldengroep met Maria en Johannes stelt de kruisiging voor van Christus. In het ancien regime was deze heuvel eigendom van de abdij van Sint-Geertrui in Leuven. Hun ‘buitenhuis’, een kasteel waardig, bevond zich aan de voet van de berg. Op de Ferrariskaart van 250 jaar geleden staat hier reeds een kruis getekend. Het hoeft ons zeker niet te verwonderen dat hier door de abdij een calavarie werd opgericht, verwijzend naar de berg Gologotha in Jeruzalem.
Twee dreven vertrokken van hun buitengebied naar de top van de berg. Misschien loop je nu in de voetsporen van brevierende paters. De inspanning om de berg te beklimmen zal wel een kleine boetedoening geweest zijn voor het luxueuze leven in het buitengoed.
Devotie is niet meer de hoofdbestemming van dit bos. Er is een uitgebreide speelzone en het blijkt de uitgelezen plek te zijn voor de organisatie van huwelijken. Een schepen sprak dan ook recent van ‘deze groene huwelijkskathedraal’.
De oorspronkelijke calvariegroep dateert uit de 19de eeuw en werd opgericht door de familie ’T Serclaes. De huidige beelden, geplaatst door de gemeente, dateren van 1992. In 2024 werden de beelden door de gemeente hersteld.
In het bos staan overwegend beuken, vermoedelijk aangeplant door de adellijke eigenaren in de 19de eeuw. Als je goed om je heen kijkt, zie je een groepje van beuken in een cirkel geplant: heksen- of apostelenkring genoemd. Het was toen mode om dit soort van prieeltjes van beuk te maken. Zelfs in de winter behouden beuken lang hun verdorde bladeren en bleef het prieeltje een intiem plekje. Zodra deze bomen niet meer gesnoeid werden, groeide ze uit tot wat we nu zien.
Er is – typisch voor het schaduwrijke beukenbos - erg weinig ondergroei. Hier en daar schiet de immergroene hulst op en waar meer licht is, zie je tamme kastanjes.
Kijk ook eens naar de graffiti in de bomen. Enkele generaties jongelui krasten hier hun namen en liefdesbetuigingen in de bast.
Auteur: Jan Rymenams
Speelbos

Het kasteel van Lubbeek. Absoluut geen luchtkasteel.
Van hieruit hebben we een gezicht op het vroegere kasteel de Biolley-T'Serclaes. Maar voor het in 1798 tijdens de Franse overheersing in handen kwam van burgers, was deze plek eeuwenlang eigendom van de Sint-Geertruiabdij te Leuven. Einde 14e eeuw was er reeds sprake van het Hof ter Capelle. Capelle zal dan wel verwezen hebben naar het bedevaartsoord van Onze-Lieve-Vrouw, vlakbij. Naast het landbouwhof werd een huis van plaisantie gebouwd. Dat was een plek om zich terug te trekken uit de drukte van de stad of om verkoeling te zoeken op hete zomerdagen. Op het einde van het ancien régime was het uitgegroeid tot een luxueus verblijf voor deze reguliere kanunniken. Op de kaart van Ferraris zien we de strakke en geometrische aanleg van het park. De grote vijvers, waarvan er nu slechts enkele overschieten, namen een belangrijke plaats in en waren belangrijk voor de viskweek. Trouwens, aan het domein was ook een boerderij verbonden. In de loop van de 19de eeuw zou het goed herhaaldelijk aangepast worden en evolueerde het strakke Franse park naar een romantisch Engels park, zoals we het nu nog grotendeels zien.
Na gewisseld te zijn van enkele eigenaars, werd het in 1853 aangekocht door Theodoor de T'Serclaes de Wommersom, lid van een eeuwenoude adellijke familie. Hij had zich tijdens de strijd van de Belgische onafhankelijkheid onderscheiden. Hij werd trouwens tijdens de gevechten zwaar gewond. Op 2 juli 1840 trouwde hij in Verviers met Marie Anne de Biolley (1822-1859), dochter van textielbaron, burggraaf en senator Raymond de Biolley. Zijn zoon, Evrard T'Serclaes, was een vroom katholiek. Hij liet in 1890 een neogotische slotkapel bouwen in het kader van de ‘herkerstening’ van het domein, waarbij de als te bloot ervaren beelden die refereerden aan de klassieke oudheid, werden verwijderd en naar verluidt zelfs werden begraven.
Theodoor ontpopte hij zich als een verdediger van de Vlaamse taal, de taal van de meerderheid van de Belgen. In twee toespraken in juni 1849, verzette hij zich tegen de volgens hem nefaste taalpolitiek van de regering Lebeau en voorspelde de grootste gevaren voor de Belgische eenheid, indien de door de meerderheid in het land gesproken 'Vlaamse' taal verder zou worden verdrukt.
'T Serclaes was een devoot man. Hij werd begraven in de familiekelder in Wommersom, gekleed in de pij van de Derde Orde van Sint-Franciscus, waarvan hij lid was. In zijn testament had hij de wens uitgedrukt dat zijn hart in een koperen koffertje zou bewaard worden in de basiliek van Scherpenheuvel. Een speciale tegel in de basiliek geeft de plaats aan waar het hart werd bijgezet.
Kasteel

Kerk van Neerijse
De Sint-Pieter en Pauwelkerk van Neerijse is een van de merkwaardigste dorpskerken van Vlaanderen door haar unieke dubbele westtorens, een zeldzaamheid in het Belgische kerklandschap. De kerk domineert het dorpsbeeld vanaf haar ligging op een verheven kerkheuvel en is omgeven door een ommuurd kerkhof.
De beide 12de-eeuwse, in zandige kalksteen opgetrokken romaanse torens zijn het meest opvallende kenmerk. Ze vormen een markant symbool van prestige, macht en religieus belang: dubbele torens werden in de middeleeuwen geassocieerd met abdijen en steden van groot aanzien, zoals Cluny en Doornik. Zulke torenparen zijn uiterst zeldzaam in België en benadrukken de bijzondere status van Neerijse als regionaal religieus centrum.
Auteur: Pascal Brackman

instapplaats afvaart Boven-Dijle
Bekijk hier meer info
Auteur: RouteYou
Kayak-Kano verhuur

GS Bikers rit 28 voor team A in 2026