instapplaats afvaart Boven-Dijle
De eerste mogelijkheid tot instappen is aan de brug in Florival (Florivalstraat). De Dijle vormt hier de grens tussen het Waals en het Vlaams gewest. In Sint-Agatha-Rode kan aan de brug in- of uitgestapt worden. stroomopwaarts van de wegbrug aan de linkeroever. Je kan er enkele wagens parkeren langs het weggetje dat leidt naar de waterzuiveringsinstallatie. Net stroomopwaarts van de brug staat een van de automatische peilschalen die toelaten de waterstand online te raadplegen. stroomopwaarts van de wegbrug aan de linkeroever. Je kan er enkele wagens parkeren langs het weggetje dat leidt naar de waterzuiveringsinstallatie. Net stroomopwaarts van de brug staat een van de automatische peilschalen die toelaten de waterstand online te raadplegen. Ten westen van Sint-Joris-Weert, aan de brug in de Neerijsebaan (nabij de zogenaamde 'appelfabriek') is opnieuw een goeie in- of uitstapplaats. Vanaf hier vormt de Dijle de oostgrens van het Sint-Agataha-Rhodebos, met daarin het natuurgebied 'de Doode Bemde'. In Korbeek-Dijle is een prima in- en uitstapplaats:
Auteur: Comité Sportieve Recreatie
Meer informatie
Route start

Het toreke
Op 13 mei 1847 stelde stadsarchitect François Drossaert een ontwerpdossier samen voor de bouw van een nieuwe gevangenis achter het politiebureau op de Grote Markt. Op 1 oktober 1848 werd het gebouw in dienst genomen. Tot 1862 zat men hier ook daadwerkelijk de politiestraffen uit. Na de restauratie in 1978 werd het ingericht als museum. Na 20 jaar werd het museum gerenoveerd en gevoelig uitgebreid. Hierbij werd niet alleen de tentoonstellingsruimte verdubbeld, maar werd ook voldoende ruimte voorzien om de museumstukken in optimale omstandigheden te bewaren.
Auteur: KoBe'Ke
Meer informatie
Gevangenis

Sint-Germanuskerk
Tienen werd ooit de blanke stad genoemd wegens zijn witgekalkte gevels, maar tegenwoordig vooral vanwege zijn witte torens. Van op afstand zijn er vier zichtbaar: van west naar oost de nieuwe watertoren, de kerken van Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Germanus en de koeltoren van de suikerraffinaderij. De toren van Sint-Germanus is hiervan veruit de oudste: romaans, met zijn basis uit de 12de en 13de eeuw. De kerk staat er ook erg geprivilegieerd: op de hoogte van de Veemarkt, onder meer bereikbaar via twee steile trappen, met een stemmig beiaardhoekje aan de Apostelenhof. De kerk is tevens een voorbeeld van de bouwstenen uit de streek, vooral het kwartsiet van Overlaar. De toren (65 meter) en zijn beiaard (54 klokken) zijn bij gelegenheid te bezoeken. In de kerk tref je de organist aan het werk. Deze kerk is vereerd met het oudste kerkorgel van de Nederlanden. Na rampen in onder meer 1536 en 1635, zijn delen gotisch verbouwd. Mettertijd kwamen delen van de kerk ,,scheef'' te staan. Het koor is zeven graden uit de as van de beuk opgetrokken en de torenspits verzakte na een ontploffing in de stad. In 2003 werden drie muurschilderingen van Yvan Struys ingewijd. Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide
Meer informatie
Kerk

Onze-Lieve-Vrouw-ten-Poelkerk
De ranke kerk op de Grote Markt dankt haar naam aan de ,,poel’’ waarop ze is gebouwd. Naar de verering van Onze-Lieve-Vrouw-aan-de-poel verwijst onder meer de grot aan de kant van de "Heldensquare". De legende vertelt dat in de 12de eeuw een deugdzaam man werd vermoord en in deze poel werd geworpen. Een vrouw voorspelde de bouw van een tempel op die plaats. Sedert die dag gebeurden er bij deze poel mirakels. Daarom gaf Hertog Jan I van Brabant de toestemming om er een kerk te bouwen. De kerk (1357-15de eeuw) is ontworpen door architect Jan van Oisy, die er dertig jaar mee zoet was. Tot op de dag van vandaag blijven restaurateurs aan het werk. De kerkhaan (25 kilo) en het torenkruis (8 meter lang) zijn zopas teruggeplaatst na bijna 25 jaar. Typisch aan de kerk is dat het schip nooit werd gebouwd. De voorgevel leunt daardoor meteen tegen twee dwarsbeuken aan. De nissen in de portalen zijn verfijnd gebeeldhouwd maar verloren hun beelden. In het interieur is werk van de Aarschottenaar Pieter-Jozef Verhaegen aanwezig. De 'Kruisoprichting' van Niklaas De Backer (1689) is een kopie naar Jan Van Dyck.
Auteur: Wizpr.guide
Kerk

Eglise Saint-Martin
De oorsprong van de Saint-Martinkerk ligt waarschijnlijk voor het jaar 1000. De kerk was toen vrij groot voor een eenvoudige parochie en had drie beuken met een plafond en een koor met een platte koorafsluiting die vandaag verdwenen is. De oude vorm maakt van de kerk een van de meest sprekende getuigen van de pre-romaanse architectuur in onze streken. In de 13e eeuw werden beide uiteinden vergroot. De oostelijke gevel kreeg een massieve westtoren in steen van Gobertange, maar die werd niet volledig afgewerkt. De torenspits dateert slechts van de tweede helft van de 16e eeuw. De tweede uitbreiding betrof het koor, dat werd herbouwd in gotische stijl. Het was een van de eerste toepassingen van deze stijl op het Brabantse platteland. De derde golf verbouwingen dateert van de 17e eeuw en vond plaats na een ramp in 1640. De belangrijkste wijzigingen gebeurden in het koor, het oostelijke deel van de kerk en de zijbeuken. Na deze grote veranderingen kwamen er alleen nog wijzigingen aan het portaal en werd een doopkapel gebouwd. Van 1953 tot 1963 werd het gebouw gerestaureerd, onder leiding van de architecten R. M. Lemaire en R. Vandael. Deze werken gaven de kerk haar huidig uitzicht. Bij het meubilair ontdekt men onder meer het reliekschrijn van Saint-Corneille en keramiek die tussen 1963 en 1968 werd gemaakt door Max Van der Linden. Geklasseerd op 5-12-1946 Uitzonderlijk erfgoed van Wallonië
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

Paterskerk
De eerste begijnhofkerk in België werd in 1240 gebouwd te Luik. Als tweede oudste begijnhof wordt vaak het begijnhof van Tienen vermeld, waar in 1245 met de bouw van de vroeggotische begijnhofkerk werd gestart. De vlakke voorgevel bevatte geen klokkentoren. De plattegrond bestond uit drie beuken en een niet uitspringend pseudotransept uit de 13de eeuw. Het koor en de zijkapellen dateren uit de 14de eeuw. Van het schip zijn enkel de spitsbooggewelven tegen de voorgevel bewaard gebleven. Die tonen duidelijk aan dat alle bogen op eenvoudige vierkante zuilen rustten. De kerk bezat een gelambriseerd houten tongewelf.
Auteur: Wikipedia
Kerk

Sint-Jan-Evangelistkerk
De Sint-Jan-Evangelistkerk is een kerkgebouw in Blanden in de Belgische gemeente Oud-Heverlee in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk ligt aan de Haasroodsestraat en is gewijd aan Sint-Jan-Evangelist. Dit is een naam waarmee vroeger de apostel Johannes bedoeld werd. Johannes wordt gezien als de auteur van vijf boeken van het Nieuwe Testament, waaronder het "Evangelie volgens Johannes". Erachter is de pastorij gelegen en ten noordoosten van de kerk het kerkhof. Beide gebouwen zijn beschermd sinds 1980. In 1772 namen de bouwwerken aan deze kerk een aanvang en in 1804 werd het kerkhof ingewijd.
Auteur: Wikipedia

Deurne
Deurne is een dorp aan de taalgrens in de Belgische provincie Waals-Brabant en een deelgemeente van de gemeente Bevekom. Het was een zelfstandige gemeente tot het bij de fusie van 1977 toegevoegd werd aan de gemeente Bevekom.
Deurne en Bevekom vormden in de middeleeuwen een enclave van het prinsbisdom Luik in het hertogdom Brabant. Bij de vorming van de gemeenten in 1795 werden beide dorpen samengevoegd tot één enkele gemeente onder de naam Deurne-Bevekom . In 1841 werden beide dorpen gescheiden en werden ze beiden een zelfstandige gemeente.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Konijnenhoek
De kapel van OLV van Fatima werd in 1958 door de buurtbewoners gebouwd onder impuls van pastoor Van der Pas. In de kapel zou een fles ingemetseld zijn met de namen van diegenen die er aan meewerkten. Waar nu het kapelletje staat, werden in de jaren 1930 tot 1950 elke ochtend de melkkruiken verzameld van de keuterboeren van de ‘Konijnenhoek’. Vervolgens werd alles opgeladen en naar Leuven gevoerd, naar handelaars, bakkers, ijsverkopers en private afnemers. Geen mens die zich stoorde aan het kletterende geluid van melkkruiken om zes uur ’s ochtends.
Auteur: erfgoed hhh
Wijk

Sint-Annakerk
De Sint-Annakerk dateert van in het begin van de 11de eeuw en was opgetrokken in Schelderomaans. Dit wil zeggen dat de toren tussen schip en middenbeuk stond, Het was toen een bescheiden zaalkerkje met een toren in ruwe zandsteenblokken en ervoor een absis als koor. In 1758 werd de romaanse kerk – met uitzondering van de toren –gesloopt en werd een nieuwe kerk met twee zijbeuken in classicistische stijl gebouwd. In 1823 werd het oorspronkelijk koor afgebroken en aan de westzijde kwam een nieuw koor. De romaanse absis werd afgebroken en de ingang werd langs de toren gemaakt. Daardoor is de kerk niet naar het oosten maar naar het westen gericht. Het interieur is vooral neoclassicistisch. Meest opvallend zijn de barokke biechtstoel uit 1660 in de linker zijbeuk en een Van Peteghem - orgel uit 1816. De kerk staat in een ommuurd kerkhof en is beschermd. Op het kerkhof maakte men rechts vooraan in 1859 een afzonderlijke begraafruimte voor de protestantse gemeenschap van Oud - Heverlee, omringd met een doornhaag. In de kerkhofmuur rechts van de toegang kan men nog de toegemetselde aparte toegang tot de ‘geuzen hoek’ of ‘het duvelskerkhof’ zien.
Auteur: erfgoed hhh

Sint Ermelindiskerk
De vroegere Sint-Bartholomeuskerk - huidige Sint-Ermelindiskerk - was een belangrijke landelijke kerk en voormalig bedevaartsoord. Ze is gewijd aan de Heilige Ermelindis, de plaatselijke heilige, waar nog jaarlijks de processie voor uitgaat. Deze kerk herbergt ook de fraaie gotische grafsteen van jonker Lybrecht van Meldert, waarop hij afgebeeld is in volle wapenrusting. Elk jaar op Pinkstermaandag gaat de Sint-Ermelindisprocessie uit met heel wat figuranten. Naast de Sint-Ermelindiskerk zie je de barokke kapel die dateert uit de 17de eeuw. De kapel werd gebouwd boven het graf van de patroonheilige Sint-Ermelindis. De kapel wordt voor het eerst vermeld in de 13de eeuw. In de 14de eeuw wordt ze geciteerd onder verschillende benamingen. Het huidig gebouw werd in 1629 op initiatief van Jacobus d'Oyenbrugghe gebouwd op het oostelijk uiteinde van het kerkhof en verfraaid in 1691. Het is een zaalkapel met hexagonaal (=zeshoekig) afgesloten apsis (=veelhoekige uitbouw die het koor afsluit) en vlakke westgevel. Ze is opgetrokken in bakstenen, afwisselend in kop- en speklagen.
Auteur: De Tuinen van Hoegaarden

Kasteel van Meldert
In 1572 wordt in geschreven bronnen voor het eerst melding gemaakt van het kasteel van Meldert, maar er stond vroeger al een kasteel. Omstreeks 1845 werd het afgebroken op initiatief van gravin Vander Noot die in de plaats het huidige neogotische kasteel liet optrekken. Het domein werd in 1957 aangekocht door de Aalmoezeniers van de Arbeid die er het Sint-Janscollege inrichtten. Tip: Wandelen in het natuurgebied Meldertbos kan. Het kasteelpark is vrij toegankelijk en wordt beheerd door Natuurpunt. Het is een oud bos met heel wat voorjaarsbloeiers met interessante cultuurhistorische elementen. Wie weet kruist een ringslang wel je pad. Of speur in de herfst naar de zeldzame rode kelkzwam!
Auteur: De Tuinen van Hoegaarden
Erfgoed

Marollenkapel
Het is een laatgotisch gebouw uit het midden van de 16de eeuw, dat omstreeks 1765 werd voorzien van een klokkentorentje en vergroot met een sacristie. Voor de noordgevel staan 2 oude lindebomen. Voormalige bedevaartplaats tegen huidziekten. Jaarlijks gaat de processie nog uit.
Auteur: De Tuinen van Hoegaarden
Erfgoed

Brouwerij De Kroon
Dit is een plek waar speciaalbieren worden bewaakt, bedacht, gemaakt en gedronken. Het is een multifunctioneel bierproject dat draait rond brouwkunst en smaakbeleving. De nieuwe familiebrouwerij maakt zelf nieuwe speciaalbieren, die je kan proeven in het brouwhuis. Er is ook een kleine eetkaart met gerechten die met bier zijn bereid. Pater familias Freddy Delvaux wordt gezien als dé smaakexpert van België als het over bier gaat.
Auteur: tvl
Brouwerij

Dijle
De bron van de Dijle ligt op ongeveer een kilometer van de dorpskern van Houtain-le-Val (bij de grens van Henegouwen en Waals-Brabant) op een hoogte van 145 meter. Het is een bronrivier, die behalve het water van de eigen bron ook het water van talrijke zijrivieren en beken opneemt. Nog voor de Dijle Sint-Agatha-Rode bereikt, heeft zij reeds het water ontvangen van de Thyle, de Train en de Orne. In Sint-Agatha-Rode stroomt het water van de Laan (ook Lane en Lasne) in de Dijle; in Sint-Joris-Weert gebeurt hetzelfde met de Nethen. In Neerijse stroomt de IJse in de Dijle en in Oud-Heverlee de Vaalbeek. Toch zijn er weinig overstromingen in dit deel van het Dijlebekken: anders dan bij regenrivieren is de wateraanvoer bij bronrivieren behoorlijk constant in de loop van het jaar.
Auteur: Lannoo
Rivier

Sint-Bartholomeuskerk
In 1860 werd de Sint-Bartholomeuskerk gebouwd, grotendeels in neoromaanse stijl. Ze herbergt het laatgotische Sint-Stefanusretabel uit 1522. Een eiken kist bevat de beeldengroepen met de geschiedenis van de eerste martelaar. Verder zijn er nog eiken luiken die de geschiedenis van de relieken en enkele mirakels vermelden.
Auteur: Lannoo

Het Begijnhof
vermoedelijk startte men omstreeks 1240 met de bouw van de Begijnhofkerk. In de volksmond ‘Paterskerk’ genoemd. De meeste huisjes van het Begijnhof werden door bombardementen uit de Tweede Wereldoorlog vernield. In 1976 brandde deze vroeggotische kerk, de tweede oudste begijnhof van België, grotendeels af. Men richtte de ruïne na restauratie in als wandelpark.
Auteur: gita kinnaer
Begijnhof

Suikermuseum
Een bezoek aan het gloednieuwe Suikermuseum mag zeker niet op het programma ontbreken. In dit museum gaan we op zoek naar de 'verloren smaak van suiker'. Kleurrijke animatiefiguren roepen op om de bron van het onheil op te sporen. Het wordt een tocht langs verhalen, geluiden en sfeerbeelden uit de kleurrijke wereld van suiker.
Het museum omvat verscheidene afdelingen, gespreid over de 3 verdiepingen van de vroegere stadshallen. Alle aspecten komen aan bod: de boeiende sociale geschiedenis, de bietenoogst, de honingproductie van de bijen, tot alle mogelijke toepassingen van suiker. Op de zolderverdieping van het museum is een ruimte voorzien voor tijdelijke tentoonstellingen, opgesteld voor de duur van één jaar.
Het Suikermuseum maakt gebruik van de nieuwste museumtechnieken. Een bezoek gebeurt aan de hand van een luistergids.
Museum

Taalgrens
Wist je dat de taalgrens een wereldunicum is. Ze werd in 1962 vastgelegd, hopend dat dit het einde zou zijn van een al zeer lang durende taalstrijd. Alhoewel een taalgrens een dynamisch karakter heeft werd deze taalgrens in beton vastgelegd. De geschiedenis van die taalgrens wordt soms wel eens met voeten getreden. Francofone radicalen zien de grens als een instrument om de Vlaamse dominantie te forceren. Maar de eis van een taalwet met taalgrens kwam uit Wallonië en dateert van een vrees in de 20ste eeuw. Men was bang dat een streken zoals Charleroi en La Louvière met hun duizenden Vlaamse economische migranten een Nedelantstalig taaleiland zou worden. Die vrees was niet ongegrond, want groot Charleroi telde toen meer dan 30 000 Vlamingen, en dat was meer dan het bevolkingsaantal van de oude kernstad. De eerste taaleis werd besproken op het socialistische taalcongres van 1929. De eerste serieuze taalwetten kwamen er in 1932 om de dreigende tweetaligheid in enkele Waalse region's af te remmen.
Auteur: Dromos
Grens

POI

Pellenberg
Beklimmingscode van RouteYou : E_1_c
Lengte : 0.34 km
Stijging : 31 m
Gemiddelde hellingsgraad : 9 m / 100 m - 8.67 %
Maximale hellingsgraad : 11.49 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Bruyère du Wez
Beklimmingscode van RouteYou : E_1_c
Lengte : 0.41 km
Stijging : 33 m
Gemiddelde hellingsgraad : 7 m / 100 m - 7.06 %
Maximale hellingsgraad : 13.55 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Ganzendries
Beklimmingscode van RouteYou : E_3_d
Lengte : 0.39 km
Stijging : 27 m
Gemiddelde hellingsgraad : 7 m / 100 m - 6.81 %
Maximale hellingsgraad : 8.81 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Vroegere Brouwerij Sint-Pieter of de Kam
De vroegere Sint Pieter brouwerij is gestart door Henri-Joseph Bruffaerts in 1848 met zijn broers. Een steen op de woning voor de brouwerij vermeld zijn initialen en 1851. De brouwerij zou al ouder zijn. Er is een verkoopsdocument uit 1771 dat het woord "brouwcamme" bevat. Deze brouwerij werd dan ook de Kam en is gelegen in de Kamstraat. Dit is dus de brouwerijstraat.
Een gedeelte van Brabant gebruikt het woord kam om een brouwerij aan te duiden. De oorsprong van dit woord is dat de brouwketel aan een haardkam gehangen werd. Tijdens het bierproces kon men de afstand tussen het houtvuur en de ketel regelen met een kam. Deze brouwerij is vrij groot geworden met een mouterij. De loods langs de IJse aan de overkant van brouwerij was een opslagplaats en parkeerplaats voor de camions en dateert uit de jaren 1930. Er was ook een mouterij, die stond langs de straat maar is afgebroken. Alle gebouwen aan weerszijden van de straat inclusief de vroegere camping, nu afgebroken, waren eigendom van de brouwerij.
Groot succes na de tweede wereld oorlog was het bier "Overlord" ( codename voor de geallieerde landing in Normandië). Het was een Pale-ale geliefd bij Engelsen en Amerikanen in België. De laastste brouwer was Georges Bruffaerts, bij zijn pensioenering in 1973 is het brouwen gestopt. Alle activiteit is dus 50 jaar geleden gestopt en de gebouwen zien er spijtig genoeg vervallen uit.
Auteur: GuidoW
Brouwerij

De Motte van Stakenborg, de oude kern van Lubbeek
Je moet al goed kijken om de plek naast het houten vlonder te zien waar ooit een vroegmiddeleeuwse versterking op een heuveltje in het natte veengebied stond. Een motte is een defensieve versterking bestaande uit een toren of donjon op een heuvel, gelegen in een door houten palissaden omgeven en doorgaans cirkelvormige plek. Binnen de omheining konden mens en vee van het dorp schuilen en zich tegen aanvallers verdedigen. Niet toevallig ligt de verdediging op een lage, natte plek. Misschien kon het gebied omringd worden door grachten of onder water gezet worden. De natte veengrond zal alleszins voor de aanvallers een vervelende hindernis geweest zijn.
De versterking behoorde eerst aan de familie Hove en werd dan ook op het einde van de 13de eeuw vermeld als Hof ten Hove. Maar rond 1500 kwam ze in handen van een andere familie en de plek heette van dan af stakenborg. Toevallig of niet, maar ‘stakenborg’ zou wel eens kunnen verwijzen naar een versterking (borg) omgeven door staken (palissades).
Bij de opgravingen op het einde van de 19de eeuw vond men o.a. fundamenten, bakstenen en pannen, potscherven, houtskool,… maar ook een ridderspoor uit de 13de eeuw. Verrassend was dat er tevens funderingen van Romeinse oorsprong gevonden werden. De Romeins-Gallische heirbaan tussen Tienen en Elewijt liep hier trouwens niet zover vandaan. Vreemd werd reeds op de Ferrariskaart van 250 jaar geleden de heuvel vermeld als ‘Tombe de Lubbeeck’. Was dat een fantasierijke interpretatie in een eeuw dat men een voorliefde had voor de klassieken.
In 1887 groef de toenmalige eigenaar de heuvel af en we zien vandaag slechts nog een verhevenheid van zo’n 3 meter hoog.
Men heeft hier ook sporen van een nu verdwenen 13e-eeuwse watermolen gevonden. Sterker nog, hier in de buurt zou de oudste kern van Lubbeek ontstaan zijn. Het lijkt ons evenwel niet de meest aangename plek en het moet ons dan ook niet verwonderen dat kerk en dorp zich iets meer naar het zuiden en het westen ontwikkeld heeft, op de vruchtbare leemgrond aan de rand van de vallei.
Auteur: Jan Rymenams
Kasteel

De Grotendries. Een van de velen in Lubbeek.
De baan noemt hier Grotendries en daarin zien we het woordje dries, een toponiem dat we in Lubbeek vaak terugvinden. De betekenis van dries is niet altijd even duidelijk. Meestal gaat het over een gemeenschappelijke open plek grond waarop het vee van de gemeenschap kon grazen. Niet zelden werden rond dit plein de huizen en eventueel een kerk gebouwd en kreeg deze het karakter van een dorpskern. Hier is dat niet het geval. Wat interessant is, is dat deze dries zich bevond op een plek waar drie wegen samenkomen in de vorm van een zgn. ‘ganzenpoot’. Op de Ferrariskaart van 250 jaar geleden, stond er midden op de dries een staande wip en kwamen boogschutters hier oefenen.
Auteur: Jan Rymenams
Landschapscentrum

Het kasteel van Lubbeek. Absoluut geen luchtkasteel.
Van hieruit hebben we een gezicht op het vroegere kasteel de Biolley-T'Serclaes. Maar voor het in 1798 tijdens de Franse overheersing in handen kwam van burgers, was deze plek eeuwenlang eigendom van de Sint-Geertruiabdij te Leuven. Einde 14e eeuw was er reeds sprake van het Hof ter Capelle. Capelle zal dan wel verwezen hebben naar het bedevaartsoord van Onze-Lieve-Vrouw, vlakbij. Naast het landbouwhof werd een huis van plaisantie gebouwd. Dat was een plek om zich terug te trekken uit de drukte van de stad of om verkoeling te zoeken op hete zomerdagen. Op het einde van het ancien régime was het uitgegroeid tot een luxueus verblijf voor deze reguliere kanunniken. Op de kaart van Ferraris zien we de strakke en geometrische aanleg van het park. De grote vijvers, waarvan er nu slechts enkele overschieten, namen een belangrijke plaats in en waren belangrijk voor de viskweek. Trouwens, aan het domein was ook een boerderij verbonden. In de loop van de 19de eeuw zou het goed herhaaldelijk aangepast worden en evolueerde het strakke Franse park naar een romantisch Engels park, zoals we het nu nog grotendeels zien.
Na gewisseld te zijn van enkele eigenaars, werd het in 1853 aangekocht door Theodoor de T'Serclaes de Wommersom, lid van een eeuwenoude adellijke familie. Hij had zich tijdens de strijd van de Belgische onafhankelijkheid onderscheiden. Hij werd trouwens tijdens de gevechten zwaar gewond. Op 2 juli 1840 trouwde hij in Verviers met Marie Anne de Biolley (1822-1859), dochter van textielbaron, burggraaf en senator Raymond de Biolley. Zijn zoon, Evrard T'Serclaes, was een vroom katholiek. Hij liet in 1890 een neogotische slotkapel bouwen in het kader van de ‘herkerstening’ van het domein, waarbij de als te bloot ervaren beelden die refereerden aan de klassieke oudheid, werden verwijderd en naar verluidt zelfs werden begraven.
Theodoor ontpopte hij zich als een verdediger van de Vlaamse taal, de taal van de meerderheid van de Belgen. In twee toespraken in juni 1849, verzette hij zich tegen de volgens hem nefaste taalpolitiek van de regering Lebeau en voorspelde de grootste gevaren voor de Belgische eenheid, indien de door de meerderheid in het land gesproken 'Vlaamse' taal verder zou worden verdrukt.
'T Serclaes was een devoot man. Hij werd begraven in de familiekelder in Wommersom, gekleed in de pij van de Derde Orde van Sint-Franciscus, waarvan hij lid was. In zijn testament had hij de wens uitgedrukt dat zijn hart in een koperen koffertje zou bewaard worden in de basiliek van Scherpenheuvel. Een speciale tegel in de basiliek geeft de plaats aan waar het hart werd bijgezet.
Auteur: Jan Rymenams
Kasteel

De Sint Martinuskerk: een architectonisch voorbeeld van vier eeuwen geschiedenis.
De Sint Martinuskerk – en de naam wijst trouwens op een parochie van het eerste uur van de christianisatie in onze contreien- zal reeds van in de 12de eeuw door de norbertijnen van de abdij van ’t Park (Leuven) bediend worden. En die leverden ‘degelijke kwaliteit’ want een priester had meestal reeds tien studiejaren achter de rug voor hij parochieherder werd. Verschillende pastoors van Lubbeek brachten het zelfs tot abt van de abdij. Dit zal veranderen wanneer de orde tijdens de Franse overheersing wordt afgeschaft.
Het kerkgbouw
De witstenen, 22 meter hoge toren dateert uit de 15de eeuw, op een moment dat het economisch nog goed ging in het Hageland. De witte Lediaanse stenen komen waarschijnlijk uit groeven die de abdij in Bertem bezat. De bouwstijl is gotisch.
Het schip heeft een andere signatuur. Dat merken we aan de vorm van de ramen en het gebruik van baksteen. Dit kerkgedeelte is ruim 200 jaar jonger dan de toren en dateert van 1778, tijdens de bloeiende Oostenrijkse periode. Het waarschijnlijk oude Romaanse gedeelte was erg vervallen en veel te klein geworden: er zijn zo’n 800 communicanten in Lubbeek en er is slechts plaats voor 300. Nochtans zullen de parochianen heel wat te doen hebben en zelfs een gerechtelijke zaak moeten aanspannen, alvorens de abdij aan de eisen tegemoet komt. Het schip werd gebouwd op hetzelfde moment dat De Ferraris de Kabinetskaart tekende. Deze bouwstijl noemen we classicisme. En tenslotte hebben we het koor, dat in stijl gelijkaardig oogt als het schip. Maar het werd ongeveer 80 jaar later gebouwd, op een moment dat de kerk te klein werd voor de aangroeiende parochiebevolking. De arrondissementsbouwmeester Alexander Van Arenberg (1799-1877), die voor veel kerken in het Hageland zijn sporen heeft nagelaten, behield de bouwstijl.
De kareelstenen voor die laatste verbouwing zouden door de gemeente gebakken en geleverd worden. De klei haalde men uit een groeve vlak bij de kerk. De eiken voor het houtwerk haalde men uit het naburige Kerkbos en voor het vervoer van de materialen rekende men op de vrijwillige bijdrage van de parochianen. Dit laatste is trouwens iets wat elders in het Hageland ook gebeurde en beschouwd werd als een belangrijke uiting van vroomheid.
Het kerkhof
het is uitzonderlijk dat dergelijk plattelandskerkhof in het centrum van het dorp bewaard bleef. Er zijn meerdere fraaie graftekens te bewonderen. De oudste grafmonumenten zijn gegroepeerd ter hoogte van respectievelijk de noordwand van het koor en de noord- en zuidwand van de zijbeuken. Ze zijn uitgevoerd in blauwe hardsteen met een neoclassicistische of neogotische vormgeving. Ze dateren overwegend uit de 19de en de eerste helft van de 20ste eeuw en getuigen van de rijkdom van de adellijke families. De overheersende types zijn het sarcofaagmodel met omheind grafperk en de opstaande grafsteen met kruisbekroning. Naast de lokale vooraanstaanden zijn de graven van priesters sterk vertegenwoordigd.

Rochuskapel, Binkom
Rochuskapel. De zondag na 15 augustus begint de "Octaaf van de Heilige Rochus". Vroeger kwamen de boeren water halen uit de Rochusbron om hun varkens te beschermen tegen de varkenspest.
De heilige Rochus was een pelgrim uit Montpelier, die zieke pestlijders verzorgde. Hij werd ook ziek en trok zich terug in quarantaine. Een hond kwam heb eten geven. HIJ genas maar werd aanzien als een spion tijdens een burgeroorlog en gevangen gezet. Na 5 jaar gevangenis stierf Rochus en dan pas ontdekte men door een moedervlek op zijn been wie hij was. Vandaar de typische afbeelding met het blote been waarop een moedervlek aanwezig is en de hond met brood in zijn mond en de pelgrims kleren en staf.
Hij zou gestorven zijn in 1380 en word aanroepen voor besmettelijke zoals pest en cholera en ook voor moeilijk geneesbare kwalen. We hebben in Vlaanderen veel Rochus kerken, kapeltjes en bedevaartsoorden. Deze te Binkom was er een van; men kwam vroeger van heinde en ver. Dikwijls boeren die water uit de Rochus bron meenamen om in het drinkwater van de varkens en ander vee te mengen. Dit was een bescherming tegen ziektes van het vee.
Auteur: GuidoW
Kapel

GS Bikers rit 28 voor team B in 2026