Nieuwrode
Auteur: 48475
Meer informatie
Dorp

St.-Amorkerk
Auteur: Kuzma
Meer informatie
Kerk

Jos Theys Boerderij
Waar vind je immers op één locatie zowel het levend bewijs als het smakelijk resultaat van zoveel vakkennis. Aan de ene kant zie je de open stallen waar de kalveren rustig slapen, eten en herkauwen. Aan de overzijde van dit landelijk tafereel kun je aan tafel gaan en genieten van een indrukwekkende variëteit aan meesterlijk versneden en superlekker vlees. Zo heb je de keuze tussen vlees van kalveren die met melk gevoed zijn of dat van graankalveren, bekend als Junior Beef, waarvan het vlees dieper kleurt en iets ronder smaakt. Op de menukaart staan zowat alle denkbare stukken vlees gaande van filet tot ouderwetse bereidingen zoals kalfskop. Het prachtige terras biedt dan weer de mogelijkheid tot een barbecue à volonté die de chef op aanvraag organiseert. Wens je één en ander thuis klaar te maken dan kan je dat bestellen of aan de vleestoog kopen. Vlakbij de boerderij kan je overnachten in één van de twee villa’s die elk een ingerichte keuken hebben en eveneens toegang verlenen tot de tuin met verwarmde zwemvijver. Daarnaast leidt Jos Theys groepen en scholen rond op de boerderij.
Auteur: BB projecten
Meer informatie
Boerderij

Sint-Bartholomeus
Neogotische bakstenen kerk waarvan de toren ooit is omgedraaid.   Bloemendorp Waanrode bezit een neogotische kerk uit 1902. Nadat de toren, het dak en het orgel zwaar beschadigd werden door een blikseminslag in 1877, werd de kerk immers vernieuwd en vergroot. Het koor, de sacristie, de grafkapel en een stuk van een zijbeuk zijn overgebleven van de vorige 16de eeuwse, gotische kerk. Voor de kerk staat het standbeeld van de Torendraaier. In 1902 werd de westertoren afgebroken en heropgebouwd aan de zuidwestkant. Dit leverde de inwoners van Waanrode de bijnaam ‘Torendraaiers’ op. Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

Lubbeek
In de 17e eeuw werd Pellenberg een baronie. In 1781 werd de steenweg tussen Leuven en Diest voltooid, die ook door Lubbeek liep en waarheen de parochie Sint-Bernard zou ontstaan. Bij de Tiendaagse Veldtocht werd ook gevochten in Lubbeek en in Pellenberg werd uiteindelijk het wapenstilstandsverdrag getekend dat een einde maakte aan deze veldtocht.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Kortenaken
De landelijke gemeente bestaat uit 5 deelgemeenten en één gehucht. In totaal zijn er 7 dorpskernen, omdat de deelgemeente Kersbeek-Miskom uit twee kerkdorpen bestaat. In het brede valleigebied van de Velpe vormen de boomgaarden een vertrouwd beeld. Daarnaast is de gemeente ook een agrarisch lappendeken: uitgestrekte akkers en weilanden komen veelvuldig voor. Kortenaken leeft van veeteelt, land- en tuinbouw. Echte dorpskernen vindt men er niet. Het is een grote lintbebouwing van kern naar kern met daarachter een agrarisch geheel. Kortenaken is de derde grootste perengemeente van België en om die reden komen er elk jaar vele seizoensarbeiders om vooral peren te plukken/sorteren en teneinde de bomen te snoeien. Het grote merendeel van de werkende inwoners zijn pendelaars die hun inkomen moeten zoeken buiten de gemeente. De gemeente telt ruim 7.500 inwoners.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Sint-Margriete-Houtem
Sint-Margriete-Houtem, ook geschreven Sint-Margriet Houtem, is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van de stad Tienen. Sint-Margriet Houtem was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.Voor de fusie grensde Sint-Margriete-Houtem aan het veld Rode over een kleine afstand aan Neerlinter. Bovendien kwam Bunsbeek niet alleen aan de noordkant tot tegen Houtem. Een aantal percelen in het gehucht Stok "omarmden" de gemeente in het noordoosten. Aldus bestond Houtem uit een gewone kern en een langgerekt gebied dat zich tot tegen Neerlinter uitstrekte. Deze ingewikkelde situatie werd sterk vereenvoudigd, doordat enkele percelen werden toegevoegd aan Kortenaken.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Sint-Martinuskerk
De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Kerkom in de Belgische gemeente Boutersem in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk ligt aan de Kerkstraat met naast de kerk een ommuurd kerkhof.
Het gebouw bestaat uit een ingebouwde westtoren, een eenbeukig schip met drie traveeën en een smaller koor met twee traveeën. De toren is opgetrokken in zandsteen en heeft een spitsboogvormig portaal met vierpas en een ingesnoerde naaldspits. De rest van het gebouw is hoofdzakelijk in baksteen opgetrokken in classicistische stijl. Het schip en het koor hebben rondboogvensters en hoekblokken, maar geen steunberen. Het geheel wordt gedekt onder een zadeldak.
Kerk

Sint-Pieterskerk
De Sint-Pieterskerk of de Kerk van Sint-Pietersbanden is een kleine kerk in de parochie Sint-Pieters te Vissenaken .
De Sint-Pieterskerk is een eenbeukige classicistische kerk met ingebouwde westertoren. Ze is gebouwd in 1767. Als bouwmaterialen werd vooral gebruikgemaakt van baksteen en zandsteen. Naast de kerk bevindt zich de ommuurde pastorie uit 1636, opgetrokken in Vlaamse renaissancestijl. In de 18e eeuw werden wijzigingen aangebracht aan de ingangsdeur en aan het interieur.
Kerk

Sint-Maartenskerk
De eerste, kleine Sint-Maartenskerk was opgetrokken uit keien en arduinsteen en bedekt met een schaliëndak. Rond 1100 werd een romaanse kerk opgetrokken. De heilige Himelinus zou er volgens de overlevering in 631 begraven zijn en dat maakte van de kerk een centrum van volksdevotie. Eeuwenlang kwamen pelgrims uit alle windstreken ernaartoe. Boven het graf van de heilige, aan de ingang, was een altaar opgericht met erboven een muurschildering die Sint-Hemelinus voorstelde. Aan het altaar, achter een gesloten deur, was een grote put. Pelgrims haalden aarde uit deze put - er stond een ladder met wel zeven sporten in, zo diep was hij - en namen die mee naar huis. Zij mengden de aarde in het eten van mens en dier en hoopten zo ziekten te genezen. Het altaar met het beeld van de heilige werd door Franse en Hollandse troepen in 1635 vernield.

Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk
De Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk is een kerk in het Belgische Ransberg, deelgemeente van Kortenaken.
In 1419 liet edelvrouwe Elisabeth Van Ransberghe, weduwe van ridder Geldolphus de Pere, op de berg een ruime kapel bouwen om er dagelijks een mis te laten opdragen voor zichzelf, voor haar overleden man en voor hun bloedverwanten. Zij bekwam van de bisschop van Luik en van de pastoor en de heer van Neerlinter, dat een kapelaan kon benoemd worden die verbonden bleef aan de kapel. De edelvrouwe schonk daartoe haar huis en voldoende goederen om deze priester te voorzien van alle levensnoodzakelijkheden.

Wijndries
Helling in holle weg, lengte 400m, gemiddeld stijgingspercentage van 8%, maximum 14%
Auteur: tournst
Helling

De oude tramroute
Je staat op de bedding van de vroegere tramlijn Aarschot-Tielt die op 21 januari 1898 door de Nationale Maatschappij van Buurtspoorwegen geopend werd. De bedding ligt aan de rand van het Ralisbos, vandaag nog altijd een groene long in het midden van het dorp. De tram, in het begin een stoomtram op steenkool, werd in de volksmond 'de zwarte tram' genoemd en was samengesteld uit een locomotief, goederenwagons, reizigersrijtuigen en een dienstwagen voor het personeel. De lijn werd in 1953 stopgezet en vervangen door een autobuslijn.
Auteur: Landelijke Gilden fiets-, wandel- en autoroutes
Spoorlijn

Sint-Quirinus
Heterogeen geheel met omringend kerkhof: westtoren, een beuk van drie traveeën, een uitspringend transept en een driezijdig koor, geflankeerd door sacristieën. Gotisch koor van bak- en zandsteen, op sokkel van ijzerzandsteen, versterkt door typisch Brabantse steunberen (15de eeuw?); noordsacristie uit dezelfde tijd. Gotisch transept van dezelfde materialen uit de 16de eeuw. Bakstenen beuk heropgebouwd in 1748 (steen in de noordgevel), waarbij de oude zijbeuken weggelaten werden; binnenin sporen van de spitsboog der zijbeuk (ook buiten zichtbaar); oostelijke zuilen van de zijbeuk op eigenaardige wijze opnieuw gebruikt. Stucplafonds en zuidsacristie uit de 18de eeuw. Toren en bijbouwen gedagtekend 1847.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Gebedsplaats

Natuurbakkerij Rubbens
Drie generaties reeds werkt onze natuurbakkerij aan hetzelfde ideaal: een kwaliteitsbrood bakken dat aan de mensen alle garanties geeft voor een gezonde voeding. Wij selecteren zelf de granen die wij inkopen. Deze granen zijn van de beste kwaliteit, want ze zijn geteeld, geoost en gedroogd op een natuurvriendelijke manier. Wij werken vooral met tarwe, rogge, haver, gerst , spelt en maïs. Wij malen zelf onze granen met een traditionele steenmolen die onder het dak van de bakkerij staat. Dit is onze beste verzekering voor de versheid van het meel dat wij gebruiken. Uiteraard zijn er zo geen bewaarmiddelen nodig. Met deze verse melen stellen wij iedere dag opnieuw onze specialiteiten samen: wij mengen de verschillende melen ter plaatse. Het bakken gebeurt zonder toevoeging van vreemde elementen: alléén meel, water, gist, zout en plantaardige margarine worden gebruikt. Zout- of vetloos kan uiteraard ook.
Auteur: Straffe Streek
Bakkerij

Domein Tempelberg
Sedert 1972 zijn vader en zoon Fol met wijn bezig. Hier mag men reeds spreken van een traditie. Sinds 1992 wordt de wijn gecommercialiseerd en siert hij de kaart van verschillende toprestaurants. Vader Maurice Fol mag met recht en reden één van de bezielers genoemd worden van het wijngebeuren in het Hageland. Maurice heeft projecten op touw gezet waarbij het verbeteren van de kwaliteit van de Hagelandse wijnen prioriteit was. Hij kreeg met zijn wijnen reeds verschillende prijzen.
Agentschap Reuter publiceerde een artikel over deze wijnen in alle Engelstalige kranten in de wereld. En ook verschillende tvstations toonden interesse. Daardoor werd in gans de wereld bekend dat ook België weer een wijnland was geworden.
Om het dertigjarig bestaan in 1992 te vieren bieden ze sedertdien een nieuw product aan waarmee ze op de Horecabeurs in Gent als Baanbreker van 2004 werden uitgeroepen. Het is een“ Wijn-eau de vie “ van 40 % alcohol vol, FLO genaamd die drie jaar gerijpt heeft op eik. De distillatie werd verwezenlijkt door de distillerie Smeets uit Hasselt.
Auteur: Straffe Streek
Wijnbrouwerij

Hageling-bio wijnbouw
De wijngaard waar de druiven voor de Hageling worden verbouwd bevindt zich ten noorden van Tienen op de Deelberg. In 1993 werden er 2700 druivenstokken aangeplant van verschillende rassen, later werden ook meer resistente rassen aangeplant. Alle druiven worden op ecologische wijze geteeld, dit wil zeggen dat er geen chemische bemesting, insect -of onkruidbestrijding aan te pas komt. De teelt en de verwerking worden gecontroleerd door BLIK (B2) het controleorganisme voor de biologische landbouw en verlopen volgens de EG richtlijn nr. 2092/91. Daardoor dragen deze wijnen het “BIOGARANTIE” label sinds 1995. Hou je van bio en ben je benieuwd hoe de bioteelt én verwerking tot wijn in zijn werk gaat, maak dan een snel een afspraak !
Auteur: anneleen nijs
Wijngaard

Ransberg
Beklimmingscode van RouteYou : E_3_c
Lengte : 0.68 km
Stijging : 38 m
Gemiddelde hellingsgraad : 6 m / 100 m - 5.71 %
Maximale hellingsgraad : 10.63 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Houwaartseberg
Beklimmingscode van RouteYou : E_3_d
Lengte : 0.62 km
Stijging : 31 m
Gemiddelde hellingsgraad : 6 m / 100 m - 5.55 %
Maximale hellingsgraad : 9.46 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Panoramastraat
Beklimmingscode van RouteYou : E_4_d
Lengte : 0.69 km
Stijging : 31 m
Gemiddelde hellingsgraad : 4 m / 100 m - 4.43 %
Maximale hellingsgraad : 5.42 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou

kasseistrook
kasseistrook van 800m met passage langs een militaire begraafplaats. Op deze begraafplaats liggen er 173 Belgische soldaten, die overwegend tot het 2de en 22ste Linieregiment behoorden, begraven. Op één na sneuvelden allen tijdens de gevechten bij Oplinter en Sint-Margriete-Houtem op 18 augustus 1914.
Auteur: WK Punten
Kasseistrook

Herendaal-Tegelbergweg
Beklimmingscode van RouteYou : E_5_e

Steenveldstraat
Beklimmingscode van RouteYou : E_4_c

Hellegat
Beklimmingscode van RouteYou : E_4_c

Het Stenen Huis, meer dan het oudste woonhuis van Tielt-Winge
Deze in 1648 gedateerde voormalige afspanning bevindt zich op het gehucht Heuvel, langs de oude Leuvensebaan. Zoals de benaming suggereert was het Stenen Huis waarschijnlijk één van de eerste stenen woningen in de streek. De ligging langs de toenmalige oude Leuvensebaan, tussen Leuven en Diest, maakte het een aantrekkelijke locatie voor een afspanning. Er was echter zeker een eerder gebouw: minstens vanaf 1609 kwam het schepencollege hier ter plaatse bijeen ‘int leeuken’, een naam die ook nog in de 18de eeuw zou doorleven als het ‘leeuwkenshof’.
Op een tiendenkaart van 1717 is het Stenen Huis voorgesteld als een omgracht complex met een woonhuis, een viertal bijgebouwen en een waterput met hefboom. Het pand is opgetrokken in traditionele bak- en zandsteenstijl met beperkt gebruik van natuursteen. Kijk eens naar de ramen: boven het raam zie je twee ontlastingsboogjes met daarboven nog eens een overkoepelende boog. Dit minder gebruikelijk ontlastingssysteem is illustratief voor de ruimere en rijkere 17e-eeuwse landelijke woning.
Sinds jaren ijvert de eigenaar om het pand zo oorspronkelijk mogelijk te restaureren. Eind 2018 werd gestart met het herstel van het omgevend landschap. In samenwerking met Regionaal Landschap Noord-Hageland en de Nationale Boomgaardenstichting werd 70 are boomgaard heraangeplant. Oude kaarten tonen aan dat het Stenen Huis vroeger omringd was met hoogstamboomgaarden. Daarom werden 38 hoogstammen aangeplant met lokale rassen van appels, peren, pruimen, perziken, kweeperen, okkernoten, kersen en krieken. Het areaal werd omringd door 300 meter meidoornhaag.
Het hoeft ons dan ook niet te verwonderen dat de eigenaar zich inzet voor restaureren en conserveren van het roerend en onroerend erfgoed en het herstellen van het cultuurhistorisch landschap rond het dorpsgezicht. Met tal van activiteiten wil hij het draagvlak voor erfgoed bij het groot publiek vergroten via lezingen, wandelingen en cursussen. Succesvol zijn de opledingen in hagen vlechten, bomen knotten en maaien. Verder beschikt hij over bronnenmateriaal en documentatie over Tielt-Winge.
Voor er zomaar aan herstel van het beschermde gebouw gedacht werd, werd een bouwhistorisch én een archeologisch onderzoek uitgevoerd. Eind 2022 werd het hersteldossier goedgekeurd. We zijn benieuwd hoe het oude pand in zijn glorie zal herrijzen.
Auteur: Jan Rymenams
Historisch gebouw

Een Amerikaan in onze bossen
De Amerikaanse eik (Quercus rubra) is zeker geen onbekende in onze Vlaamse bossen. Afkomstig uit het oosten van Noord-Amerika, werd de soort bij ons aangeplant op het einde van de 18de eeuw. Zo staat vast dat baron de Poederlé reeds in 1772 met deze soort aan het experimenteren was. Verder vermeldt Houba een exemplaar in een park te Hamal tegen Tongeren dat in 1782 op inlandse eik geënt was. En met weet dat in 1803 een Amerikaanse eik door Hendrik Stier van Aertselaer, aangeplant werd bij het kasteel ‘De Mick’ in Brasschaat. In het begin is het een boom die in parken wordt aangeplant.
Maar vanaf 1870 begon het Bestuur van Bruggen en Wegen diverse Amerikaanse eikensoorten langs de wegen aan te planten, voornamelijk de Amerikaanse eik en de moeraseik. In de zitting van de Hoge Bosraad van 22 december 1910 werd tenslotte aangenomen dat de Amerikaanse eik in België een exoot met een groot belang was en zou hij zijn weg vinden in de exploitatie van bossen.
De boom had toentertijd verschillende voordelen. Er was immers minder onderhoud en verzorging nodig om de boom te laten floreren, ziektes waren bij ons onbekend en de dikke strooisellaag belette opslag van andere planten. Hij groeide sneller dan de inlandse eik en werd zo’n 35 meter hoog.
Die voordelen zijn nu een nadeel geworden. De boom wordt minder oud dan de Europese eiken. Na 40 jaar zijn deze bomen niet meer geschikt langs lanen wegens het gevaar van vallende takken. Dat er geen ondergroei mogelijk is, is niet goed voor de biodiversiteit. En sinds 2006 wordt de Amerikaanse eik bedreigd door een andere gast uit Amerika, namelijk de Amerikaanse ooglapmot (Bucculatrix ainsliella).
Auteur: Jan Rymenams
Boom

Hagelands bos: eekschillers, lattenklievers en wolven
Het bos was was voor sommige families en bron van inkomsten. In de streek kenden we de ‘eekschillers’ (Rillaar) en de ‘lattenklievers’ (Nieuwrode).
‘Eek’ in het woord eekschillers staat voor ‘eik’: de eiken werden letterlijk geschild. Men liet de bomen 10 à 15 jaar opschieten alvorens ze werden omgehakt. De schors werd verwijderd, samengebonden en vervoerd naar de schorsmolen. Daar werd de droge schors vermalen tot het zogenaamde ‘run’. En die run werd aan het water toegevoegd waarin de huiden lagen te weken. Het aanwezige looizuur zorgde ervoor dat de huiden gemakkelijker konden gereinigd worden, maar vooral ook dat het leer soepel werd. Het schillen was seizoenswerk en vaak woonde een gans gezin tijdens die die periode in het bos. De mannen hakten het hout op de lengte af, terwijl kinderen met hamers op de bast klopten om hem los te maken. Vervolgens werd de groene bast op een aambeeld met de achterkant van een bijltje losgeslagen en werd de schors met een mes afgepeld.
Lattenklievers zijn wat het woord zegt: het bestond erin om verzaagde boomstammen te klieven tot dunne latten, die dienden als drager van pleisterwerk in plafonds en binnenmuren. Voor de latten werd hoofdzakelijk dennenhout, meer bepaald fijnspar gebruikt. De afnemers waren plafonneerders en aannemers, al dan niet via handelaars in bouwmaterialen. De vraag naar plafondlatten was het hoogst voor de wederopbouw na beide wereldoorlogen. Vanaf het einde van de jaren dertig kwamen echter gepleisterde platen en vezelplaten op de markt en na 1970 verdwijnt het beroep volledig. Eigenlijk was dit beroep in het Hageland beperkt. De belangrijkste centra lagen in de ‘Vlaanders’ in de dorpen Beernem en Sint-Joris-ten-Distel.
Of er reeds wolven gezien werden in het Mostingbos? Dat niet. Wel denken we dat we hier binnenkort everzwijnen kunnen verwachte, Die blijken niet zo ver meer weg te zijn. Het bos was voorheen verpacht voor de jacht. Dit zal vermoedelijk opnieuw gebeuren op het moment dat de everzwijnen verschijnen.
Maar wolven weren in deze streken geen onbekende. Vooral in oorlogstijden konden wolven in grote groepen voorkomen. Dit was o.a. het geval tijdens de 16de en 17de eeuw, wanneer het krijgsgeweld de oorzaak is van ontvolking en braak. Wolven kwamen dichter bij de bewoning en schaapskuddes werden door wolven belaagd. Vanaf die periode zou het bejagen van de wolf geen recht van edelen meer zijn. Het vangen en doden van wolven werd bijna beroepsmatig aangepakt waarbij professionele jagers en dorpelingen samenwerkten.
Er werden premies uitgeloofd die uitbetaald werden bij het ‘tonen’ van het wolvenlijk. Eens de plaag voorbij, werden opnieuw jachtbeperkingen ingesteld.
In het jaar 1649 vernemen we ook dat Rillaar, op dat moment maar ook verder jarenlang, meestreed tegen de wolvenplaag. Elke gemeente gaf geld wanneer men een gevangen wolf presenteerde. Eenzelfde wolf mocht in meer dan een gemeente getoond worden. Die van Rillaar zijn zelfs genoteerd in de dorpsrekeningen van Reet, nabij Boom. Dat is wel een 40 kilometer van hier. De prijzen die men daarvoor kreeg waren 12 stuivers per wolf.
Grote groepen wolven werden bejaagd met netten. Deze werden in het bos opgehangen en de dieren werden door grote groepen ongewapende drijvers, hooguit hadden ze stokken of een riek, de val in gedreven en door de jagers – die wel gewapend waren – afgeslacht. We weten dat dit ook zo gebeurde in Rillaar omdat we een rekening uit 1687 kennen van Peter Van Vlasselaer. Die had anderhalve dag nodig om met een kar wolfgarens tot het kasteel van Hever te brengen. Hij ontving hiervoor 1 gulden en 10 stuivers.
Auteur: Jan Rymenams
Verhaal

GS Bikers rit 30 team A in 2026