Station Schulen
Er zijn rechtstreekse treinverbindingen (1 trein per uur) met Hasselt (reistijd: 9min), Diest (reistijd: 7min), Zichem (reistijd: 12min), Testelt (reistijd: 16min), Langdorp (reistijd: 21min), Aarschot (reistijd: 25min), Wezemaal (reistijd: 31min) en Leuven (reistijd: 38min).
Om een route te plannen klik hier. Klik op het blauwe pijltje naast Enkel NMBS en kies Plaats, straat, nr. Vul dan het vertrekadres, de datum en het tijdstip van je verplaatsing in en klik op de knop Bevestig.
Er zijn busverbindingen met het station van Schulen. Voor meer info klik je op één van de betreffende bushaltes.
Voor een fietsroute vanaf het station van Schulen naar het bedrijventerrein Daelemveld klik hier.
Voor meer informatie en de deur-tot-deur routeplanner kan je bellen naar 02 528 28 28 of surfen naar www.nmbs.be
Auteur: TRAJECT - Mobility Management
Meer informatie
Treinstation

Manege Sint-Jorishoeve
MANEGE SINT-JORISHOEVE, MEER DAN PAARDRIJDEN ALLEEN Manege Sint-Jorishoeve focust op een aangename sfeer, respect voor paard en ruiter en vooral op het beleven van veel plezier met paarden. PAARDENBOERDERIJ Manege Sint-Jorishoeve is nog een echte "paardenboerderij". Jaren geleden werden de boerenactiviteiten omgeruild tot paardenactiviteiten. In een authentiek kader kunnen kinderen en volwassenen genieten van pony's en paarden in de prachtige omgeving van het Brabantse Hageland. EEN MANEGE VOOR HET HELE GEZIN Manege Sint-Jorishoeve richt zich niet enkel op kinderen, maar ook op volwassenen. We zijn van mening dat het nooit te laat is om te leren paardrijden en moedigen ouders aan om samen met hun kinderen leuke tijden te beleven bij ons. Kijk op www.sint-jorishoeve.be
Auteur: wandelenrondleuven
Meer informatie
Manège

Sint-Bartholomeus
Neogotische bakstenen kerk waarvan de toren ooit is omgedraaid.   Bloemendorp Waanrode bezit een neogotische kerk uit 1902. Nadat de toren, het dak en het orgel zwaar beschadigd werden door een blikseminslag in 1877, werd de kerk immers vernieuwd en vergroot. Het koor, de sacristie, de grafkapel en een stuk van een zijbeuk zijn overgebleven van de vorige 16de eeuwse, gotische kerk. Voor de kerk staat het standbeeld van de Torendraaier. In 1902 werd de westertoren afgebroken en heropgebouwd aan de zuidwestkant. Dit leverde de inwoners van Waanrode de bijnaam ‘Torendraaiers’ op. Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide
Meer informatie
Erfgoed

Kortenaken
De landelijke gemeente bestaat uit 5 deelgemeenten en één gehucht. In totaal zijn er 7 dorpskernen, omdat de deelgemeente Kersbeek-Miskom uit twee kerkdorpen bestaat. In het brede valleigebied van de Velpe vormen de boomgaarden een vertrouwd beeld. Daarnaast is de gemeente ook een agrarisch lappendeken: uitgestrekte akkers en weilanden komen veelvuldig voor. Kortenaken leeft van veeteelt, land- en tuinbouw. Echte dorpskernen vindt men er niet. Het is een grote lintbebouwing van kern naar kern met daarachter een agrarisch geheel. Kortenaken is de derde grootste perengemeente van België en om die reden komen er elk jaar vele seizoensarbeiders om vooral peren te plukken/sorteren en teneinde de bomen te snoeien. Het grote merendeel van de werkende inwoners zijn pendelaars die hun inkomen moeten zoeken buiten de gemeente. De gemeente telt ruim 7.500 inwoners.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Sint-Margriete-Houtem
Sint-Margriete-Houtem, ook geschreven Sint-Margriet Houtem, is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van de stad Tienen. Sint-Margriet Houtem was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.Voor de fusie grensde Sint-Margriete-Houtem aan het veld Rode over een kleine afstand aan Neerlinter. Bovendien kwam Bunsbeek niet alleen aan de noordkant tot tegen Houtem. Een aantal percelen in het gehucht Stok "omarmden" de gemeente in het noordoosten. Aldus bestond Houtem uit een gewone kern en een langgerekt gebied dat zich tot tegen Neerlinter uitstrekte. Deze ingewikkelde situatie werd sterk vereenvoudigd, doordat enkele percelen werden toegevoegd aan Kortenaken.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Assent
Assent is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van de gemeente Bekkevoort. Het was een zelfstandige gemeente van 1922, toen het werd afgesplitst van de gemeente Kaggevinne-Assent, tot het bij de fusie van 1977 toegevoegd werd aan de gemeente Bekkevoort.Waaruit de naam Assent zou ontstaan zijn is niet voldoende gekend. Carnoy verklaart de naam als: oogstland. Lindemans aanziet de vorm Asnôth als synoniem van bath: bad. De naam Hasnoch werd vermeld in een akte van 838. Een edelman, Hotbert genaamd, schonk aan de abdij van Sint-Truiden zijn bezittingen te "Hasnoch super fluvio MERBATO in pago Hasbaniensi sive Diostiensi". Met de rivier of beek Merbato is zeer waarschijnlijk Meerbeek bedoeld.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk
De Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk is een kerk in het Belgische Ransberg, deelgemeente van Kortenaken.
In 1419 liet edelvrouwe Elisabeth Van Ransberghe, weduwe van ridder Geldolphus de Pere, op de berg een ruime kapel bouwen om er dagelijks een mis te laten opdragen voor zichzelf, voor haar overleden man en voor hun bloedverwanten. Zij bekwam van de bisschop van Luik en van de pastoor en de heer van Neerlinter, dat een kapelaan kon benoemd worden die verbonden bleef aan de kapel. De edelvrouwe schonk daartoe haar huis en voldoende goederen om deze priester te voorzien van alle levensnoodzakelijkheden.
Kerk

Kasteel van Blekkom
Het Kasteel van Blekkom is een kasteel uit de negentiende eeuw dat in het gelijknamige gehucht Blekkom staat.
Het 'kasteel' is een alleenstaand, neoclassicistisch herenhuis, in 1859 gebouwd naar een ontwerp van architect Victor Jamaer in opdracht van Hyacinthe de Maret, de eerste burgemeester van de in 1866 zelfstandig geworden gemeente Loksbergen.
Kasteel

Sint-Jansbergklooster
Het Sint-Jansbergklooster is een voormalig klooster in Zelem in de Belgische provincie Limburg. Het klooster heette oorspronkelijk Sint-Jansdal en is vernoemd naar Sint-Jan de Doper.
Dit klooster, van de orde der Kartuizers, werd gesticht in 1329 door de Heer van Diest en diens tweede vrouw, Johanna van Vlaanderen. Tijdens de 14e en 15e eeuw breidde het klooster zich uit. Door de troepen van Willem van Oranje werd het echter, in 1582, verwoest. Hiermee ging ook een zeer belangrijke bibliotheek verloren.
Klooster

Natuurgebied de Grote Ge(k)te
De Grote Ge(k)te is een natuurgebied in de Grote Gete Vallei tussen Zoutleeuw en Linter. Het is een lappendeken uit van populierbossen, wilgenstruwelen, elzenbroekbossen en graslanden. Kleine waterlopen en grachten doorsnijden de vallei. Deze mooie lap natuur van 210 hectare is het leefgebied van enkele bijzondere koesterburen zoals de kamsalamander, ijsvogel, boerenzwaluw, sleedoornpage, waterspitsmuis, watervleermuis en weidebeekjuffer. Je vindt het wandelgebied van de Grote Ge(k)te langs de fietsroute "Ijzerenweg" op het einde van de Dotermontstraat in Linter, tussen de fietsknooppunten 50 en 58.
Auteur: Dromos
Natuurgebied

Slagveld van Halen
Het slagveld van Halen is gelegen op de overgang tussen het reliëfrijke Hageland en de depressie van het Halensbroek waar de Velpe, Gete, Herk en Demer samenvloeien. Het landschap is er zacht glooiend door de aanwezigheid van heuvels en ingesneden beekvalleien. De Mettenberg die mee bepalend is geweest voor de ligging van dit slagveld bij het begin van de Eerste Wereldoorlog, is één van de uitlopers van de keten van restheuvels – ook getuigenheuvels genoemd- in het noordoosten van Vlaams-Brabant tot in Limburg. Kenmerkend voor deze rug is zijn zuidwest-noordoost georiënteerde structuur. Hij dankt zijn ontstaan aan een ZW-NO lopende geul, die ruwweg 10 miljoen jaar geleden door de opkomende Diestiaanzee met glauconiethoudende zanden raakte opgevuld. Een ijzerzandsteenkap beschermde de zandlaag tegen erosie door afspoelend regenwater. Wat ooit een geul was, kwam daardoor in reliëf te staan (Borremans 2015; Dusar e.a. 2014).
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Veldslag

Gedenkmonument Cyclisten
Monument en kruis gelegen bovenaan in de berm van een holle weg in een omhaagd perk met treurwilg te bereiken via een houten trap. Op deze locatie heeft de Duitse cavalerie op 12 augustus 1914 hevige charges uitgevoerd op de nabijgelegen hoeve "IJzerwinning" waar het centrum van de Belgische stelling gelegen was. De cyclisten of Zwarte Duivels namen de Duitsers onder vuur in de holle weg. Zwarte duivels is een naam die door de Duitsers gegeven werd aan de wielrijders die Halen verdedigden "Schwarze Teufel". De Zwarte Duivels hebben hier zware verliezen geleden. Het gedenkteken werd ingehuldigd op 15 mei 1976 en werd opgericht onder impuls van Jozef Stroobants en het 1ste Regiment Cyclisten op een stukje grond van de familie Stroobants, bezielers van het museum "Slag der Zilveren Helmen". Het "Europees kruis" werd tijdens de 75-jarige herdenking in 1989 opgericht als eerbetoon aan alle gesneuvelden samen met de aanplanting van de treurwilg.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Monument

Sint-Germanus
De Sint-Germanuskerk van Miskom is een in bak- en natuursteen opgetrokken bescheiden parochiekerk waarvan het koor dateert uit circa 1600 en het schip in 1785 gedeeltelijk werd herbouwd. In 1874-1877 werd ze uitgebreid naar ontwerp van Louis van Arenbergh. Historiek Naar verluidt bezat Miskom reeds in de 13de eeuw een kerk of kapel door toedoen van het kapittel van Saint-Lambert in Luik die er het patronaatsrecht en een derde van de tienden bezat. Rond 1600 verwierf de abdij van Villers deze rechten. Het tweede derde van de tienden kwam toe aan de abdij van Maagdendal, het derde aan de pastoor. Over de voorloper van de huidige kerk is zeer weinig bekend. Volgens Wauters was het een driebeukige kruiskerk bestaande uit een schip van vier traveeën, een ingebouwde westtoren en een door steunberen verstevigd, twee traveeën diep koor met driezijdige sluiting. In 1619, 1702 en 1751 werden er herstellingen uitgevoerd en wegens te klein werd ze in 1785 gedeeltelijk herbouwd. In 1874-1877 werd ze uitgebreid naar ontwerp van de Leuvense architect Louis Van Arenbergh (1834-1882), provinciaal architect en onder meer ontwerper van de Heilig Hartkerk van Kessel-Lo (1875) en de Sint-Lambertuskerk te Heverlee. Het project omvatte naast de uitbreiding met één travee aan de westzijde de bouw van twee sacristieën en een nieuwe westtoren met aanleunende doopkapel en berging. Tezelfdertijd werden twee koorvensters gedicht, nieuwe vensters geplaatst en de beukwanden van steunberen voorzien. In tegenstelling tot wat oorspronkelijk was gepland werd de oude oostsacristie niet gesloopt.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Gebedsplaats

Kerk van Neerlinter
De kerk van Neerlinter is toegewijd aan Sint-Follianus. Volgens een oorkonde uit 1139 bestond deze kerk reeds lang. De kerk diende verscheidene keren herbouwd te worden. Nu eens omdat ze te klein was, dan weer omdat ze was afgebrand (een paar keer) of omdat een ijzeren kruis door het dak stortte. Vandaag vraagt het daarom enig speurwerk om delen van de kerk in een bepaalde eeuw te situeren.
Auteur: Lannoo
Kerk

café De Smid
Het café De Smid werd ooit door een smid gebouwd, die van de dorpskern naar de spoorlijn verhuisde toen hij de opdracht kreeg er onderdelen voor te maken. De man had een goed oog in de dorst van de reizigers en installeerde meteen ook een café, dat druk werd bezocht door zowel vroege als late reizigers.
Auteur: Lannoo
Cafe

De Burg
Kasteel De Burg - Burgemeester Briersstraat 6
Voor zover bekend is het kasteel De Burg, schitterend gelegen naast de Mangelbeek, het oudste kasteel van Lummen. Het wordt reeds vermeld in een officiële akte van 1203, waarin naam Lummen (…) ook voor het eerst vermeld werd. In 1203 werd het kasteel De Burg door Lodewijk II, Graaf van Loon, overgedragen aan Hughes de Pierpont, prinsbisschop van Luik. Van 1350 tot 1837 was het kasteel in het bezit van de familie van der Marck. Deze familie leverde enkele prinsbisschoppen aan Luik. Enkele van de roemrijkste telgen waren zonder twijfel Willem I van der Marck,
bijgenaamd “Everzwijn van de Ardennen” en zijn achterkleinzoon Willem II van der Marck, bijgenaamd Lumey. Deze laatste sloot zich in 1566 aan bij het verzet tegen de Spaanse koning Filips II dat werd geleid door prins Willem van Oranje. Als admiraal ter zee van de geuzenvloot werd Lumey één van de meest beruchte watergeuzen. Op 1 april 1572 veroverde hij de Hollandse stad Brielle op een klein legertje Spanjaarden. De inname van dit stadje wordt nog jaarlijks herdacht als begin van de herwonnen onafhankelijkheid van de Nederlanden. In zijn huidige vorm en neoclassistische stijl, dateert het kasteel van het einde van de 19de eeuw. Het park is omzeggens 8 hectare groot. Van de eerder beperkte plantencollectie zijn vooral de fenomenaal dikke Plataan en de eveneens monumentale Varenbeuk het vermelden waard.
Auteur: Toerisme Lummen
Kasteel

Sint-Martinuskerk
De parochie werd voor het eerst schriftelijk vermeld in 1157, toen Paus Adrianus IV het tiendrecht overdroeg aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Maastricht. In 1366 werd de kerk door brand verwoest. In 1467 kwam, naast het tiendrecht, ook het patronaatsrecht aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel.
De oudste delen van de huidige kerk dateren vermoedelijk uit de 16e eeuw, waarbij het koor het oudst is, en de noordelijke transeptarm iets jonger. In 1679 brak er brand uit. Na herstel werden in 1769-1770 de zijbeuken afgebroken en in classicistische stijl herbouwd. Van 1846-1852 werden de romaanse middenbeuk, de gotische toren en de zijbeuken afgebroken. Toren en schip werden heropgericht in neogotische stijl. Ook de zuidelijke transeptarm werd afgebroken en herbouwd. De noordkapel en noordelijke transeptarm bleven behouden.
Kerk

Sint-Trudokerk (Webbekom)
Geschiedenis
Vermoedelijk stond op deze plaatsreeds in de zevende eeuw het ‘eigenkerkje’ van de heer Wicbold. In de 16de eeuw heeft de kerk te lijden gehad van de Gelderse opstanden (1507) en van de beeldenstorm (1578). Dat Webbekom het tijdens die periode erg moeilijk had door het krijgsgewoel, blijkt uit het feit dat er bijna 30 jaar moeten overgaan, tot in 1606, opdat de kerk opnieuw gewijd wordt.
Opvallend is dat in de nochtans economisch gunstige 18de eeuw, de kerk sterk in verval geraakt. Ondanks een relatieve welvaart, zouden veel abdijen hun parochiekerken verwaarlozen en de inkomsten gebruiken voor de luxueuze vernieuwbouw van de moederhuizen. Zo noteerde de deken bij een visitatie dat het bovenste deel van de toren, waarin de klok hing, dreigde in te storten. De sacristie aan de noordzijde was zelfs te vochtig voor het bewaren van de attributen. De kerkhofmuur was vervallen en ontbrak grotendeels aan de oost- en zuidzijde. Met als gevolg dat varkens, geiten, kippen en honden het kerkhof konden binnendringen.In 1785 klaagden de parochianen uit Assent de erg slechte toestand aan en beweerden ze dat de gelovigen de kerk niet meer in durfden uit vrees dat deze op hun hoofden zou neerstorten. Zelfs de pastoor en de kapelaan waagden niet meer door de grote deur naar binnen te gaan. Ze hadden daarom in de zuidelijke muur een poortje laten maken. De toren lag open, het klokkengestoelte en de zoldering was verrot. De kerkmuren vertoonden scheuren. Onder druk van de Oostenrijkse overheid die de tiendheffers van de parochies verplichtte om fatsoenlijke bedehuizen en pastorieën in te richten, werd de kerk heropgebouwd in 1790.
Architectuur
Het herstel of heropbouw van de kerken in deze periode is dan ook een van de redenen waarom we heel wat kerkgebouwen in een classicistische stijl zien verschijnen. Dat merk je hier aan de algemeen eenvoudige opbouw die in contrast staat met de meer monumentaal uitgewerkte toegang. Het voorkomen wordt overwegend bepaald door het gebruik van baksteen . Maar twee aspecten zijn interessant om op te merken. De ijzerzandsteen is nog niet verdwenen, maar neemt een minder belangrijke plaats in als sokkel van de muren. En voor de meer prestigieuze delen werd hardsteen ('arduin') gebruikt. Deze steensoort blijkt de sterk dooraderde Maaslandse hardsteen te zijn. Dit hoeft ons ook niet te verwonderen, want Sint-Truiden behoorde tot het prinsbisdom Luik. Handelsbetrekkingen met de groeven aan de Maas zullen daarom meer voor de hand gelegen hebben dan met het andere belangrijke ontginningscentrum van de hardsteen uit die periode, namelijk Ecaussinnes in Henegouwen.
Auteur: Jan Rymenams

De pastorij (Webbekom)
Net naast de kerk bevindt zich de vroeger pastorij. Onder het bewind van de Oostenrijkse keizer Jozef II werden de tiendheffers van de parochie verplicht om er voor te zorgen dat de religieuze gebouwen voor gemeenschap en bedienaars fatsoenlijk en degelijk waren. Voor er deze pastorie was, hadden de dorpspastoors van Webbekom geen specifiek voorziene woonst, maar huurden een woongelegenheid of bouwden er een met eigen middelen. Sommige pastoors verbleven zelfs in Diest en namen tot ongenoegen van de parochianen zelfs niet de moeite om in Webbekom te verblijven.
In 1775, voor de kerk herbouwd werd, bouwde pastoor Eggen op deze plaats een pastorij. Op die plek was er ook een ‘straatje’ dat volgens de dorpsherder een ‘schuylplaetse was voor bedelaers ende ontuchtige lieden’. Maar bij de bouw van de pastorij saneerde Eggen drastisch de omgeving: hij kocht het straatje op en integreerde het in zijn bouwplannen.
Ook hier zijn alle kenmerken van een classicistische woonst aanwezig. Het dubbelhuis is afgedekt met een mansardedak. De middenrisaliet heeft een bijkomende verdieping en wordt bekroond door een driehoekig fronton met een radvenster. Baksteen primeert, maar het voorkomen wordt verrijkt met witte zandsteen uit Gobertange voor de omlijstingen van de rechthoekige vensters en ingangsdeur.
Voor wie goede ogen heeft: je kan volgend bouwopschrift op de plint zien, links van de ingang: ‘M. EGGEN PASTOR/ IN WEBBECOM/ 1775/ R.D./ THIBAUT RECTOR A :SP.B:/ IN MARIENDAEL.’. Thibaut was de rector van het klooster Mariëndael uit Diest en een van de voornaamste tiendheffers van de parochie.
Auteur: Jan Rymenams
Historisch gebouw

Commonwealthgraven van de bemanning van een neergestorte Lancaster (Webbekom)
In een uithoek van het kerkhof, liggen de lichamen van de bemanning van een neergestorte Lancaster begraven. De graftekens van witte Portlandsteen zijn gemakkelijk te herkennen als graven van de Commonwealth War Graves Commission. In de nacht van 28 april 1944 om 2.20 uur haalde een Duitse Messerschmitt de Lancaster Halifax naar beneden. Het toestel explodeerde in een rode vuurbal die veroorzaakt werd door de markeerbommen aan boord. Daarmee weten we met zekerheid dat dit een toestel van de leider van een squadron was. Zeven bemanningsleden vonden de dood.
Alleen de Canadees 'Ted' Blenkisop wist in extremis zijn toestel te verlaten en kwam behouden aan de grond. Hij werd opgevangen door de plaatselijke bevolking en vond een onderkomen bij weerstander Hilaire Gemoets. Hilaire was op dat moment korpscommandant van de Belgische Partizanen en lid van de sabotagegroep ‘Groep G’. De verzetsgroep van Hilaire zocht kleding en onderdak voor de bemanning van neergeschoten vliegtuigen, verborg de piloten in de regio en hielp hen naar Engeland te ontsnappen.
Wanneer de wonden van Benkisop hersteld waren, zocht Hilaire een veiliger schuilplaats in Meensel-Kiezgem. Dat bleek achteraf een foute inschatting te zijn. Op 11 augustus organiseerde de Duitse overheid in samenwerking met de 'Stormgroep Verbelen' een razzia op beide dorpen. Vele inwoners werden naar de concentratiekampen gevoerd. Ook Blenkisop werd gevat en met de Belgische gevangenen weggevoerd. Hij werkte als dwangarbeider in Hamburg en bezweek in Bergen-Belsen aan een 'hartaanval'. Squadron Ldr Blenkisop heeft geen bekend graf.
Auteur: Jan Rymenams
Militaire begraafplaats

K24 - Verdeelwerk en pomp
Voor we de werking uitleggen, moet je weten dat het wachtbekken bestaat uit twee delen die zowel apart als samen kunnen fungeren, namelijk een binnen- en een buitenbekken. Beiden worden van mekaar gescheiden door een dijk. Het buitenbekken sluit aan bij de wallen van Diest.
Op deze plaats wordt het overtollige water van de Leugebeek in het wachtbekken ‘Webbekoms Broek’ gelaten. In normale omstandigheden watert de Leugebeek af in de Kleine Leigracht in het buitenbekken. Dat kan vanzelfsprekend alleen wanneer de waterstand in het Broek lager is dan in de Leugenbeek. Maar wanneer bij overvloedige regenval het buitenbekken als waterreservoir geactiveerd wordt, wordt het water van de Kleine Leigracht en dus ook van de Leugenbeek opgestuwd. Om te beletten dat men stroomopwaarts van de Leugenbeek in de dorpskern van Webbekom wateroverlast krijgt, kan een schuif in dit kunstwerk K24 er voor zorgen dat de Leugenbeek losgekoppeld wordt van de Kleine Leigracht. Praktisch gebeurt dit wanneer het water van de Kleine Leibeek stijgt tot het peil van 21m. Het water stroomt dan de pompkelder binnen en wordt naar het binnenbekken overgepompt. Dat gebeurt zomaar eventjes aan een debiet van 2m3 per seconde door de permanent aanwezige pompen. Door het plaatsen een extra pomp kan met het debiet met nog eens met 2m3 per seconde verhogen.
Gemaal

Natuurbeheer: rietlanden
In het binnenbekken zien we dicht tegen de dorpskom uitgebreide rietvelden, terwijl verderop, dichter tegen de Demer aan graslanden liggen. Iedereen verwacht spontaan dat het dichter bij de rivier natter is, maar dat is zelden waar. De bodem aan de rivieroevers is zandiger en ligt zelfs iets hoger dan het omgevend land. Dit zijn de oeverwallen waar bij overstroming zwaardere zandkorrels werden afgezet. Verder van de rivier overheersen in de bodem de kleinere kleikorrels. Deze houden het vocht langer vast. Maar beslissend voor de natte klei is het kwelwater dat van de omringende hoger gelegen heuvels hier aan de oppervlakte komt.
Natuurgebied

K30 - Klepstuw op de Grote Leigracht
Het binnen- en buitenbekken zijn hier met mekaar verbonden door de Grote Leigracht. De bekkens kunnen van mekaar gescheiden worden door deze klepstuw. Door deze omhoog te trekken wordt alleen het binnenbekken gevuld. Indien nodig wordt de stuw gecontroleerd naar beneden gehaald, zodat ook het buitenbekken aansluitend bij de wallen van Diest kan gevuld worden.
Om het binnenbekken leeg te laten lopen moet de verbinding hersteld worden en wordt de klep neergelaten. Het water stroomt nu via de Grote Leigracht en de sifon waarover we het later zullen hebben, onder de Demer door en wordt geloosd in de Zwarte Beek. Om je er nog even aan te herinneren: er komt geen druppel water van de Demer in het wachtbekken. Alleen het water van belangrijke zijbeken, zoals de Begijnenbeek wordt in het bekken opgevangen.
Hier werd recent (2023) een uitkijktoren voorzien.
Gemaal

Ransberg
Beklimmingscode van RouteYou : E_3_c
Lengte : 0.68 km
Stijging : 38 m
Gemiddelde hellingsgraad : 6 m / 100 m - 5.71 %
Maximale hellingsgraad : 10.63 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Doornhof
Beklimmingscode van RouteYou : E_3_d
Lengte : 0.5 km
Stijging : 26 m
Gemiddelde hellingsgraad : 5 m / 100 m - 5.14 %
Maximale hellingsgraad : 7.81 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Miskom
Miskom is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. Samen met Kersbeek vormt het Kersbeek-Miskom, een deelgemeente van Kortenaken. Ten oosten van Miskom ligt het gehucht Vroente.Op het eind van het ancien régime werd Miskom een gemeente. In 1825 werd de gemeente al opgeheven en samengevoegd met Kersbeek tot de nieuwe gemeente Kersbeek-Miskom.
Gemeente

Schulen
Van aan de kerk van Schulen lopen we langs hagen van sleedoorn en meidoorn, overwoekerd door hondsrozen en wilde hop. Enkele meters lager komen we terecht in de eeuwenoude hooi- en weilanden, nu in beheer van Natuurpunt. Kijk goed rondom je: je zit naargelang het seizoen in het leuke gezelschap van wulp, roodborsttapuit, grasmus, zilverreiger en ander chic volk.
Auteur: Bezoekerscentrum Schulensmeer

DE HELMEN VAN HALEN 9KM - 44 Limburgse helmen! Halen
Deze wandeling brengt een mooi stuk geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog. We starten aan het rondpunt en wandelen de Lanciersstraat uit richting Loksbergen. Na 250m komen we de Heldenkapel tegen. Een kapel opgericht na de Tweede Wereldoorlog ter ere van de gesneuvelden burgers en militairen en de oud-strijders van Halen. Na 1 km komen we in open velden. We slaan af naar de Betserbaan en gaan in de richting van twee bezienswaardigheden. Als eerste het gedenkmonument Cyclisten, in de berm van een holle weg, met een perkje en treurwilg aan. Nadien het meest opmerkelijke van deze wandeling, de helmen van Halen. Dit zijn 44 betonnen Stahlhelmen die de Duitse bezetting symboliseren in Limburg. Elke helm vertegenwoordigt één Limburgse gemeente en werd door plaatselijke kunstenaars, verenigingen en scholen kunstzinnig bewerkt. We zijn dan 1,5 km ver. Na dit te hebben bewonderd gaan we verder een slaan we links af in de Kannoniersstraat. Deze veldweg en enkele holle wegen brengen ons naar het panorama van deze wandeling. Op verschillende plaatsen is heel Halen te overschouwen. We steken de Kauwplasstraat over en gaan verder in de Oude Leuvensebaan. Wanneer we 4 km ver zijn slaan we rechtsaf in de Rozenstraat. Deze straat is een beklimming van ongeveer 700m. Wanneer we op het hoogste punt zijn dalen we over 2,5 km langs verharde wegen in open velden. Beneden zijn we 7,5km ver. We nemen een klein stukje Liebroekstraat (150m) en draaien dan rechts naar de Stadsbeemd. Deze weg brengt ons na 1,5 km terug tot aan het vertrekpunt.
Auteur: ROUTELAND
Wandelroute

GS Bikers rit 32 voor team A in 2026